การทำบุญและมารยาทในการถวายอาหาร : หน้า 111/206

แต่ก็ไม่ออกปากว่าอย่างไร เขาจัดให้อย่างไร ก็ฉันอย่างนั้น แต่พอกลับถึงวัดก็อาพาธนอน ป่วยเป็นเดือน ๆ นี้ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจทำบุญยังพลาด เพราะ ฉะนั้นเวลานิมนต์พระมาฉันอาหารที่บ้านก็ดี ตักบาตรให้พระก็ดี จัดอาหารรสพอสมควร ๆ อย่าให้รสจัดนัก บางองค์สู้ไม่ได้จริง ๆ หรือไม่ อย่างนั้นก็ท่าน่าจิ้มรสจัดไว้ต่างหาก สําหรับ องค์ที่ชอบฉันอาหารรสจัด ๆ แล้วความเชื่อที่ว่า คนที่ตายไปแล้วชอบ กินอาหารอะไรแล้วตักบาตรด้วยอาหารชนิดนั้น ส่งไปให้ ขอให้รู้ด้วยว่า พระไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์ นะ เดี๋ยวผีพ่อชอบกินเหล้า จะเอาเหล้ามาถวาย หลวงพ่อเสียอีก เรื่องอาหารการกินของพระผู้ใหญ่สูงอายุ ต้องระวังให้มาก เพราะถ้าไม่หนักหนาสาหัส จริง ๆ ท่านจะไม่พูด ถวายอย่างไรก็ฉันอย่างนั้น แล้วก็เลยทําให้ท่านลำาบากล่าบน บั่นทอนอายุ ท่าน พวกเราช่วยเอาใจใส่ท่านด้วยก็แล้วกัน ๆ หลวงพ่อเองทั้ง ๆ ที่ระวังยังพลาด มีอยู่ คราวหนึ่ง ท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุทธ ชินวงศ์ ท่านเจ้าอาวาสวัดเบญจมบพิตรฯ องค์ที่เวลาอบรมธรรมทายาทของวัดเรา ท่านก็เมตตารับเอาไปบวชให้ทุกปีนั่นแหละ ท่านเป็นโรคเบาหวาน แต่เผอิญหลวงพ่อไม่ทราบ วันนั้นท่านมาอบรมพระภิกษุที่วัด หลวงพ่อก็ ให้เขาจัดน่าอ้อยมาถวายท่าน เนื่องจากท่าน ให้ความคุ้นเคย ก็เลยพูดแบบเอ็นดูว่า"นี้แกล้ง ฆ่ากันนะนี่” แล้วก็อธิบายว่า ท่านฉันของหวาน ไม่ได้หรอก เนื่องจากเป็นโรคเบาหวาน อย่าง น้ำอ้อยนี้ฉันไม่ได้เลย ก็เลยจัดน้ำแข็งเปล่ามา ถวายแทน เกือบไปแล้วไหมล่ะ นี้ถ้าเป็นองค์อื่น ท่านเกรงใจเราฉันเข้าไปทั้ง ๆ ที่แสลงโรค คงแย่ ๆ ด้วยกันทั้ง ๒ ฝ่าย ข้อ 5. "ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เมื่อฉัน บิณฑบาตเราจักดูแลแต่ในบาตร" นี้ก็เป็นมารยาทในการับประทานอาหาร ทั่ว ๆ ไป เมื่อเด็ก ๆ โดนแม่ดีก็เรื่องอาหารนี้ แหละ ๆ หลวงพ่อเกิดก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ๒-๓ ปี ฉะนั้นจึงทันได้เห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ เกิดขึ้นในสมัยนั้น แล้วบ้านหลวงพ่อเองก็ประสบ ภัยสงครามกับเขาด้วย ตอนนั้นญี่ปุ่นเข้ามายึด เอาไร่และบ้านเพื่อทำเป็นค่ายทหารของเขา เรา ก็เลยต้องอพยพ ฐานะซึ่งแต่เดิมปานกลาง พอปุบปับถูกไล่ ออกจากบ้าน ต้องจากที่ทำกิน ก็จนกรอบ ทรุดฮวบเลย อาหารการกินฝืดเคืองไปหมด ขณะนั้นยังเป็นเด็ก พอเห็นเพื่อน ๆ ที่เขากลับ จากโรงเรียนกินไอศกรีม กินนั่นกินนี่ ก็อยาก กินกับเขาบ้าง แต่ไม่มีเงินซื้อ ด้วยความเป็นเด็ก ก็อดมองเขากินไม่ได้ ๆ การดูปากคนที่กำลังกินอาหารถือว่าเป็น การเสียมารยาทอย่างแรง ผู้ใหญ่สมัยนั้นไม่ยอม ปล่อยให้ลูกหลานมองใครกินอาหารเด็ดขาด ที่บ้านโยมแม่ไม่ยอมให้ลูก ๆ มองปากใครกิน ถ้าเห็นท่านตียับเลย ความที่ถูกเคี่ยวเข็ญมา อย่างนั้น ต่อ ๆ มาก็ดีขึ้น โดนตี ๔-๕ หน วันหลังเห็นใครกินอะไรไม่กล้ามอง ก้มหน้างุด ไปเลย ฉะนั้น พอโตขึ้นมาก็มีความรู้สึกอย่างหนึ่ง ว่า เรารู้จักพอ คือ ถูกฝึกให้สันโดษนั่นเอง เรา มีฐานะอย่างไรก็พอใจอย่างนั้น นิสัยที่จะไป อิจฉาใครก็เลยไม่มี อิจฉาตาร้อนใครไม่เป็น เพราะเคยอดอาหารมาจนชินแล้ว ถึงลำบาก ยากเย็นอย่างไรเราก็อยู่ได้ พฤษภาคม ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๑๐๙