การสร้างบุญและการอุทิศ วารสารอยู่ในบุญ EU ปี 2558 ต้นทาง 482 เดือนพฤษภาคม หน้า 123
หน้าที่ 123 / 189

สรุปเนื้อหา

หลังจากส่งจดหมายไปอีกฉบับ ก็มีคำตอบจากโรงเรียนอนุบาล ฝันในฝันวิทยาดังนี้ ที่ลูกได้ยินเสียงหมาหอนและได้กลิ่น นั้น ก็เพราะเตี้ยที่ตายไปวนเวียนอยู่แถว ๆ บ้าน ที่ลูกพักอยู่ เพราะรู้ว่าลูกคนนี้ของท่านเท่านั้น ที่จะช่วยท่านได้ เตียงเข้ามาใกล้ ๆ แล้ว พยายามที่จะส่งเสียง แต่ปากท่านเล็ก “เท่า รูเข็ม” ตัวผอมดำ ผิวหนังเน่าเฟะ เพราะฉะนั้น เสียงจึงออกมาคล้ายเสียงของแมลง ส่วนลูกมีใจ ที่พอจะรับได้เวลาที่นั่งสมาธิ จึงรับสัมผัสได้ ที่หมาหอน เพราะหมาเห็นแล้วรู้สึก กลัว เหมือนคนกลัวผี คือหนาว อย่างนั่นแหละ ๆ เสียวตัว ๆ เสียงคล้ายแมลงที่ได้ยินเป็นปี ๆ ก็คือ เสียงของเตี่ยที่ผ่านปากเท่ารูเข็ม ซึ่งอยากจะ สื่อสารกับลูก จะช่วยให้แม่มีวิมานเป็นของตัวเองนั้น ต้องสร้างถาวรวัตถุอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วอุทิศ ให้ ซึ่งในช่วง

หัวข้อประเด็น

- การสร้างบุญและการอุทิศ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

หลังจากส่งจดหมายไปอีกฉบับ ก็มีคำตอบจากโรงเรียนอนุบาล ฝันในฝันวิทยาดังนี้ ที่ลูกได้ยินเสียงหมาหอนและได้กลิ่น นั้น ก็เพราะเตี้ยที่ตายไปวนเวียนอยู่แถว ๆ บ้าน ที่ลูกพักอยู่ เพราะรู้ว่าลูกคนนี้ของท่านเท่านั้น ที่จะช่วยท่านได้ เตียงเข้ามาใกล้ ๆ แล้ว พยายามที่จะส่งเสียง แต่ปากท่านเล็ก “เท่า รูเข็ม” ตัวผอมดำ ผิวหนังเน่าเฟะ เพราะฉะนั้น เสียงจึงออกมาคล้ายเสียงของแมลง ส่วนลูกมีใจ ที่พอจะรับได้เวลาที่นั่งสมาธิ จึงรับสัมผัสได้ ที่หมาหอน เพราะหมาเห็นแล้วรู้สึก กลัว เหมือนคนกลัวผี คือหนาว อย่างนั่นแหละ ๆ เสียวตัว ๆ เสียงคล้ายแมลงที่ได้ยินเป็นปี ๆ ก็คือ เสียงของเตี่ยที่ผ่านปากเท่ารูเข็ม ซึ่งอยากจะ สื่อสารกับลูก จะช่วยให้แม่มีวิมานเป็นของตัวเองนั้น ต้องสร้างถาวรวัตถุอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วอุทิศ ให้ ซึ่งในช่วงนี้ก็เห็นจะมีแต่ "หอฉัน" ที่เป็นบุญ มหาศาล ซึ่งหอฉันนี้จะใช้เป็นถาวรวัตถุรองรับ พระภิกษุ-สามเณรผู้ประพฤติธรรมถึง 5,000 รูป มาขบฉันภัตตาหาร วิธีแก้ไขนิสัยดื้อและมีทิฐิมานะมากนั้น ก็ไม่ยาก คือเมื่อรู้ตัวว่าดื้อหรือมีมานะทิฐิ ก็เลิกเสีย เท่านี้ก็หมดเรื่อง หรือเริ่มต้นจาก การสืบสานวัฒนธรรมของคุณยายอาจารย์ฯ คือ การมา “ขัดวิมาน” ที่วัดบ่อย ลดมานะทิฐิ คือ ถือดีลงได้ ซึ่งกิจกรรมนี้ ๆ ก็จะช่วย ช่องนี้มีคำตอบ D M C นิสัยดื้อ มีทิฐิมานะนี้ ติดตัวมาหลาย ชาติแล้ว โดยมีอยู่ชาติหนึ่งเคยบวชเป็นพระ เทศน์เก่งมาก เทศน์แบบมัน ๆ เอ้ว ๆ หน่อย เนื่องจากเป็นพระหนุ่ม ต่อมาพระอาจารย์ท่าน ก็เลยเตือนให้เทศน์ให้มีหลักธรรมที่ทำให้เกิด ความสลดสังเวชในชีวิต ในวัฏฏะหน่อย อย่า เทศน์แค่เอามัน ตัวก็เลยโกรธ หาว่าพระเถระ อิจฉาที่มีคนมาชื่นชอบตน เมื่อพระอาจารย์ เตือนบ่อยเข้าก็ทนไม่ได้ จึงเถียงไป พระเถระ จึงห้ามไม่ให้ไปเทศน์ที่ไหนอีก และห้ามรับ กิจนิมนต์ ตัวก็เลยโกรธ แล้วลาสิกขาไปมี ครอบครัว ต่อมาก็กลับมาใหม่ เมื่อเรียนรู้โลก มากขึ้น ได้พยายามปรับตัวเอง แต่ยังแก้ไม่หาย แค่ดีขึ้นบ้างเท่านั้น เพราะฉะนั้นชาตินี้ต้อง “หักดิบ” ทำตัวให้เหมือน “ผ้าขี้ริ้วเช็ดเท้า” หรือ เหมือนโคเขาขาด คล้ายพระสารีบุตรนั่นแหละ จึงจะแก้ได้ และเป็นประโยชน์ต่อตนเองที่จะ น บน ทำให้เข้าถึงพระธรรมกายได้อย่างง่าย ๆ การทำหน้าที่กัลยาณมิตรจะได้บริวาร สมบัติเป็นหลักกับปัญญาบารมี จะช่วยท่าน ทั้งสองได้นั้น ต้องสร้างถาวรวัตถุดังที่ได้กล่าว มาแล้ว แล้วอุทิศเจาะจงไปให้ท่าน หรือชวนลูก ของเตียแม่บวชให้ท่าน แต่อย่างไรก็ตามบุญที่ ทำหน้าที่กัลยาณมิตรก็มีอานิสงส์ที่จะอุทิศไป ให้ท่านได้บ้าง ให้ท่าบ่อย ๆ แต่บุญโดยตรงก็ เป็นดังที่กล่าวมาแล้ว ก็มีอยู่เรื่อย ๆ พฤษภาคม ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ ๑๑๕
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More