วันวิสาขบูชา : หน้า 6/85

ไปเข้าเฝ้า เมื่อเห็นพระราชกุมารก็ทำนายได้ทันทีว่า “พระราชกุมารนี้จักได้เป็นพระพุทธเจ้า” แล้วกราบ ลงแทบพระบาทของพระกุมาร พระเจ้าสุทโธทนะ ทอดพระเนตรเห็นเหตุการณ์นั้นทรงรู้สึกเปี่ยมล้น ด้วยปีติ ถึงกับทรุดพระองค์ลงอภิวาทพระราชกุมาร ตามอย่างดาบส ๒. วันวิสาขบูชาเป็นวันที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ หลังจากออกผนวชได้ 5 ปี มีพระชนมายุ ๓๕ พรรษา เจ้าชายสิทธัตถะก็ทรงตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า ณ ใต้ร่มไม้ศรีมหาโพธิ์ ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบล อุรุเวลาเสนานิคม ในตอนเช้ามืดของวันพุธ ขึ้น ๑๕ ค่า ปัจจุบันสถานที่ตรัสรู้แห่งนี้เรียกว่า "พุทธคยา เป็นตำบลหนึ่งของเมืองคยา แห่งรัฐพิหารของอินเดีย สิ่งที่ตรัสรู้ คือ อริยสัจ ๔ เป็นความจริงอัน ประเสริฐ ๔ ประการ เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จไปที่ต้น มหาโพธิ์ และทรงเจริญสมาธิภาวนาจนได้บรรลุญาณ ๓ คือ ยามต้น : ทรงบรรลุ "ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ” D คือ ทรงระลึกชาติในอดีตได้ ยามสอง : ทรงบรรลุ “จุตูปปาตญาณ” คือ การรู้แจ้งการเกิดและดับของ สรรพสัตว์ทั้งหลาย ด้วยการมีตาทิพย์สามารถเห็น การจุติและอุบัติของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ยามสาม : ทรงบรรลุ “อาสวักขยญาณ” คือ รู้วิธีกำจัดกิเลสด้วย อริยสัจ ๔ คือ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ได้ตรัสรู้ เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในคืนวันเพ็ญเดือน 5 ๓. วันวิสาขบูชาเป็นวันที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน เมื่อพระพุทธองค์ได้ตรัสรู้และแสดงธรรมเป็น เวลานานถึง ๔๕ ปี จนมีพระชนมายุได้ ๘๐ พรรษา ได้ประทับจำพรรษา ณ เวฬุวคาม ใกล้เมืองเวสาลี แคว้นวัชชี ระหว่างนั้นทรงประชวรอย่างหนัก ขณะ เดียวกันพระองค์ได้เสวยสุกรมัททวะที่นายจุนทะตั้งใจ ทำถวาย แล้วเกิดอาพาธ แต่ทรงอดกลั้นมุ่งเสด็จ ไปยังเมืองกุสินารา ประทับ ณ ป่าสาละ เพื่อเสด็จ ดับขันธปรินิพพาน P