การรวบรวมคัมภีร์พระไตรปิฎก : หน้า 100/206

ในปี พ.ศ. ๒๓๖๙ (จ.ศ. ๑๑๘๔) เจ้าหลวงแผ่นดินเย็น พุทธวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ มีพระราชศรัทธาจะประดิษฐาน พระพุทธศาสนาให้จีรังยั่งยืนในแว่นแคว้น ทรงปรารถนาจะเจริญ รอยตามพระพุทธโฆษาจารย์ พระภิกษุชาวอินเดีย ที่เดินทางไป รวบรวมคัมภีร์ใบลานพระไตรปิฎกที่เกาะลังกา เพื่อน่าค่าสอนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้กลับมาเจริญรุ่งเรืองในดินแดนชมพูทวีป อีกครั้ง จึงทรงเป็นประธานฝ่ายคฤหัสถ์สนับสนุนครูบากัญจน อรัญญวาสี พระมหาราชครู และพระมหาเถระ ผู้ทรงคุณวุฒิแห่งเมืองเชียงใหม่ ให้ร่วมกัน ตรวจสอบและรวบรวมคัมภีร์พระไตรปิฎก โดยเฉพาะคัมภีร์พระวินัยและอรรถกถา ที่ยังขาดตกบกพร่อง แล้วเขียน เป็นหมวดหมู่ขึ้น เมื่อแล้วเสร็จ ได้ท่าการฉลองธรรมที่วัดพระสิงห์ ต่อเนื่องกัน ๗ วัน ๗ คืน หลังจากที่ครูบากัญจนอรัญญวาสีได้ รวบรวมคัมภีร์ในเมืองเชียงใหม่ ท่านได้รับ อาราธนาจากเจ้าหลวงอินทรวิชัยราชา เจ้าผู้ครอง เมืองแพร่ ให้อัญเชิญคัมภีร์อักษรธรรมจาก เชียงใหม่มาประดิษฐาน ณ วัดสูงเม่น เมือง แพร่ ตลอดเส้นทางจากเมืองเชียงใหม่สู่เมือง วัดพระสิงห์ จังหวัดเชียงใหม่ แพร่ เจ้าผู้ครองนครและสาธุชนในเมืองที่ท่าน เดินทางผ่านต่างให้การต้อนรับด้วยความ เคารพ แสดงให้เห็นว่าเจ้าผู้ครองนครและ พุทธศาสนิกชนในสมัยก่อนให้ความเคารพ ในพระธรรม และให้ความสําคัญต่องานของ พระศาสนาเป็นอย่างยิ่ง ตู้พระธรรมลายรดน้ำ ศิลปะล้านนาประยุกต์ ซึ่งเจ้าหลวงเมืองแพร่ และพระชายา สร้างถวายวัดสูงเม่น ๙๘ อยู่ในบุญ พฤษภาคม ๒๕๕๙