ขุ.ธ. : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 26 / 92

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงวิธีปฏิบัติไว้ 5 ประการ คือ 1. ใช้ทรัพย์นั้นบำรุงตนเอง และคนในครอบครัว ตลอดจนบริวารให้มีความสุข 2. ใช้ทรัพย์นั้นสำหรับการสร้างเครือข่ายกัลยาณมิตร ในหมู่บ้านหรือชุมชนของตน ทั้

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงวิธีการใช้ทรัพย์ไว้ 5 ประการ ซึ่งรวมถึงการบำรุงตนเองและครอบครัว สร้างเครือข่ายกัลยาณมิตร ป้องกันภัย เผื่อฉุกเฉิน และการทำบุญกับเนื้อนาบุญ โดยมีหลักสำคัญคือการใช้ทรัพย์อย่างรั

2) เป้าหมายชีวิตระดับกลาง คือการตั้งเป้าหมายชีวิตเพื่อประโยชน์ในชาติหน้า เป็นการ ตั้งเป้าหมายชีวิตไว้ว่า นอกจากจะพยายามตั้งฐานะของตนให้ได้แล้ว ก็จะตั้งใจสร้างบุญกุศล อย่างเต็มที่ในทุกๆ โอกาสที่อำนวยให

เนื้อหาเกี่ยวกับการตั้งเป้าหมายชีวิตในระดับกลางและสูงสุดเพื่อสร้างบุญกุศลและปฏิบัติธรรมเพื่อให้หลุดพ้นจากวัฏสงสาร โดยเน้นว่าชีวิตที่มีค่าควรสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง ด้วยการสั่งสมความดีต่างๆ และการสร้าง

ในทางพุทธศาสนาสอนไว้ว่า ความรวย หรือทรัพย์ที่ตนเองมีนั้น มีไว้เพื่อประโยชน์แก่ บุคคลต่าง ๆ คือ 1) เลี้ยงตนให้เป็นสุข 2) เลี้ยงบิดามารดาให้เป็นสุข 3) เลี้ยงบุตรภรรยา คนใช้ และบริวารให้เป็นสุข 4) เลี้ยง

ในทางพุทธศาสนาสอนไว้ว่า ความรวยหรือทรัพย์ที่ตนเองมีนั้น มีไว้เพื่อประโยชน์แก่บุคคลต่าง ๆ ได้แก่ การเลี้ยงดูครอบครัวและมิตร และบำเพ็ญทานเพื่อทำบุญ บุญก็คือธรรมชาติที่เกิดจากการทำความดีและละเว้นความชั่ว

พุทธพจน์บทนี้ ได้ส่องให้เห็นถึงความสำคัญของการมีบุญไว้อย่างชัดเจนว่า 1) สมบัติทั้งหลายในโลกนี้เป็นของกลาง ผลัดกันใช้ ผลัดกันชม ผลัดกันเป็นเจ้าของ ผู้มีบุญเท่านั้นที่เป็นผู้ได้ใช้ทรัพย์ แม้ตนเองจะไม่ใช

พุทธพจน์แสดงให้เห็นว่าบุญมีความสำคัญต่อชีวิตบุคคลและการมีสมบัติ ทั้งในแง่ของโอกาสในการใช้ทรัพย์สินและสถานะทางสังคม ผู้มีบุญจะมีทรัพย์ติดตามไปยังที่ต่างๆ และผลของการมีบุญนี้มีมากมายตามที่พระสัมมาสัมพุท

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสนับสนุนให้ทุกคนเป็นผู้มีบุญ ดังปรากฏใน ปุญญกิริยาวัตถุสูตร ว่า “กุลบุตรผู้ใคร่ประโยชน์ จึงศึกษาบุญนั่นแลอันสูงสุดต่อไป ซึ่งมีสุขเป็นกำไร คือ พึงเจริญ ทาน มีความประพฤติสงบ มีเมตต

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสนับสนุนให้ทุกคนมีบุญ ผ่านการให้ทาน การรักษาศีล และการทำภาวนา บุคคลผู้ต้องการสร้างบุญควรทำ 3 วิธีนี้อย่างถูกต้องเพื่อผลบุญที่มากขึ้น นอกจากนี้ยังมีการหารือถึงปัญหาการสร้างตัวสร้า

(1) ธรรมะในระดับคำสอน หมายถึง คำสั่งสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ทรง สอนให้มนุษย์พ้นจากทุกข์ทั้งปวง โดยสรุปแล้วสามารถแบ่งเนื้อหาออกเป็น 3 เรื่องใหญ่ 1. ทรงสอนให้เข้าใจถูกในเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต

เนื้อหาเกี่ยวกับธรรมะซึ่งแบ่งออกเป็นสามระดับ ได้แก่ ธรรมะในระดับคำสอนที่พระพุทธเจ้าสอนให้มนุษย์พ้นทุกข์ ธรรมะในระดับนิสัยที่ก่อให้เกิดนิสัยที่ดี และธรรมะในระดับธรรมชาติบริสุทธิ์ภายในมนุษย์ เรียนรู้วิธ

