การรับประทานอาหารต่อหน้าผู้อื่น : หน้า 113/206

ๆ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงกำหนดมารยาท ข้อนี้ไว้สําหรับพระภิกษุ เพราะโดยทั่วไปพระ มักฉันอาหารต่อหน้าญาติโยมที่มาทำบุญเป็น จํานวนมาก ขณะที่พระกำลังฉันชาวบ้านไม่รู้ จะทำอย่างไร ก็เลยนั่งดูพระฉันไปพลาง คุยกัน ไปพลาง กี่สายตา ก็มองมาที่พระ ถ้าพระ รูปใดเผลอตัวมารยาทขาดไปสักนิด เขาจะนึก ตำหนิทันที ทำให้ใจขุ่นมัว ศรัทธาคลอนแคลน ได้บุญไม่เต็มที่ บางคนเอาไปวิพากษ์วิจารณ์ต่อ แทนที่จะได้บุญล้วน ๆ กลับแบกบาปไปอีก การนั่งรับประทานอาหารต่อหน้าคน มาก ๆ นี้ไม่ใช่ของง่ายเลย ตอนหลวงพ่อบวช พรรษาแรก พอเริ่มฉันก็ถูกญาติโยมมองตาแป๋ว เล่นเอาเขิน จับช้อนมือไม้สั่นไปหมด ถาม พระองค์อื่นว่าเป็นไหม ก็เป็นเหมือนกัน เลย ต้องหาทางออกแก้ปัญหาโดยกาหนดลงไปว่า พอพระเริ่มฉันให้โยมสวดมนต์ทำวัตรไปเลย เขาจะได้ไม่นั่งดูพระฉัน แถมยังได้บุญเพราะ การสวดมนต์อีก วัดพระธรรมกายทำอย่างนี้ ก็เรียบร้อยดีทั้งพระทั้งชาวบ้าน ความไม่งามที่เกิดขึ้นขณะที่พระกำลังฉัน เท่าที่เจอยังมีอีกหลายอย่าง คือ บางคนชอบ เอาพระมาเสี่ยงทาย เช่น เขาจัดอาหารใส่จาน มาตั้งถวายพระ ๔-๕ อย่าง แล้วก็ตั้งจิตอธิษฐาน เลยว่า ถ้าหลวงพ่อตักอาหารจานนี้เป็นจานแรก แสดงว่าลูกในท้องของเขาจะเป็นชาย ถ้าตัก จานนั้นลูกในท้องจะเป็นหญิง ถ้าตักจานโน้น แสดงว่าต่อไปนี้ลูกหมดแล้ว ไม่มีมาเกิดอีก ว่า เข้าไปนั่น บางพวกหนักขึ้นไปอีก ส่วนมากเป็นแม่บ้าน ที่ทำกับข้าวเก่ง ๆ พวกนี้ชอบมาประชันฝีมือ กันที่วัด พอพระลงมือฉัน คุณเธอก็จ้องเอา ๆ พระท่านก็ไม่รู้ตัวว่าถูกกำหนดให้เป็นกรรมการ ตัดสิน ท่านก็ฉันไปตามสบาย พอฉันเสร็จแล้ว เขายกสำรับกับข้าวเข้าครัวไปก็ได้เรื่อง เดเรอง พวกเธอ ทั้งหลายมีเรื่องคุยข่มกันมาทีเดียว “อุ้ย..ฝีมือใคร ๆ ก็เทียบฉันไม่ได้หรอก ดูสิ....หลวงพ่อฉันแต่ของฉันคนเดียว ของเธอ ท่านไม่แตะเลย...” แม่นั่นก็เลยหน้างอไป ดูนะ ตั้งใจไปทำบุญกลับกลายเป็นไป ทะเลาะกันว่าพระฉันของใครมากของใครน้อย ไม่น่าเลย พระแต่ละองค์ท่านชอบอาหารเหมือน กันเมื่อไรเล่า บางองค์ก็ชอบอย่างนี้ บางองค์ก็ ชอบอย่างนั้น เอาแน่ไม่ได้ ยังอุตส่าห์มีคนเอา มาเป็นเรื่องทะเลาะกันจนได้ เห็นแบบนี้บ่อย ๆ เข้าชกไม่ชอบมาพากล ก็เลยหาเรื่องให้สวดมนต์ขณะพระฉันเสียเลย จะได้ไม่มัวมานั่งจับผิด นั่งเสี่ยงทายให้วุ่นวาย กันเปล่า ๆ ข้อ ๔. ภิกษุพึงทําความศึกษาว่า เราจัก ฉันแกงพอสมควรกับข้าวสุก ข้อนี้เป็นเรื่องของการฝึกนิสัยไม่ให้กิน กับข้าวเติบ เช่นเดียวกับข้อที่ผ่านมาแล้ว ต่าง กันแต่ว่า ข้อแรกเป็นกรณีตั้งเจตนาจะให้ได้ กับข้าวมาก ๆ ขณะบิณฑบาต ส่วนข้อนี้เป็น การกำหนดมารยาทขณะกำลังฉันอาหาร ผลที่ ได้รับ นอกจากจะไม่เป็นที่รังเกียจของเพื่อนฝูง ของชาวบ้านแล้ว ยังสร้างนิสัยประหยัด เป็น ผลดีในเชิงเศรษฐกิจด้วย (อ่านต่อฉบับหน้า) 111 พฤษภาคม ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ 999