เรื่องราวของพระเจ้ามหากัปปินะ : หน้า 47/86

03 ดังเรื่องราวของพระเจ้ามหากัปปินะ ผู้เคย สร้างวิหาร (ที่พักของพระภิกษุ) ถวายแด่คณะสงฆ์ ในอดีตชาติ ...ในสมัยของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า พระราชามหากัปปินะเกิดเป็นหัวหน้าช่างหูก (ช่างทอผ้า) ในกรุงพาราณสี วันหนึ่ง หัวหน้าช่างหูก ได้ยินเสียงป่าวประกาศให้ไปฟังธรรม เขาจึง ชักชวนภรรยาและเพื่อนบ้านเดินทางไปฟังธรรม ที่วัด แต่ยังไปไม่ทันถึงสถานที่แสดงธรรมก็มีฝน ตกลงมาอย่างหนัก บรรดาผู้ไปฟังธรรมต่างพากัน เข้าไปขอหลบฝนในกุฏิของพระภิกษุสามเณรที่ คุ้นเคย แต่หัวหน้าช่างหูกและเพื่อนบ้านไม่กล้า เข้าไปหลบฝนในกุฏิหรือศาลาหลังไหน เพราะไม่รู้ จักพระภิกษุสามเณรรูปใดเลย และไม่เคยสร้าง ศาลาหรือวิหารใด ๆ ไว้ในพระศาสนา จึงได้แต่ ยืนกางร่มอยู่กลางแจ้งด้วยความเก้อเขิน และโดนฝน สาดเปียกปอนไปตาม ๆ กัน มด แต่หัวหน้าช่างหูกเป็นคนมีปัญญาสอน ตัวเองได้ เมื่อพิจารณาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว เขา ก็รู้ว่าอะไรทำให้พวกเขาต้องมายืนตากฝนอยู่ ท่ามกลางวัดเช่นนี้ เขาจึงกล่าวกับเพื่อนบ้านว่า "ที่เราต้องมายืนตากฝนอยู่อย่างนี้ เพราะเราไม่เคย ทำบุญสร้างกุฏิ ศาลา หรือวิหารถวายวัดเลย เราควรร่วมมือร่วมใจกันสร้างวิหารหลังใหญ่สัก หลังหนึ่ง จะได้อาศัยร่มเงาในบวรพระพุทธศาสนา เพื่อสร้างบารมีอย่างสะดวกสบาย เกิดกี่ภพกี่ชาติ จะได้มีที่อยู่อาศัย มีเสนาสนะไว้สำหรับประพฤติ ธรรมอย่างสะดวกสบาย ไม่ต้องมายืนเปียกฝน เช่นนีอีกต่อไป” หัวหน้าช่างหูก เพื่อน ๆ และทุกคนใน ครอบครัว จึงร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างมหาวิหาร หลังใหญ่ มีเรือนยอดพันหลังเป็นบริวาร ไว้ในวัด นั้น เพื่อเป็นที่ประทับของพระบรมศาสดา โดย หัวหน้าช่างหูกบริจาค 9,000 กหาปณะ เพื่อน ๆ ๕๗