การบวชและความรู้สึกของบิดามารดา : หน้า 30/92

เหล่ากอสมณะ...ผู้ได้โอกาส “...สุดบูชาของลูก.... ...หากลูกยังเวียนว่ายในวัฏสงสาร อยู่เคียงข้างพ่อและแม่จวบจนสิ้นชีวี ดุจจมสู่ก้นมหานทีพร้อมกัน ชาวโลกย่อมสรรเสริญอยู่ แต่ลูกจากพ่อและแม่ไปในครานี้ ปรารถนาจะสั่งสมบารมี ด้วยรู้ซึ้งแล้วว่า พระมหากรุณาธิคุณของพระบรมศาสดานั้น..... ...ก่อประโยชน์แก่ลูกและหมู่สัตว์เพียงใด... ดูประหนึ่งลูกจะจากไปหาความสุขผู้เดียว ชาวโลกจะติฉินนินทา ประการใด ลูกก็ปรารถนาจะให้พ่อและแม่ได้รับรู้ว่า ในการจากไปครั้งนี้ มีจิตแน่แน่ว จะแสวงหานาวา เพื่อจะกลับมารับผู้ที่ลูกรักดังดวงใจ ได้ไปอยู่ ณ ที่เดียวกัน ...ในวันที่ไม่มีมหานทีใดใด... ให้เราต้องเวียนว่ายอีก” ายตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของ สามเณรรางเล็ก ทว่าแผง โดย อุบลเขียว เอ่อล้นขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้ทัศนาบุคคลอันเป็น ที่รักตรงหน้า ด้วยความปีติตื้นตันใจเหลือที่ ดวงใจยิ่งใหญ่อยู่ภายใน สะพายบาตรด้วย จะกล่าว กิริยาสงบสำรวมน่าเลื่อมใส เดินออกมาจาก ....เฉกเช่นความรู้สึกของสามเณรดุจ ประตูอุโบสถด้านทิศใต้ ภายหลังเสร็จสิ้นพิธี เดียวกัน... บรรพชา ท่านทั้งสองก้มลงกราบสามเณร สีเหลืองเรืองรองของผ้ากาสาวพัสตร์ ลูกชายด้วยความเคารพรักอย่างยิ่ง ภูมิใจว่า ซึ่งเป็นประดุจธงชัยของพระอรหันต์ ช่วยขับ บัดนี้ ท่านได้ยกฐานะจากผู้นับถือพระรัตนตรัย ผิวนวลใสของสมณะน้อยให้ดูสว่างไสวยิ่งขึ้น ขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของพระรัตนตรัยแล้ว เป็น หยาดนํ้าตาของผู้เป็นบิดามารดาผู้ให้กำาเนิด พุทธบุตรผู้ทรงศีลบริสุทธิ์ ควรแก่การเคารพ ๒๘ kalyanamitra.org