วิสาขบูชา : หน้า 4/85

อยู่ให ปกิณกธรรม เรื่อง : พระมหาเสถียร สุวณฺณฐิโต ป.ธ. ๙ / พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี ป.ธ. ๙ / ภาพประกอบ : กองพุทธศิลป์ วิสาขบูชา วันพระพุทธเจ้า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เอกบุรุษเมื่ออุบัติขึ้นในโลก ย่อมอุบัติขึ้นเพื่อประโยชน์แก่ชนหมู่มาก เพื่ออนุเคราะห์ชาวโลก เพื่อประโยชน์สุขแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เอกบุรุษผู้เลิศ คือ พระตถาคตสัมมาสัมพุทธเจ้า ช่วงนี้ใกล้ถึงวาระมหามงคลสำหรับเหล่า พุทธศาสนิกชนอีกครั้งหนึ่ง นั่นคือ วันวิสาขบูชา ซึ่งเป็นวันคล้ายวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน 5 ฉะนั้น วันวิสาขบูชาจึงเป็นวันที่เราควรมา ตรีกระลึกนึกถึงพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพระพุทธองค์ จะได้เกิดความปีติใจว่า เป็นบุญลาภอันประเสริฐที่ เกิดมาเป็นมนุษย์ พบพระพุทธศาสนา ได้สั่งสมบุญ กุศลที่จะน่าตนไปสู่สวรรค์นิพพานเพราะพุทธบารมี ธรรมอันไม่มีประมาณนี่เอง ความหมายของวันวิสาขบูชา คำว่า วิสาขบูชา แปลว่า “การบูชาพระพุทธ เจ้า เนื่องในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ" ซึ่งตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติของไทย ซึ่ง มักจะตรงกับเดือนพฤษภาคม แต่ถ้าปีใดมีอธิกมาส คือ มีเดือน 8 สองหน ก็เลื่อนไปเป็นวันขึ้น ๑๕ ค่ำ กลางเดือน ๙ หรือราวเดือนมิถุนายน วันวิสาขบูชา เป็นวันที่ ๓ เหตุการณ์สาคัญที่เกี่ยวกับวิถีชีวิตของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เวียนมาบรรจบกันในวันเพ็ญ เดือน 5 แม้จะมีช่วงระยะเวลาห่างกันหลายสิบปี ซึ่งเหตุการณ์อัศจรรย์ ๓ ประการ ได้แก่ ๑. วันวิสาขบูชาเป็นวันที่พระพุทธเจ้าประสูติ เมื่อพระนางสิริมหามายา พระมเหสีของ พระเจ้าสุทโธทนะ แห่งกรุงกบิลพัสดุ์ ทรงพระครรภ์ แก่จวนจะคลอด พระนางเสด็จแปรพระราชฐานไป ประทับ ณ กรุงเทวทหะ เพื่อทรงให้กำเนิดพระ ราชโอรสในตระกูลของพระนาง ตามประเพณีนิยม ในสมัยนั้น ขณะเสด็จแวะพักผ่อนพระอิริยาบถใต้ ต้นสาละ ณ สวนลุมพินีวัน พระนางก็ได้ประสูติ พระราชโอรสใต้ต้นสาละนั้น ซึ่งตรงกับวันเพ็ญเดือน 5 ครั้นพระกุมารประสูติได้ ๕ วัน ก็ได้รับการถวาย พระนามว่า “สิทธัตถะ” แปลว่า “ผู้มีความสมหวัง ดังใจปรารถนา” เมื่อข่าวการประสูติแพร่ไปถึงอสิตดาบสผู้มี ความคุ้นเคยกับพระเจ้าสุทโธทนะ ดาบสจึงเดินทาง