สวดธรรมัจกับปั=ว่า : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 103 / 290

ธรรมะเพื่อประชา มโหสถบัณฑิต ตอนที่ ๑ ๔ (คู่ครองในอุดมคติ) ៤៤៦ ครั้งนั้นมีธิดาของเศรษฐีตกยาก ออมราเทวีนางมีรูปงาม ได้รับการฝึกมารยาทตามแบบฉบับของกุลสตรีทุกอย่าง วันนั้น นางหุงข้าวต้มแต่เช้า หาบเดินไปหา

ในตอนนี้ของธรรมะเพื่อประชา เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการพบกันของมโหสถและธิดาของเศรษฐีที่มีชื่อว่าอมรา ที่มีมารยาทครบถ้วนและมีความสวยงาม พวกเขาสนทนาผ่านภาษาใบ้และแชร์ปริศนาต่างๆ ทั้งนี้เพื่อที่จะสื่อถึงหลั

ธรรมะเพื่อประชา มโหสถบัณฑิต ตอนที่ ๑๙ (แก้ปัญหาเทพ) ៤៨៦ ไม่ได้ไปตลาด ครั้นแม่มาพบเข้าก็โมโหจึงฉวยไม้เรียวไล่ตี ส่วน ลูกชายเห็นแม่ถือไม้เรียวมาหาตนก็รีบวิ่งหนี คุณแม่วิ่งไล่ไม่ทัน ก็ด่าว่าบริภาษลูกชายท

ในบทนี้ มโหสถบัณฑิตได้เข้าร่วมสนทนากับพระราชาเกี่ยวกับปัญหาธรรมะต่างๆ รวมถึงความรักที่แท้จริงระหว่างคู่สามีภรรยา และการมีความรักต่อกับผู้ที่ให้โดยไม่หวังผลตอบแทน เช่น สมณพราหมณ์ที่ประพฤติธรรม อีกทั้งย

ม ธรรมะเพื่อประชา มโหสถบัณฑิต ตอนที่ ๒๒ (ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน) ๕๑๐ มโหสถบัณฑิตได้ฟังพระราชดำรัส ยากที่จะขัดพระราช ประสงค์ และรู้ประมาณกำลังของตนว่า สามารถสนอง พระมหากรุณาธิคุณได้ จึงน้อมเศียรเกล้า ก

ในตอนที่ 22 นี้ มโหสถบัณฑิตได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน โดยมีภารกิจในการจัดการบ้านเมืองตามพระราชดำรัส โดยมุ่งเน้นการก่อสร้างและซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐาน เช่น กำแพง คูน้ำ และสระน้ำ เพื่อป้

แรงบันดาลใจ ๓ วิ ช า ข อ ง ชี วิ ต 12 “กัปตันคุณเคยเรียนวิชาอย่างหนึ่งไหม” “วิชาอะไรครับ” “ประวัติศาสตร์” “ไม่เคยเรียนครับ” “น่าเสียดายที่ไม่เคยเรียน เพราะวิชา ประวัติศาสตร์นี้ บอกเรื่องราวของชีวิตได้

เนื้อหานี้กล่าวถึงการเรียนรู้จากประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นวิชาที่ให้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ ของชีวิต โดยตัวละครหลักคือกัปตันที่ไม่เคยเรียนประวัติศาสตร์ ทำให้เขารู้สึกเสียดายที่อาจเสียโอกาสเรียนรู้ใน

ชีวิต ที่ไม่ประมาท 45 ก็ไม่สำคัญเท่าการทำความดี คนที่ชอบอ้างว่า ต้องทำเรื่องโน้น...เรื่องนี้ อ้างว่ายังไม่พร้อมที่จะทำความดี จึงมีแต่คนประมาทเท่านั้น ในสมัยพุทธกาล พระสารีบุตร อัครสาวก ผู้เลิศด้วยปัญญ

การใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทเป็นสิ่งสำคัญที่พระสารีบุตรอัครสาวกได้สอนให้ผู้คนเห็นคุณค่าของการทำความดีและการสร้างบุญกุศลไปพร้อมกับการทำงาน ในสมัยพุทธกาล ท่านได้เผยแพร่พระธรรมเพื่อช่วยให้ผู้คนเข้าถึงธรรมะ

