การทำงานที่มีเกียรติ : หน้า 95/189

๓๐. อย่าคิดว่าการที่ตนต้องทำเป็นของเลวทราม กับ อนึ่ง อย่าถือตัวเกินไป สิ่งใดควรทำต้องทำ อย่าเลือกว่า ส่งนั้นเป็นของที่หยาบ เลวทรามทําไม่ได้ (เขาจะว่า ค่า) ฤาอายหน้า แก่เพื่อนทั้งหลาย ซึ่งจะติเตียนว่าท่าการที่เลวนั่นเลย ควรคิดว่า การงานของเจ้านายที่จําเป็น ฤาผู้ที่ควรทำสิ่งนั้นบกพร่อง ถ้าไม่ สามารถ ไม่พอทันการ เราก็ควรทำให้สำเร็จประโยชน์ของนาย ไม่ควร ถือเกียรติยศอันเกินการไปนัก เมื่อเราลงมือทำการเช่นนั้นได้ นายเราก็คงมีความยินดีและ เห็นอกเห็นใจ เห็นความภักดีของเราเป็นอันมาก ฤๅกำาลังการงานก็ดี แขกเหลือทั้งหลายและเพื่อน ถ้าคนเสมอชั้นเราก็ดี เมื่อได้เห็น เราทําการที่ต่ำาเลวอันไม่ควรที่เราจะพึ่งทำเช่นนั้นแล้ว ฝ่ายแผนกท่าน ผู้ดี ๆท่านผู้มีบรรดาศักดิ์จะสรรเสริญชมเชยเราว่ามีความจงรักภักดี และมีความอุสาหะรักเจ้าขุนมูลนาย ฝ่ายแผนกคนชั่ว คนสำรวย ผิวเผิน ก็จะดิฉันว่าเราทำการงานเลวทราม ยกโต๊ะเก้าอี้และอะไร ๆ ซึ่งเป็นของอันมิควรซึ่งเราจะกระทำ เป็นไพร่ทาษเต็มที่ คนที่กล่าว เช่นนี้และนึกเช่นนี้เป็นคนเลวเอง ๆ เพราะฉะนั้น เราไม่ควรจะถือเอาถ้อยคำคนเลวติเตียนมาเป็น อารมณ์ และเปรียบความให้เห็นได้ว่า คือเช่นทำงานการอะไรก็ดี ท่านเจ้าของงานและพวกท่านผู้ดี ๆ ออกรับแขกยิ้มแย้มแจ่มใส ยกโต๊ะ เก้าอี้ น้ำร้อน หมากบุหรี่สิ่งต่าง ๆ ซึ่งไม่จำเป็นแก่ตัวท่าน ต้องกระทำ ท่านทำให้ไม่มีความรังเกียจ อันเป็นที่สนิทชิดชมเช่นนั้น แขกผู้ที่ได้รับปฏิบัติความเอื้อเฟื้อเป็นอันดีเช่นนั้น คนใดเลยจะปฏิเสธ ได้ว่า จะไม่มีความยินดีและชื่นชมโสมนัสเล่า ขอให้คิดดูเถิด ถึงแม้ว่า สิ่งของที่เลี้ยงนั้น ตลอดกระทั่งอาหารจะเลวทรามสักหน่อย ท่านผู้ เป็นแขกรับเชิญทั้งหลายก็กลืนลง ฤาบางทีทำให้อาหารนั้นโอชารส เป็นการพิเศษไปเสียอีก โดยความรับรองอันดีของเจ้าของงานฉะนั้น ไม่ใช่ฤๅ พฤษภาคม ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ ๘๗