ด้วยศีล สมาธิ ปัญญาเท่านั้น เพราะอำนาจของบุญที่สั่งสมไว้ดีแล้วนั้นจะบันดาลความสุข ความ สำเร็จให้ได้อย่างอัศจรรย์จนคนธรรมดาไม่อาจจะจินตนาการไปถึงลักษณะของผู้มีบุญในอดีตได้ ดังตัวอย่างของมหาเศรษฐีผู้ใจบ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการสั่งสมบุญและผลของการมีบุญในอดีตผ่านตัวอย่างมหาเศรษฐี 6 ท่านในสมัยพุทธกาล ที่ได้แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จและความสุขที่เกิดจากการมีบุญ พร้อมอธิบายโดยพระธรรมเทศนาของหลวงพ่อ

ในวันขึ้นบ้านใหม่มีสิ่งแปลกประหลาดอัศจรรย์เกิดขึ้นทันทีนี่เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ทีเดียว ทันทีที่ชฎิลก้าวเท้าข้ามธรณีประตู ก็ปรากฏความอัศจรรย์เกิดขึ้นที่หลังบ้านนั้น มีภูเขาทองสูง 80 ศอก ผุดขึ้นมาที่หล

ในวันขึ้นบ้านใหม่ ชฎิลพบภูเขาทองสูงถึง 40 เมตร พร้อมจอบเพชรสำหรับขุดทอง เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นเศรษฐีจากพระราชา และเมื่อมีบุตรชาย 3 คน เขาพยายามแบ่งสมบัติ โดยทดสอบลูกชายทั้งสามเพื่อดูว่าใครมีบุญมากกว

ไปตั้งอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของพระผู้มีพระภาคเจ้ามีความประสงค์ให้กิตติศัพท์นี้ร่ำลือไปทั่วเมือง เพื่อให้ชาวเมืองบางคนที่มีจริตอัธยาศัยนี้ ถ้ามีเครื่องดึงดูดประเภทของหยาบๆ ดวงแก้วใหญ่ๆ แบบนี้จะได้มาดูกัน

เรื่องราวเกี่ยวกับเศรษฐีผู้ที่ต้องการให้ผู้คนมาฟังธรรม โดยใช้ดวงแก้วอันสวยงามเป็นเครื่องดึงดูด เมื่อเกิดเหตุการณ์ขโมยก็ขอพรจากพระผู้มีพระภาคเจ้า โดยได้รับคำสอนให้ทำใจให้ปกติและมุ่งสร้างบุญ เพื่อที่จะเ

ท่านที่มาจากอุตตรกุรุทวีป เป็นภรรยาที่สวยงามมากที่เขาเรียกว่านางแก้ว นางแก้วนี้มีบุญวิเศษ เวลาหน้าร้อน กายเย็น เวลาหน้าหนาวกายก็อุ่น มีถ้อยคำอันไพเราะ รูปร่างก็สวยงาม แถมยัง มีรัศมีกายออกไปด้วย นางได้

บทความนี้เล่าถึงนางแก้วจากอุตตรกุรุทวีป ที่มีบุญวิเศษสามารถทำให้กายเย็นสบาย โดยเฉพาะการพานำของวิเศษมายังโลกนี้ ช่วงที่พระเจ้าอชาตศัตรูมีกองทัพมายึดปราสาทโชติกเศรษฐี แต่กลับไม่สามารถเอาแหวนออกจากนิ้วขอ

ในกาลก่อนท่านได้ทำบุญในสิ่งที่ใคร ๆ ทำได้ยากมีใจเต็มเปี่ยมไม่เสียดายทรัพย์ ทำถูกเนื้อนาบุญ ทำกับผู้บริสุทธิ์ เวลาบุญส่งผล เราฟังแล้วแทบไม่น่าเชื่อว่า ผู้มีบุญมากไม่ต้องทำมาหากินอะไร เลย แค่ตรึกระลึกนึ

เนื้อหาพูดถึงการทำบุญในอดีตที่สามารถนำมาซึ่งความมั่งคั่งและความสำเร็จในชีวิต โดยมีข้อมูลเกี่ยวกับการทำบุญในรูปแบบต่าง ๆ ที่ช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจถึงผลบุญที่เกิดขึ้นตามลำดับ ตั้งแต่การที่มีบุญมากสามารถได

สะอาดล้วนๆ เป็นบุญศักดิ์สิทธิ์ เวลาบังเกิดขึ้นพรึบ ภูเขาทองโผล่ขึ้นมาแล้ว บุญนี้ไปดึงดูดเอา ธาตุทองทั้งหลายมารวมตัวกันและผุดเกิดขึ้นมาเลย สมบัติจักรพรรดิบังเกิดขึ้นอย่างง่าย ๆ หรือ ท่านโชติกเศรษฐี ปรา

