เรื่องเล็กในระหว่างการคุยงาน : หน้า 72/85

๘๔ วจัมพ์ เล่ม เรื่อง : โค้ก อลงกรณ์ (www.banyaibook.com) เรื่องเล็ก outryng ในระหว่างที่หลวงพ่อเดินคุยงานกับพระมหาเถระและพระอาจารย์ที่รับผิดชอบงานส่วนต่าง ๆ มักจะมีเรื่องที่ไม่ใช่งานโดยตรงแทรกระหว่างการพูดคุยเสมอ เรื่องเหล่านี้ผมเรียกว่าเป็นเรื่องเล็ก ระหว่างการคุยงาน ถ้าการพูดคุยงานคือเรื่องหลักของการสนทนา เรื่องเล็กที่ว่าก็คือเรื่องรอง ที่ช่วยเพิ่มสีสันและสร้างบรรยากาศการคุยงานให้ราบรื่นและสดชื่น เรื่องเล็กเหล่านี้มีทั้งแง่มุมสะกิดใจ ชวนให้คิด มีทั้งปกิณกธรรมต่าง ๆ รวมไปถึงเรื่องเก่า ๆ สมัยที่ทีมบุกเบิกได้ช่วยกันเริ่มต้นสร้างวัด ในฐานะผู้ติดตามที่มีโอกาสได้ยินการสนทนา คงไม่สามารถเลือกที่จะฟังเรื่องเล็กหรือเรื่อง หลักเพียงอย่างเดียว แต่สามารถมีที่จดจำและเก็บเกี่ยวบางเรื่องที่ประทับใจได้ อย่างเรื่องเจ้าขาว สุนัขตัวหนึ่งที่หลวงพ่อเล่าว่าเป็นสุนัขตัวเดียวที่ท่านจําเป็นต้องเลี้ยงดูจนมันตาย องนี้เป็นเรื่องเล็กที่เกี่ยวเนื่องกับเรื่องเล็ก ๆ อีก ๒ เรื่อง คือเรื่องการปล่อยค้างคาวและคางคก สมัยก่อนบรรดาฝูงค้างคาวได้พากันไปกินผลของต้นกระทิง แล้วบินมาเกาะข้างฝา จากนั้นเหล่าค้างคาวก็ได้ถ่ายมูลเลอะเทอะ เป็นเหตุให้ต้องมีการจับค้างคาวไปปล่อยนอกวัด อี ภารกิจพิเศษนี้เป็นภาระของพระมหาเถระรูปหนึ่งซึ่งสมัยนั้นท่านยังเป็นอุบาสก การจับค้างคาวไปปล่อยนอกวัดเป็นเรื่องง่ายในสมัยที่มีทั้งกำลังคนและอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือ ในการจับ แต่ในสมัยนั้นเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เรื่องนี้ได้กลายเป็นเรื่องใหญ่เพิ่มขึ้น เมื่อจับไปปล่อยเสร็จเรียบร้อยแล้ว มันได้พากันบินกลับมาเกาะที่ฝาผนังตามเดิม ยังไม่น่าแปลกที่มันจะบินกลับมาที่เดิมได้ เพราะค้างคาวสามารถบินได้ไกลนับร้อย ๆ กิโลเมตร แต่ที่น่าแปลกใจกว่าคือเรื่องของคางคก ที่นำไปปล่อยไกล ๆ แล้วมันสามารถกลับมาอยู่ที่เดิมได้ หลวงพ่อเล่าให้ฟังว่า สมัยที่หลวงพ่อทัตตะท่านยังไม่ได้บวช ได้มาบุกเบิกสร้างวัด คางคกขอบมาซุกอยู่ในรองเท้าของท่าน รุ่งขึ้นท่านจึงจับเอาไปปล่อย ชาวบ้านที่เห็นท่านปล่อยคางคก ได้บอกว่า คอยดู! เดี่ยวพรุ่งนี้คางคกมันก็กลับมาใหม่ พอรุ่งขึ้นมันกลับมาซุกอยู่ในรองเท้าตามเดิม จริง ๆ เป็นไปได้อย่างไรที่คางคกจะสามารถจดจำเส้นทางและกระโดด ๆ กลับมาอยู่ที่เดิมได้ 84