13 เมื่อใจ สบาย ไปหมด ในการปฏิบัติธรรมก็เช่นกัน ลองดูสิ ว่า เราจะภาวนาอย่างไร นึกถึงสิ่งใดที่ทำให้ใจ สบาย เราก็ค่อยๆ ทำไป ในไม่ช้า ธรรมะที่มี อยู่แล้วภายใน ก็จะปรากฏขึ้นมา ฉะนั้น บอกลาความเคร่งเครียด

การปฏิบัติธรรมควรเริ่มต้นจากการทำให้ใจสบายและผ่อนคลาย เมื่อเราภาวนาและนึกถึงสิ่งที่ทำให้ใจเบิกบาน ธรรมะที่มีอยู่ในตัวเราจะเริ่มปรากฏออกมา การละทิ้งความเคร่งเครียดและความเศร้าหมองเป็นสิ่งสำคัญ พระพุทธอ

52 แรงบันดาลใจ ๔ ทัพพีด้ามยาว ภาพเหตุการณ์ดูคล้ายกับที่เห็น มาในนรก แต่ที่แปลกและแตกต่างกันคือแทนที่ แต่ละคนจะพยายามตักอาหารใส่ปากตัวเอง กลับมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ส่งป้อนให้กัน ช่วย เหลือกันจนอิ่ม

เนื้อหาเกี่ยวกับการสร้างความสุขและความร่วมมือกันในเมืองสวรรค์ ซึ่งชาวสวรรค์เปลี่ยนความเห็นต่อกันจากการต่อสู้มาเป็นการแบ่งปันและช่วยเหลือกัน จนทำให้เกิดบรรยากาศแห่งความสุขและการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในสั

แ ร ง บ น ด า ล ใ จ .... ๓๐ ประสบการณ์การทํางาน คณะกรรมการสามเณร - อุปัฏฐากพระเถระในงานสวดพระอภิธรรม คุณยาย เป้าหมายชีวิต ตามติดหลวงพ่อ คติธรรม ท่าดีกว่าท้อ ความรู้สึกจากใจ การบวช คือการได้โอกาสที่จะส

การบวชเป็นโอกาสในการสร้างความดี ทุกวันสามเณรนึกถึงความโชคดีที่ได้มาเจอหลวงพ่อ พระเดชพระคุณของท่านเปลี่ยนแปลงชีวิตสามเณร ทำให้เข้าใจเป้าหมายชีวิตและสามารถเดินทางสู่มรรคผลนิพพานได้ ถือว่าเป็นโชคดีอย่างย

จริงใจ...ส ส บ า ย จ ริ ง ໕ຕ รีบอุ้มบุตรมาหาดาบส ร้องขอความช่วยเหลือ ว่า “ท่านผู้เจริญ ท่านเป็นนักบวช คงมียา หรือมนต์วิเศษ ขอจงช่วยบุตรของข้าพเจ้า ด้วยเถิด” ฝ่ายดาบสแม้จะไม่มียาหรือมนต์วิเศษ ใดๆ แต่ด้

ในบทความนี้เราจะพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อพราหมณ์ร้องขอความช่วยเหลือจากดาบสเพื่อช่วยบุตรของเขา แม้ว่าเบื้องต้นดาบสจะไม่มีมนต์วิเศษ แต่ด้วยความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ เขาได้นำเสนอความจริงที่สามารถช่วยเ

เสียงสะท้อน ๙๕ “โอ๊ย...” ทันใดนั้นก็เกิดเสียงสะท้อนดังกลับมาว่า เด็กน้อยรู้สึกโกรธ เพราะคิดว่าตนถูก ล้อเลียนจากเด็กเกเรที่ซ่อนตัวอยู่ เขาจึงตะโกน ท้าว่า “ใครน่ะ เก่งจริงก็ออกมาสิ” ยังไม่ทันขาดคำา ก็มี

บทเรียนจากเหตุการณ์ที่เด็กน้อยได้ยินเสียงสะท้อนของตนเอง ซึ่งส่งผลให้เขาโกรธและมีปฏิกิริยาที่โกรธเกรี้ยว ฝึกให้เขาคิดถึงความหมายของการสื่อสารและการรับมือกับอารมณ์ที่ซับซ้อน ผ่านการสนทนากับพ่อเกี่ยวกับเ

