การต่อสู้กับโรคภัย วารสารอยู่ในบุญ EU ปี 2557 ต้นทาง 453 เดือนกันยายน หน้า 104
หน้าที่ 104 / 172

สรุปเนื้อหา

สามีของลูก รับราชการเป็นสาธารณสุข อำเภอ เขาเป็นคนโอบอ้อมอารี มีเมตตา เป็น ที่รักของญาติพี่น้องทุกคน แต่ข้อเสียของเขา ก็คือ เขาชอบตื่มเหล้ามาก ดื่มเป็นประจํา ต่อมา เขาเป็นโรคไวรัสลงตับ ตาเหลืองมาก หมอ สั่งว่าห้ามดื่มเหล้าอีก ถ้าดื่มจะเป็นโรคตับแข็ง ทันที เขาก็เชื่อฟังคุณหมอ แต่เป็นความเชื่อ ระยะสั้น เมื่อเขาหยุดดื่มไปเป็นเวลาหลายเดือน จนอาการตาเหลืองนั้นหายไป เขาคิดว่าหาย แล้ว จึงกลับมาดื่มเหล้าอีก พอเริ่มตื่มเหล้าอีกครั้ง เขาก็มีอาการ ท้องอืด อึดอัดมาเรื่อย ๆ ไปหาหมอจึงได้รู้ว่า เป็นอาการของโรคตับแข็ง หมอก็เลยสั่ง เด็ดขาดว่า "ให้เลิกดื่มเหล้า” แต่คราวนี้เขาไม่ เชื่อหมอ ยังดื่มต่อมาอีกหลายปี จนรู้สึกว่า ร่างกายรับไม่ไหว ก็เลยเลิกดื่มตามที่ห แนะนำไว้ มทหมอเคย Go หลังจากเลิกดื่มเหล้าไปได้ เดือน

หัวข้อประเด็น

- การต่อสู้กับโรคภัย

ข้อความต้นฉบับในหน้า

D MC ช่องนี้มีคำตอบ สามีของลูก รับราชการเป็นสาธารณสุข อำเภอ เขาเป็นคนโอบอ้อมอารี มีเมตตา เป็น ที่รักของญาติพี่น้องทุกคน แต่ข้อเสียของเขา ก็คือ เขาชอบตื่มเหล้ามาก ดื่มเป็นประจํา ต่อมา เขาเป็นโรคไวรัสลงตับ ตาเหลืองมาก หมอ สั่งว่าห้ามดื่มเหล้าอีก ถ้าดื่มจะเป็นโรคตับแข็ง ทันที เขาก็เชื่อฟังคุณหมอ แต่เป็นความเชื่อ ระยะสั้น เมื่อเขาหยุดดื่มไปเป็นเวลาหลายเดือน จนอาการตาเหลืองนั้นหายไป เขาคิดว่าหาย แล้ว จึงกลับมาดื่มเหล้าอีก พอเริ่มตื่มเหล้าอีกครั้ง เขาก็มีอาการ ท้องอืด อึดอัดมาเรื่อย ๆ ไปหาหมอจึงได้รู้ว่า เป็นอาการของโรคตับแข็ง หมอก็เลยสั่ง เด็ดขาดว่า "ให้เลิกดื่มเหล้า” แต่คราวนี้เขาไม่ เชื่อหมอ ยังดื่มต่อมาอีกหลายปี จนรู้สึกว่า ร่างกายรับไม่ไหว ก็เลยเลิกดื่มตามที่ห แนะนำไว้ มทหมอเคย Go หลังจากเลิกดื่มเหล้าไปได้ เดือน วันหนึ่งขณะที่เขากำลังจะเตรียมตัวไปทำงาน ในตอนเช้า เขาก็บอกว่าเพลีย ไปไม่ไหว ขอ นอนพักดีกว่า พอนอนได้สักพัก เขาก็อาเจียน ออกมาเป็นเลือด ลูกรีบนำเขาส่งโรงพยาบาล จากนั้นเขาก็ไม่มีสติ เกิดอาการคลุ้มคลั่ง โวยวายแบบไม่รู้ตัว จนหมอต้องจับเขามัดติด กับเตียง เขาก็ดิ้นโวยวายร้องเรียกหาแต่ภรรยา (คือตัวลูก) กับแม่ของเขา ต่อมา ย้ายโรงพยาบาลไปรักษาที่ กรุงเทพฯ หมอให้ใส่เครื่องช่วยหายใจ ไม่นาน เขาก็หมดสติ ไม่รับรู้อะไรอีกเลย ในที่สุดเช้ามืด ของวันที่ mo มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๗ เขาก็จากไป ลูกได้แต่ร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า ๑๐๒ อยู่ในบุญ กันยายน ๒๕๕๗ เสียใจ แต่ก็ยังไม่ได้นำศพของสามีกลับบ้าน ในวันนั้น ลูกเองก็ยังนอนพักที่โรงพยาบาลอีก คืนหนึ่ง ในคืนนั้นลูกฝันเห็นพระภิกษุ ๒ รูป มีผิวพรรณผ่องใสมาก ๆ รุ่งขึ้นลูกจึงเล่าให้ ญาติพี่น้องฟัง ตอนนั้นญาติ ๆ ยังไม่เคยมาวัด พระธรรมกาย พวกเขาต่างพากันไปหารูป เกจิอาจารย์ดัง ๆ มาให้ดู ลูกก็บอกแต่ว่า ไม่ใช่ ๆ จนกระทั่งปี พ.ศ. ๒๕๒๙ ในงานธุดงค์ ปีใหม่ ลูกเห็นภิกษุ ๒ รูป เดินออกมาจากโบสถ์ ลูกเห็นแล้วถึงกับขนลุก ใจเต้น น้ำตาไหล แล้วอยากจะตะโกนออกมาตรงนั้นเลยว่า เจอแล้ว ๆ ภิกษุ ๒ รูป นี้ ที่เห็นในฝัน ที่ลูกจำได้ ติดตาติดใจ ซึ่งก็คือคุณครูไม่ใหญ่และหลวงพ่อ ทัตตชีโว นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ลูกจึงมาวัด ทําบุญไม่เคยขาดเลยค่ะ ตั้งแต่สามีตายไป ลูกไม่ค่อยฝันถึง สามีเลย ทั้ง ๆ ที่คิดถึงเขามาก พอลูกได้เข้า วัดพระธรรมกาย ลูกก็ทำบุญแล้วอุทิศบุญให้ เขาตลอด จนกระทั่งปี พ.ศ. ๒๕๓๑ ที่วัดมีการ สร้างพระธรรมกายประจำตัว ลูกจึงรีบจองทันที แต่ทำให้ตัวเองก่อน ยังไม่ได้ทำให้สามี ขอเอาบุญ ให้ตัวเองก่อน แต่ก็อุทิศบุญให้สามีด้วย หลังจากที่ลูกสร้างองค์พระให้ตัวเอง ผ่านไป ๑ เดือน ลูกฝันไปว่า ได้ไปตามหาสามี เพราะความคิดถึง ลูกเห็นชายคนหนึ่งนั่งพิง ลูกกรงอยู่บนบ้านหลังหนึ่ง ลูกจึงแหงนหน้า ตะโกนถามชายคนนั้นว่า เห็นสามีของลูก อยู่ที่นี่หรือเปล่า ชายคนนั้นก็ไม่ตอบ ได้แต่ มองหน้าลูก ลูกก็ถามซ้ำอีกหลายครั้ง พอเขา เห็นลูกถามหลายครั้งเข้า สายตาของชายคนนั้น
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More