การปฏิบัติธรรมและความคิดสร้างสรรค์ : หน้า 98/128

๙๖ ...พอใจหยุดนิ่งมันเหมือนไขกุญแจคลิกเข้าไป เปิดเข้าสู่ขุมคลังแห่งปัญญาอันกว้างใหญ่ ไพศาล มีความคิดสร้างสรรค์แบบไม่รู้จบเลย.... วัดก็ยังไม่มี อุบาสก อุปัฏฐาก ก็ยังไม่มี ไปเดี่ยวๆ ภาษาก็คุยกับเขายังไม่รู้เรื่อง แต่ก็ต้องทำให้ได้ เพราะท่านมอบหมาย อาตมาก็ตั้งใจ ตอนนั้นถ้าจะเปรียบทางโลก ก็คือ ทหารที่ ออกจากฐานทัพ แล้วออกไปดงข้าศึกแค่คนเดียว ต้องคุ้มครองตัวเองให้ได้ ก็เลยตั้งใจว่า ไม่ว่างาน จะยุ่งอย่างไรก็ตาม จะดึกดื่นเที่ยงคืนฟ้าสาง อย่างไร จะต้องสวดมนต์ทำวัตร แล้วนั่งสมาธิทุกวัน ไม่ให้ขาดเลยแม้แต่วันเดียว แล้วก็จะเขียนบันทึก ประจำวัน เพื่อพิจารณาตนเอง ทบทวนตนเองแล้ว สอนตนเองทุกๆ วัน เราจะได้ไม่พลาด ก็ทำอย่างนี้ เรื่อยมา ตอนที่จะเขียนวิทยานิพนธ์ ทั้งช่วงปริญญาโท และปริญญาเอก ต้องเพิ่มรอบการนั่งสมาธิเป็น หลายรอบขึ้นมา คือ ต้องเพิ่มช่วงสายด้วย พอ ฉันเช้าเสร็จก่อนจะเริ่มลงมือค้นคว้า ขีดเขียน วิทยานิพนธ์ต้องนั่งสมาธิก่อน หลังเพลต้องนั่ง สมาธิต่ออีกรอบหนึ่ง วันหนึ่งต้องนั่ง ๓-๔ รอบ ถามว่าเขียนวิทยานิพนธ์ต้องใช้เวลาเยอะมาก แล้วแบ่งเวลาไปปฏิบัติธรรมเยอะๆ อย่างนี้จะทันหรือ ตอบว่าไม่ได้เสียเวลาเลย เพราะการปฏิบัติธรรม ทำให้ใจเรานิ่ง เวลาจะตรึกตรองขบคิดเรื่องอะไร มันทำให้ทะลุปรุโปร่ง ความคิดสร้างสรรค์มันเกิด ขึ้นมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แล้วจะมีบางครั้งที่เจอ