คาถาธรรมบท ภาค ๑-๔ (๔๒) ๔. เรื่องนางปติปูชิกา [๓๖] ปุปผานิ เหว ปจิมนต์ พยาส ดมนส์ นร่ อติตตเยว กาเมสุ อนฺตโก กุรุเต วส์ ฯ มัจจุ ผู้ทำซึ่งที่สุด กระทำนระผู้มีใจข้องในอารมณ์ต่าง ๆ เลือกเก็บ ดอกไม้อยู่เท

คาถาธรรมบทนี้นำเสนอเรื่องราวที่มีความหมายลึกซึ้งในเรื่องธรรม สำหรับการเข้าใจคุณค่าของการทำความดี และหลีกเลี่ยงความลุ่มหลงในอารมณ์ต่าง ๆ มีการยกตัวอย่างจากชีวิตของนางปติปูชิกา และโกสิยเศรษฐี โดยใช้การเ

๘๖ บุคคลไม่ชื่อว่าตั้งอยู่ในธรรมเพราะเหตุที่นำคดีไป โดยความผลุนผลัน ส่วนผู้ใดเป็นบัณฑิต วินิจฉัย คดีและสภาพไม่ใช่คดีทั้ง ๒ ย่อมนำบุคคลเหล่าอื่น ไปโดยความละเอียดลออ โดยธรรมสม่ำเสมอ นั้นอันธรรมคุ้มครองแ

การตั้งอยู่ในธรรมไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจอย่างเร่งรีบ แต่ต้องอาศัยการวินิจฉัยที่ละเอียดและมีความรอบคอบ ผู้ที่มีปัญญาเป็นบัณฑิตแท้จริง เพราะเขาไม่เพียงแค่พูดมาก แต่ยังสามารถรักษาความเกษมและไม่มีเวร

๑๕๔ สลาภ์ นาติมญฺเญยฺย นาญเญส์ ปิทย์ จเร อญฺเญสํ ปิทย์ ภิกขุ สมาธิ นาธิคจนติ อปปลาโภปิ เจ ภิกฺขุ สลาภ นาติมญญัติ ติ เว เทวา ปสนฺติ สุทธาชีวมตนทิตนฺติ ภิกษุไม่ควรดูหมิ่นลาภของตน ไม่ควรเที่ยว ปรารถนาลาภ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการไม่ดูหมิ่นลาภในตัวเองของพระภิกษุ โดยชี้ให้เห็นว่าการปรารถนาในลาภของผู้อื่นจะทำให้ไม่สามารถเข้าถึงสมาธิได้ และการมีอาชีพที่หมดจดจะได้รับการสรรเสริญจากเทวดา เนื้อหายังกล่

๑๖๘ พราหมณ์ ไม่ควรประหารแก่พราหมณ์ ไม่ควร จองเวร)แก่เขา น่าติเตียนพราหมณ์ผู้ประหาร พราหมณ์ น่าติเตียนพราหมณ์ผู้จองเวร) ยิ่งกว่า พราหมณ์ผู้ประหารนั้น. ความเกียดกันใจ จากอารมณ์อันเป็นที่รักทั้ง หลายใด ค

เนื้อหาเน้นถึงหลักการปฏิบัติของพราหมณ์ที่ไม่ควรทำลายชีวิตหรือจองเวรให้แก่กัน เขายกตัวอย่างถึงการที่พราหมณ์ควรหลีกเลี่ยงความเกียดกันและอารมณ์ที่ทำให้เกิดความทุกข์ โดยยกเรื่องราวของพระนางมหาปชาบดีโคตมีม

๑๗๗ เรื่องภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง นิธาย ทณฑ์ ภูเตสุ ตเสสุ ถาวเรส จ โย น หนฺติ น ฆาเตติ ตมห์ พรูมิ พราหมณนฺติ ผู้ใดวางอาชญาในสัตว์ทั้งหลาย ผู้สะดุ้งและ ผู้มั่นคง ไม่ฆ่าเอง ไม่ใช้ให้ผู้อื่นฆ่า เราเรียกผู้นั้

บทความนี้กล่าวถึงคุณสมบัติและนิยามของพราหมณ์ในพระพุทธศาสนา ซึ่งเน้นถึงแนวทางการไม่ฆ่าสัตว์และการไม่ส่งเสริมการทำร้ายผู้อื่น โดยอธิบายถึงความสำคัญของการควบคุมอารมณ์และการไม่ถือมั่นในความโกรธแค้นข้ามจาก

