การเดินทางในชีวิต : หน้า 103/172

ด้วยซ้ำว่า เขาลุกจากที่นั่งและลงรถไฟไปแล้ว! การเดินทางโดยรถไฟชีวิตขบวนนี้จึงเต็มไปด้วย ความรื่นรมย์ ความโศกเศร้า ความมหัศจรรย์ ความสมหวัง ความผิดหวัง คำสวัสดี คำอำลา และค่าอวยพรให้โชคดี การเดินทางทีดีทีสุดคือ การได้ช่วยเหลือเกื้อกูล ได้รัก ได้มีความสัมพันธ์ ที่ดีกับเพื่อน ๆ ผู้โดยสารทุกคน จงแน่ใจว่าเรา ได้ให้สิ่งที่ดีที่สุดเพื่อให้การเดินทางของพวกเขา มีความราบรื่นและสะดวกสบาย ความน่าพิศวง ของการเดินทางอันวิเศษยอดเยี่ยมนี้คือ ตัวเรา เองก็ไม่รู้ล่วงหน้าว่าเราจะต้องลงจากรถไฟ ที่สถานีไหน ฉะนั้นเราต้องมีชีวิตให้แจ๋วที่สุด ปรับปรุงตัวเอง รู้จักลืม รู้จักอภัย ให้สิ่งดีที่สุด ที่เรามีแก่คนรอบข้าง สำคัญเหลือเกินที่เราควร ทำอย่างนี้ เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราต้องลุกจากที่นั่ง เพื่อลงจากรถไฟไป เราจะได้ทิ้งความทรงจําที่ ช่องนี้มีคำตอบ D M C ช่วงเวลาหนึ่ง ณ สถานีใดสถานีหนึ่งเรามีโอกาส ได้เดินทางร่วมกัน” แต่สำหรับคุณครูไม่ใหญ่ ท่านกล่าวไว้ว่า นี้คือ “รถด่วนขบวนสุดท้าย” หมายความว่า เส้นทางในการสร้างบารมีใน ภพชาตินี้ที่มีเป้าหมายตามพระเดชพระคุณ หลวงปู่พระผู้ปราบมารไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม รถด่วนขบวนแรก คือขบวนของพระเดชพระคุณ หลวงปู่ ซึ่งพวกเราส่วนใหญ่ไม่ทันขบวนนี้ ขบวน ที่สอง คือขบวนของคุณยายอาจารย์มหารัตน- อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ขบวนนี้หลายคนที่มา หลัง ๑๐ กันยายน ๒๕๔๓ ก็ไม่ทัน เหลือรถด่วน ขบวนสุดท้าย คือขบวนของคุณครูไม่ใหญ่ที่ กำลังขับเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วไม่รอใคร! ใครที่เกาะไม่แน่นมีสิทธิ์ตกขบวน! และถ้าใคร ตกขบวนในชาตินี้ก็จะพลัดกันไปยาวนานมาก ๆ แล้วจะทําอย่างไรไม่ให้ตกขบวน! ก็ต้องท่าทุก สวยงามไว้แก่ผู้คนที่ต้องเดินทางโดยสารรถไฟ ภารกิจที่คุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะมอบหมายให้ ขบวนชีวิตนี้ต่อไป ขอบคุณมาก ๆ ที่มาเป็น ใกล้ ๆ นี้ คือ บุญเข้ากะ เข้ากลาง และเข้ากอง ผู้โดยสารคนหนึ่งในขบวนรถไฟชีวิตของกันและ กัน ขอให้ผู้ร่วมทางทุกท่านพบแต่ความรื่นรมย์ กฐินธรรมชัยสร้างทุกสิ่งให้เข้าเป้า ทำเพียง ลำพังไม่สำเร็จก็รวบรวมทำกันเป็นทีม ก็จะสำเร็จ ในการเดินทางบนขบวนรถไฟสายชีวิต ที่ครั้งหนึ่ง บุญก็จะได้กันเป็นทีม ดังเรื่องราว Case Study http://goo.gl/BLWjEj | รับชมรูปแบบ Video ผ่านทาง Application QR code ในมือถือ และ Tablet Case Study ก ร ณี ศึ ก ษ า กราบนมัสการคุณครูไม่ใหญ่ ด้วยความเคารพอย่างสูง ลูกเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาล ฝันในฝันวิทยา เข้าวัดครั้งแรกเมื่องานบุญกฐิน ปี ๒๕๒๘ โดยพี่สาวของลูกทำหน้าที่เป็น กัลยาณมิตรชวนลูกให้มาร่วมบุญ จากนั้นลูก บุญกฐินสามัคคี ๓ พฤศจิกายน ๒๕๔๘ ก็มาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน มาแล้วก็เกิด ศรัทธายิ่ง ๆ ขึ้น เพราะลูกพบกับความอัศจรรย์ เหมือนกับเรื่องที่ลูกเคยฝันเห็น ทำให้ลูกมาวัด อย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบันนี้ ลูกกราบขอความเมตตาคุณครูไม่ใหญ่ ช่วยฝันในฝันดังนี้ค่ะ กันยายน ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๑๐๑