การอนุรักษ์พระธรรมคำสอนในภาคกลาง : หน้า 96/206

ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ ๑๙ เป็นต้นมา ดินแดนแถบภาคกลางของไทยได้เก็บรักษา พระธรรมคำสอนของพระพุทธศาสนาไว้ในรูป คัมภีร์อักษรขอม-ไทย ที่ปรับปรุงขึ้นให้เหมาะสม กรอก ตะกร เรก กับการเขียนภาษาไทย ส่วนในกัมพูชาใช้อักษร เขมร จนกระทั่งวิทยาการตะวันตกนำระบบ การพิมพ์ด้วยเครื่องจักรเข้ามา ความรู้และ ประสบการณ์ในด้านพระพุทธศาสนาและ คัมภีร์ใบลานธัมมกายาทิ ฉบับเทพชุมนุม (รัชกาลที่ ๓) อักษรขอม - ไทย ภาษาบาลี วิทยาการสาขาต่าง ๆ ของบรรพชนที่สะสมมาเป็นศตวรรษก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากสังคม เราจึงควรอนุรักษ์นำกลับมาศึกษาให้ได้ประโยชน์ต่าง ๆ โดยเฉพาะความเข้าใจในคำสอนดั้งเดิม พระพุทธศาสนาให้เด่นชัดขึ้น ดังนั้นผู้เขียนและคณะนักวิจัยสถาบัน DIRI จึงขอปวารณาอุทิศตน ทำหน้าที่ดังกล่าวข้างต้นอย่างเต็มกำลัง เพื่อประโยชน์ตนและประโยชน์ท่าน น้อมถวายเป็น พุทธบูชาสืบไป วศิน อินทสระ, (๒๕๓๐). อธิบายมิลินทปัญหา, กรุงเทพฯ : สภาการศึกษามหามกุฏราชวิทยาลัย มหาวิทยาลัย พระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย วัฒนไชย. (๒๕๓๖), มิลินทปัญหา : ธัมมวิโมกข์ ฉบับรวมเล่ม, อุทัยธานี : ม.ป.พ. หม่องทิน อ่อง, เพ็ชรี สุมิตร แปล (๒๕๑๙), ประวัติศาสตร์พม่า, กรุงเทพฯ : โครงการตำราสังคมศาสตร์และ มนุษยศาสตร์ สมาคมสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย เอลซา ไชนดิน, เพ็ชรี สุมิตร แปล (๒๕๕๒), ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย, กรุงเทพฯ : มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย Chaihara, Daigoro. (1996). Hindu-Buddhist Architecture in Southeast Asia. Leiden, New York : Köln:Brill (p.84). Hermann, Kulke; Rothermund D (2001). A History of India. Routledge. ISBN 0-415-32920-5. Sen, Sailendra Nath. (1999). Ancient Indian History and Civilization. New Age International, p.445. ISBN 9788122411980. Sri Chamanlal. (1960). Hindu America. Bharatiya Vidya Bhava. ๙๔ อยู่ในบุญ พฤษภาคม ๒๕๕๙