๑๘๔ ยสฺส ค น ชานนฺติ เทวา คนธพุพมานุสา ขีณาสวํ อรหนุนํ ตมห์ พรูมิ พฺราหฺมณนฺติ ผู้ใด รู้จุติและอุบัติของสัตว์ทั้งหลาย โดยประการ ทั้งปวง เราเรียกผู้นั้นซึ่งไม่ข้อง ไปดี รู้แล้วว่าเป็น พราหมณ์. เทพดา คน

เนื้อหานี้สำรวจแนวคิดเกี่ยวกับการรู้จุติและอุบัติของสัตว์ในพระพุทธศาสนา โดยการนิยามของพราหมณ์ที่เข้าใจถึงกิเลสและอาสวะ ผู้ที่ไม่มีความกังวลและยึดมั่นเรียกว่าเป็นพราหมณ์ และสำรวจกรณีของพระธรรมทินนาเถรี

๘๖ บุคคลไม่ชื่อว่าตั้งอยู่ในธรรมเพราะเหตุที่นำคดีไป โดยความผลุนผลัน ส่วนผู้ใดเป็นบัณฑิต วินิจฉัย คดีและสภาพไม่ใช่คดีทั้ง ๒ ย่อมนำบุคคลเหล่าอื่น ไปโดยความละเอียดลออ โดยธรรมสม่ำเสมอ นั้นอันธรรมคุ้มครองแ

บทความนี้พูดถึงลักษณะของผู้เป็นบัณฑิตและความแตกต่างระหว่างผู้ที่พูดมากกับผู้ที่มีปัญญา จากบทเรียนในพระธรรม พระสุตตันตระเสนอแนวคิดว่าบัณฑิตไม่เพียงแต่ต้องการการพูดและความสามารถในการวินิจฉัยเท่านั้น แต่

๑๕๔ สลาภ์ นาติมญฺเญยฺย นาญเญส์ ปิทย์ จเร อญฺเญสํ ปิทย์ ภิกขุ สมาธิ นาธิคจนติ อปปลาโภปิ เจ ภิกฺขุ สลาภ นาติมญญัติ ติ เว เทวา ปสนฺติ สุทธาชีวมตนทิตนฺติ ภิกษุไม่ควรดูหมิ่นลาภของตน ไม่ควรเที่ยว ปรารถนาลาภ

ภิกษุควรรักษาอาชีพที่หมดจดและไม่ควรดูหมิ่นลาภของตนเอง หลีกเลี่ยงการปรารถนาลาภจากผู้อื่น เพราะสิ่งนี้จะส่งผลต่อสมาธิ และเทพดาทั้งหลายจะสรรเสริญภิกษุที่มีอาชีพที่สำรวมและไม่เกียจคร้าน โดยเฉพาะเมื่อเป็นผ

๑๖๘ พราหมณ์ ไม่ควรประหารแก่พราหมณ์ ไม่ควร จองเวร)แก่เขา น่าติเตียนพราหมณ์ผู้ประหาร พราหมณ์ น่าติเตียนพราหมณ์ผู้จองเวร) ยิ่งกว่า พราหมณ์ผู้ประหารนั้น. ความเกียดกันใจ จากอารมณ์อันเป็นที่รักทั้ง หลายใด ค

บทความนี้พูดถึงหลักธรรมที่เกี่ยวข้องกับพราหมณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการไม่ประหารและไม่จองเวรต่อกัน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความเกียดกันที่เกิดจากอารมณ์ที่เป็นที่รักนั้นสามารถนำไปสู่การสำรวมได้ พราหมณ์ที่ไม่ทำคว

๑๗๗ เรื่องภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง นิธาย ทณฑ์ ภูเตสุ ตเสสุ ถาวเรส จ โย น หนฺติ น ฆาเตติ ตมห์ พรูมิ พราหมณนฺติ ผู้ใดวางอาชญาในสัตว์ทั้งหลาย ผู้สะดุ้งและ ผู้มั่นคง ไม่ฆ่าเอง ไม่ใช้ให้ผู้อื่นฆ่า เราเรียกผู้นั้

เนื้อหานี้พูดถึงคุณสมบัติของพราหมณ์ในศาสนา โดยเน้นถึงการวางอาชญาในสัตว์และการไม่ฆ่าสัตว์ ตลอดจนการไม่ให้ผู้อื่นฆ่า นอกจากนี้ยังมีการระบุถึงการไม่เคียดแค้นและการมีสันติในจิตใจ การเป็นพราหมณ์จึงไม่เพียง