การฝึกใจตามทางสายกลาง : หน้า 112/189

ในการฝึกใจตามทางสายกลางด้วยการทำหยุดให้เกิดขึ้นนั้น พระเดชพระคุณ พระมงคลเทพมุนียังบอกไว้อีกว่า ต้องเอาใจให้เข้าถึงเฉพาะซึ่งกลาง คือศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ ดังที่ท่านอธิบายไว้ว่า กลางนี่ลึกซึ้งนัก ไม่มีใครรู้ใครเข้าใจกันเลย ธรรมที่เรียกว่า ข้อปฏิบัติอันเป็นกลาง น่ะ ในทางปฏิบัติ แปลว่า ถึงเฉพาะซึ่งกลาง อะไรถึง ต้องเอาใจเข้าถึงซึ่งกลางสิ เอาใจ เข้าไปถึงซึ่งกลาง กลางอยู่ตรงไหน ในมนุษย์นี่มีแห่งเดียวเท่านั้น ศูนย์กลางกายมนุษย์ ศูนย์กลางกายจึงมีความสำคัญในการฝึกใจตามเส้นทางสายกลาง เป็นหนทาง ที่จะทำให้เข้าถึงพระธรรมกาย หากไม่ได้ฝึกสมาธิโดยเอาใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย และ ดำเนินจิตเข้ากลางตรงศูนย์กลางกาย เราก็จะไม่พบคำว่าธรรมกาย 66 มัชฌิมา มัชฌิมานะ พอหยุดก็หมดดี หมดชั่ว ไม่ดีไม่ชั่วกัน หยุดทีเดียว พอหยุดจัดเป็นบุญ ก็ไม่ได้ พอหยุดจัดเป็นบาปก็ไม่ได้ จัดเป็นดีก็ไม่ได้ ชั่วก็ไม่ได้ ต้องจัดเป็นกลาง ตรงนั้นแหละกลางใจ หยุดก็เป็นกลางทีเดียว 99 ดังนั้น หากกล่าวโดยสรุป หลักการดำเนินจิตไปตามทางสายกลางหรือ มัชฌิมาปฏิปทาจะเกิดขึ้นได้เมื่อเอาใจให้เข้าถึงเฉพาะซึ่งกลาง คือ ให้ใจหยุดนิ่งอยู่ที่ ศูนย์กลางกาย เมื่อทำได้เช่นนี้จึงจะได้ชื่อว่า ปฏิบัติสมาธิฝึกใจตามทางสายกลาง และ ผลแห่งการปฏิบัตินั้นก็คือ การเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งหลังจากที่ปฏิบัติเข้าถึงแล้ว ท่านได้ตรวจหาหลักฐานในสิ่งที่ท่านค้นพบว่าตรงกับหลักปฏิบัติในพระพุทธศาสนา หรือไม่ ท่านก็พบหลักฐานเกี่ยวกับคำว่า “ธรรมกาย” ที่ปรากฏอยู่ในคัมภีร์พระไตรปิฎก จึงทำให้มั่นใจในสิ่งที่ปฏิบัติว่าถูกต้อง การบังเกิดขึ้นแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในวันเพ็ญวิสาขะ เมื่อ ประมาณ ๒,๖๐๐ ปีที่แล้ว เป็นประดุจดวงอาทิตย์อุทัยที่โผล่ขึ้นมาเพื่อขจัดความมืด ให้แก่โลก เพราะพระองค์ทรงเปิดเผยเส้นทางสายกลาง ซึ่งเป็นทางสายเอกอันนำไปสู่ ความหลุดพ้นที่ผู้คนในยุคนั้นไม่เคยรู้จัก และเส้นทางสายกลางนี้แจ่มชัดขึ้นเมื่อ พระมงคลเทพมุนีได้ปฏิบัติธรรมอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน และได้พิสูจน์แล้วว่า เส้นทางสายกลางนั้นเป็นเช่นไร ๑๐๔ อยู่ในบุญ พฤษภาคม ๒๕๕๘