การกลับมาของคางคกและเจ้าขาว : หน้า 73/85

ที่ซุกอยู่ในรองเท้านี้อาจจะเป็นคนละตัว เพราะหน้าตาทุกตัวก็เหมือน ๆ กัน ว่าแล้วท่านทำสัญลักษณ์โดยเอาสีแดงมาพ่นหัวคางคก แล้วก็ข้ามคลองนำเอาไปปล่อยไกลมาก พอรุ่งขึ้นปรากฏว่าคางคกหัวแดงมันก็กลับมาซุกอยู่ในรองเท้าเหมือนเดิม เรื่องการจับคางคกไปปล่อยนี้ยังไม่สามารถสรุปได้ว่าเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ แต่ชี้ชัดได้ว่าเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อที่มันสามารถกลับมายังที่เดิมถูก มาอยู่ในรองเท้าอย่างเดิมได้อย่างไร ในคางคกที่มีความเพียรและมีเป้าหมายชัดเจน ท่านเลยต้องปล่อยมันอยู่อย่างนั้น ด้วยความที่มันเป็นค และด้วยเหตุทำนองเดียวกันแบบนี้ ที่ทำให้หลวงพ่อต้องเลี้ยงสุนัขชื่อเจ้าขาวตลอดชีวิต เจ้าขาวมันเป็นสุนัข กอ เวลาที่ญาติโยมมาวัด เมื่อเริ่มนั่งปฏิบัติธรรม มันเที่ยวชอบไปกอดเขา ที่ว่ามันชีกอเพราะมันเลือกกอดเฉพาะสาว ๆ ผู้เฒ่าผู้แก่มันก็ไม่เข้าไปกอด ผู้ชายมันก็ไม่กอด ด้วยเหตุนี้เลยต้องจับเอามันไปปล่อย และนี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้วัดเราไม่มีการเลี้ยงสุนัข เมื่อได้เอามันไปปล่อยไกลถึงต่างจังหวัดหลายครั้ง มันก็กลับมาได้ทุกครั้ง จนในที่สุดหลวงพ่อได้บอกมันเป็นครั้งสุดท้ายว่าถ้าเอาไปปล่อยครั้งนี้แล้วเจ้าขาวเอ็งสามารถกลับมาได้ หลวงพ่อจะเลี้ยงเอ็งไปตลอดชาติแล้วคราวนี้ก็เอาเจ้าขาวไปปล่อยไกลลิบเลยปรากฏว่ามันก็ยังกลับมาได้ หลวงพ่อเลยต้องเลี้ยงมันไปตลอดชาติ สมัยนั้นหลวงพ่อจำวัดอยู่ที่วัดปากน้ำ เวลาที่หลวงพ่อมาที่วัดพระธรรมกาย ซึ่งตอนนั้นยัง เป็นศูนย์พุทธจักรฯ มันคอยเป็นตำรวจหลวง เมื่อหลวงพ่อเดินทางมาถึง เจ้าขาวมันจะวิ่งไปรับเหมือน มอเตอร์ไซค์นำขบวน และพอหลวงพ่อจะกลับ เจ้าขาวมันก็จะวิ่งออกนำหน้าเหมือนมอเตอร์ไซค์ มันทำหน้าที่นี้เรื่อยมาจนถึงแรงสุดท้าย แล้วกระดิกหาง วันตายของเจ้าขาว หลวงพ่อเห็นมันนอนนิ่ง ๆ อยู่กับที่ก็รู้สึกแปลกใจ ทำไมวันนี้ไม่เห็น เจ้าขาวมันมาเป็นมอเตอร์ไซค์ เมื่อเดินเข้าไปดูมันใกล้ ๆ เห็นมันนอนทำตาพริ้ม ๆ เพียงแค่หลวงพ่อหันหลังให้มันเท่านั้น หันไปชำเลืองดูมันอีกที เจ้าขาวมันตายแล้ว ๆ มันป่วย มันทำท่าจะตาย แต่มันไม่ยอมตาย มันคอยหลวงพ่อไปเห็นมันก่อน เรื่องของเจ้าขาว เรื่องปล่อยค้างคาว และปล่อยคางคก ล้วนแต่เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่แทรกระหว่างการคุยงาน แต่เรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้คือเรื่องที่ผมชอบ เหตุผลที่ชอบเพราะ "ชอบ" สั้น ๆ เท่านี้ มันอาจเกี่ยวเนื่องกับอารมณ์และความรู้สึก แต่ที่ผมเลือกจะจดจำคงเป็นเพราะมันเป็นเรื่องเล็ก ๆ ท หลวงพ่อใช้เวลาเล่าสั้น ๆ เพียงไม่กี่นาที แต่หลังจากนั้นมันสามารถสร้างความสุขใจให้ทั้งผู้ฟังและ ผู้เล่าได้ต่อเนื่องมาอีกยาวนาน