พลิกวิกฤตชีวิตด้วยบุญ วารสารอยู่ในบุญ ปี 2554 ฉบับที่ 107 หน้า 34
หน้าที่ 34 / 86

สรุปเนื้อหา

พลิกวิกฤตชีวิตด้วยบุญ “การบวชนี่แหละ คือชีวิตที่แท้จริงของเรา” พระธรรมทายาทภิสัก สกุกกุโล อายุ ๕๔ ปี ศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย จ.ปทุมธานี "อาตมาเริ่มรู้จักวัดพระธรรมกายตั้งแต่ สมัยยังเป็นศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม หลังจาก เรียนจบ ได้มาทําบุญกับทางวัดอย่างตลอดต่อเนื่อง เคยทำงานไปแล้วหลายบริษัท โดยตำแหน่งล่าสุด เป็นรองกรรมการผู้จัดการบริษัทดังแห่งหนึ่ง ควบคู่ ไปกับการเป็นอาจารย์พิเศษในมหาวิทยาลัย ตอนนั้น ชีวิตค่อนข้างประสบความสำเร็จ มีรายได้ต่อเดือน ด้วยเลขจำนวน 5 หลัก แต่ในปี พ.ศ. ๒๕๔๓ ชีวิต ที่กำลังรุ่งพุ่งแรงก็พลิกผันร่วงดับวูบแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อเจอวิกฤตเศรษฐกิจ ถูกเชิญออกจากงาน มีหนี้ สินเพิ่มขึ้นมากว่า ๑๐ ล้านบาท ต้องขึ้นโรงขึ้นศาล ทุก ๆ 6 เดือน เพราะถูกฟ้องร้องเรื่องค่าประกัน แถมยังป่วยหนั

หัวข้อประเด็น

- พลิกวิกฤตชีวิตด้วยบุญ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

พลิกวิกฤตชีวิตด้วยบุญ “การบวชนี่แหละ คือชีวิตที่แท้จริงของเรา” พระธรรมทายาทภิสัก สกุกกุโล อายุ ๕๔ ปี ศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย จ.ปทุมธานี "อาตมาเริ่มรู้จักวัดพระธรรมกายตั้งแต่ สมัยยังเป็นศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม หลังจาก เรียนจบ ได้มาทําบุญกับทางวัดอย่างตลอดต่อเนื่อง ๖ เคยทำงานไปแล้วหลายบริษัท โดยตำแหน่งล่าสุด เป็นรองกรรมการผู้จัดการบริษัทดังแห่งหนึ่ง ควบคู่ ไปกับการเป็นอาจารย์พิเศษในมหาวิทยาลัย ตอนนั้น ชีวิตค่อนข้างประสบความสำเร็จ มีรายได้ต่อเดือน ด้วยเลขจำนวน 5 หลัก แต่ในปี พ.ศ. ๒๕๔๓ ชีวิต ที่กำลังรุ่งพุ่งแรงก็พลิกผันร่วงดับวูบแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อเจอวิกฤตเศรษฐกิจ ถูกเชิญออกจากงาน มีหนี้ สินเพิ่มขึ้นมากว่า ๑๐ ล้านบาท ต้องขึ้นโรงขึ้นศาล ทุก ๆ 6 เดือน เพราะถูกฟ้องร้องเรื่องค่าประกัน แถมยังป่วยหนักด้วยโรคเส้นเลือดโป่งในสมองถึง ๔ เส้น ทางธนาคารก็โทรศัพท์มาทวงหนี้ทุกวัน บ้าน และรถยนต์ที่มีอยู่ก็ทยอยถูกยึดไปจนหมด แม้ ภรรยาสุดที่รักก็ยังมาขอแยกทางจากไป “ในตอนนั้น ทำให้อาตมามาวัดพระธรรมกาย ทุกวัน พอทุกข์ใจ แก้ปัญหาไม่ออก ก็จะนั่งรถเมล์ มานั่งสมาธิที่ห้องปัญญา มาเป็นอาสาสมัครช่วยงาน ต้อนรับชาวต่างประเทศ ต่อสู้กับปัญหาด้วยการมา วัด ใช้วิธีสู้ด้วยบุญอย่างเต็มที่ แล้วไม่นานบุญก็ ส่งผล อาตมาได้เป็นอาจารย์สอนวิชาเศรษฐศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษของมหาวิทยาลัยนานาชาติแห่ง หนึ่ง เริ่มมีชีวิตที่สุขสบายอีกครั้ง แต่อยู่ดี ๆ ก็เกิด อาการเบื่อชีวิตขึ้นมาเสียเฉย ๆ เพราะคิดว่า “ชีวิต คนเราไม่แน่นอนเลย ตอนนี้เรากำลังรุ่งเรือง แต่ ไม่รู้ว่าจะตกต่ำอีกเมื่อไร” อาตมาไม่อยากยืนอยู่บน วัฏจักรชีวิตที่ไม่แน่นอนอีกแล้ว จึงบอกกับตัวเองว่า “บวชดีกว่า” ทีแรกคิดว่าจะลางานไปบวชสักระยะ แต่ พอนับวันลา นับไปนับมาอย่างไรก็ไม่ครบพรรษา สุดท้ายจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว คือ ลาออก “พอมาเข้าโครงการแล้ว คิดว่า “เรามาถูกทาง ๔๐
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More