การฝันและการสื่อสาร : หน้า 105/172

v ช่องนี้มีคำตอบ D M C ก็เหมือนอนุญาตให้ลูกขึ้นบันไดไปข้างบนได้ เหมือนสามีของลูกตอนที่ฝันเห็นในคราวก่อน พอขึ้นไปก็ไม่เห็นมีใคร นอกจากชายเสื้อแดง คนนี้คนเดียว แต่แม้จะมองไม่เห็นใคร ลูกก็มีความ รู้สึกว่า มีคนจํานวนมากแออัดยัดเยียดกันอยู่ ในนั้น เหมือนคนถูกขังอยู่แน่นขนัด มีความรู้สึก ว่ากระดานมันยวบขึ้นยวบลง ครั้นยืนอยู่สักพัก ก็มีคนพาสามีของลูกออกมาด้วยใบหน้าที่ หม่นหมอง สามีนุ่งกางเกงแต่ไม่ได้ใส่เสื้อ ตามตัว มีรอยตะปูแทงเต็มไปหมด ท่าทางสามีดูจะ เกรง ๆ ผู้ชายเสื้อแดงคนนั้น หลังจากลูกพูดคุย กับสามีได้สักพัก ลูกก็พูดในเชิงบังคับให้เขา กลับบ้าน เขาก็เลยบอกว่าขอไปเก็บเสื้อผ้าก่อน แล้วเขาก็กลับออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าเก่า ๆ ๒-๓ ตัว จากนั้นก็พากันกลับ พอลูกและสามีเดินมาถึงหัวบันได กําลังจะก้าวลงบันได ลูกก็สะดุ้งตื่น พอลูกฝัน เห็นสามีเป็นอย่างนี้ ลูกจึงไปสร้างองค์พระ ให้กับสามีและลูก ๆ รวมเป็น ๔ องค์ หลังจากนั้น อีก ๒ เดือนต่อมา เวลา ประมาณ ๓ ซึ่งเป็นเวลาปกติที่ลูกจะต้องตื่น ขึ้นมานั่งสมาธิและเตรียมตัวหุงข้าวใส่บาตร แต่วันนั้นนึกอย่างไรไม่ทราบ ลูกเกิดอาการ งอแงไม่อยากลุก บอกกับตัวเองว่าอีกเดี่ยว ๆ พร้อมกับมีอาการซึม ๆ เคลิ้ม ๆ ทันใดนั้น ลูกได้ยินเสียงคนมาเปิด ประตูหน้าบ้าน (บ้านของลูกเป็นร้านค้า) แล้วก็ มีคนวิ่งเข้ามานอนคว่าอยู่ข้าง ๆ ลูกตกใจมาก คิดว่าขโมย จึงตะโกนสุดเสียงเรียกลูกชาย ที่นอนอยู่ชั้นบน ขณะตะโกนก็มองคนที่เข้ามา นอนคว่ำอยู่นั้น ก็จำได้ขึ้นมาทันทีว่า เขาใส่ชุด ๆ คือใส่กางเกงตัวเก่า ๆ ไม่ใส่เสื้อ นึกได้ดังนั้น ลูกก็ลุกขึ้น เพื่อจะมองให้เต็มตา พอลุกขึ้น ก็มีสติ พอมีสติภาพนั้นก็หายไป พี่สาวของลูก เมื่อปี ๒๕๔๗ ก่อนงาน บุญสร้างองค์พระสามแสนองค์สามแสนปลื้ม พี่สาวของลูกเตรียมอาหารตั้งใจจะนำไปถวาย พระที่วัดใกล้บ้าน ขณะเดินอยู่บนถนน มีสุนัข จรจัดวิ่งมาชนพี่สาวจนล้มหัวเข่ากระแทกกับ ถนนคอนกรีต เลยบาดเจ็บเดินไม่ได้ เข้า โรงพยาบาลเกือบ ๒ เดือน ต่อมา ใกล้จะถึงวันหล่อองค์พระ สามแสนองค์สามแสนปลื้ม พี่สาวของลูกคิดว่า จะมาวัดไม่ได้ แต่ก็สามารถมาได้ และได้นำ ปัจจัยมาถวายหลวงพ่อในวันที่ ๒๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๗ สมดังใจปรารถนา ในปีเดียวกันนั้น พี่สาวมีความตั้งใจ มาก ๆ ที่จะมาร่วมงานบุญกฐินจักรพรรดิที่ วัดพระธรรมกาย พี่สาวมีใจจดจ่อนึกถึงบุญนี้ อยู่เสมอ ได้เตรียมกาย วาจา ใจ ไว้พร้อมตั้งแต่ ต้นปีเรื่อยมา อยู่ ๆ ก่อนงานกฐินเพียง 9 วัน พี่สาวก็ป่วยหนักอย่างกะทันหัน โดยไม่มีวี่แวว มาก่อน คือ ในตอนเช้าของวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗ ก่อนวันกฐิน ๑ วัน พี่สาวเกิด อาการคลื่นไส้ อาเจียนออกมาเป็นระยะ ๆ ไม่ยอมหยุด จนต้องเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่า เป็นลำไส้อักเสบ God หลังจากนั้นพี่สาวก็ไม่มีแรง ขยับตัว ไม่ได้ จนคิดว่าจะไม่รอดแล้ว แต่พี่สาวก็ แต่พสาวกมความ หวังอย่างสูงสุดว่า ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องมาถือ ผ้าไตรเป็นประธานกองกฐินที่วัดพระธรรมกาย ในวันรุ่งขึ้นให้ได้ กันยายน ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๑๐๓