ต้นบัญญัติมารยาทไทย : หน้า 72/165

อยู่ให wr ต้นบัญญัติมารยาทไทย เรื่อง : พระราชภาวนาจารย์ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ต้นบัญญัติมารยาทไทย ตอนที่ ๒ บ่อเกิดของมารยาทไทย หมวดที่ ๑ สารูป ถ้าพูดภาษาชาวบ้านก็เกี่ยวกับการรักษา เพราะว่า พอนั่งชั่วห่มชั่วเข้า ตั้งแต่ทำให้ รูปของเรา คือ เรื่องการแต่งเนื้อแต่งตัวและ ขวางหูขวางตาหรือมิฉะนั้นอาจเป็นอันตราย กิริยามารยาทต่าง ๆ ซึ่งของพระภิกษุท่านว่าไว้ อย่างนี้ ข้อ ๑-๒ "ภิกษุจึงทำความศึกษาว่า เรา จักนุ่ง-จักห่มให้เรียบร้อย” ของพระภิกษุมีวินัยไว้เลย จะนุ่งห่มต้องให้ เรียบร้อย เอ๊ะ! ต้องมาสอนกันด้วยหรือเรื่องนุ่ง เรื่องห่ม สอนสิ..ถ้าใครนุ่งห่มเรียบร้อย ก็จะ รอดตัวไม่เป็นที่น่ารังเกียจของใคร แต่ถ้านุ่งห่ม ไม่เรียบร้อยละก็ ภาษาพระท่านเรียกว่า นุ่งชั่ว ห่มชั่ว พอคำว่า “ชั่ว” เข้ามาในสิ่งอะไรละก็ เป็นสิ่งที่ไม่น่าเข้าใกล้ทั้งนั้น ทำไม?... จากเพศตรงข้าม เดี๋ยวเถิดนุ่งซิ่วห่มชั่วจะยั่ว กิเลสกาม แล้วก็กลายเป็นขุดบ่อล่อจระเข้ เดี่ยว ตัวเองจะเดือดร้อน พระภิกษุนั่งอย่างไร? พระภิกษุนั่งสบง ถ้าจะให้เรียบร้อ ท่านบอกไว้ชัดว่า “นุ่งแล้วให้ชายผ้าครึ่งหน้าแข้ง คือ อยู่ตรงกลางระหว่างหัวเข่ากับข้อเท้า แล้ว จัดให้เรียบร้อย ขอบไม่ให้ด้วยหน้าด้วยหลัง อย่างนี้เรียกว่านั่งเรียบร้อย ถ้าฟังอย่างนี้ ย่างนี้ พวกเราอาจยังนึกไม่ออก ลองนึกถึงเวลาอยู่บ้าน คือที่เป็นปัญหาอยู่ ขณะนี้ โดยเฉพาะคุณผู้หญิง จะตัดผ้าถุงก็ดี ๗๐ อยู่ในบุญ ตุลาคม ๒๕๕๘