เนื้อหาพูดถึงความสำคัญของบุญในการสร้างความเจริญรุ่งเรือง โดยยกตัวอย่างนายบุญชาวนาและภรรยา ที่พบพระและทำบุญจนเกิดพลังงานดีๆ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงฐานะของพวกเขาได้ นี่คือความสามารถของบุญในการดึงดูดทรัพย์ส

กรุงพาราณสีทรงพอพระทัย ได้ทอดพระเนตรแต่อันนภาระผู้เดียว ท่านสุมนเศรษฐีกราบบังคมทูลถามว่า “ขอเดชะ ฝ่าละอองธุลีพระบาทปกเกล้า ปกกระหม่อม เพราะเหตุไรใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทจึงทอดพระเนตรอันนภาระผู้นี้มากนัก

ในกรุงพาราณสี พระราชาทรงพอพระทัยในการกระทำดีของอันนภาระ ชายผู้ไม่บริโภคอาหารส่วนของตนเพื่อถวายพระปัจเจกพุทธเจ้า ท่านเศรษฐีได้กราบบังคมทูลเรื่องราวของเขา พระราชารู้สึกยินดีจึงสั่งให้เลือกที่ดินสำหรับอั

ขุมทรัพย์ที่มีจำนวนมากมายเกิดขึ้นมาแล้ว พวกอำมาตย์ได้ช่วยกันขนไปกองลงที่ พระลานหลวงเป็นกองมหึมา พระราชาทรงเห็นทรัพย์มากมาย รับสั่งให้ประชุมอำมาตย์ราชเสวกแล้วตรัสถามขึ้นว่า “ในเมืองนี้ มีใครมีทรัพย์มาก

เรื่องเล่าถึงการแต่งตั้งของอนุรุทธเป็นเศรษฐีที่มีชื่อเสียงในราชตระกูลศากยะ ซึ่งเป็นผู้มีบุญและความสุขในชีวิต โดยมีการขนทรัพย์มากมายและใช้ชีวิตเหมือนเทพเจ้า อนุรุทธมีปราสาทถึง 3 หลังและเพื่อนๆ กษัตริย์

ในราว 2,800 ปีก่อนพุทธกาลในยุคสำริด (Bronze Age) และชุมชนแห่งนี้เองที่เรียกว่า “อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ” (Indus Civilization) ซึ่งคาดว่าเป็นอารยธรรมยุคเดียวกันกับ อารยธรรมเมโสโปเตเมียในลุ่มแม่น้ำไทกริ

อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ เป็นที่รู้จักในฐานะอารยธรรมฮารัปปา ที่เริ่มมีขึ้นเมื่อประมาณ 2,800 ปีก่อนพุทธกาล ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับการตั้งถิ่นฐานของอารยธรรมและการค้นพบเมืองโบราณที่ซ่อนอยู่ ร่วมถึงการจัดวางผ

ฉะนั้น ลัทธิศาสนาของอินเดียในยุคนี้ จึงสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 พวก คือ 1. พวกอไวทิกวาทะ (Avaidika) หรือนาสติกะ (Nastika) คือพวกที่ปฏิเสธความ ศักดิ์สิทธิ์ของพระเวท ปฏิเสธความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า และไม่ยอม

ในยุคนี้ ลัทธิศาสนาของอินเดียแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ อไวทิกวาทะ (Nastika) ซึ่งปฏิเสธพระเวทและความศักดิ์สิทธิ์ และไวทิกวาทะ (Astika) ซึ่งยังคงยึดถือพระเวทเป็นฐานข้อมูลหลัก อไวทิกวาทะประกอบด้วยกลุ่มเ

ลำาดับ ชื่อแคว้น เมืองหลวง ผู้ปกครอง ที่ตั้งปัจจุบัน 10 ปัญจาละ (Panchala) กัมปิลละ จังหวัดบเรลลี 11 มัจฉะ (Maccha) มัตสยาคร ชัยปุระ, รัฐราชสถาน 12 สุรเสนะ (Surasena) มกรา พระเจ้ามธุรราชอวันที่บุตร" |

ในสมัยพุทธกาล แคว้นในอินเดียมีความเข้มแข็งและเป็นอิสระ บางครั้งแคว้นอ่อนแอถูกยึดครองโดยแคว้นที่แข็งแกร่งกว่า มหาอำนาจมี 5 แคว้น ได้แก่ มคธ, โกศล, อวันตี, วัชชี และวังสะ โดยมคธของพระเจ้าพิมพิสารเป็นมหา

การประกอบอาชีพ อาชีพของคนอินเดียในสมัยพุทธกาลขึ้นอยู่กับวรรณะที่ตนเกิด ผู้ที่เกิดในวรรณะใดก็ จะมีอาชีพประจำวรรณะนั้นดังนี้ 1) วรรณะกษัตริย์ เป็นชนชั้นสูงมีหน้าที่ในการปกครองบ้านเมือง ปราบปรามโจร ผู้ร้

บทความนี้สำรวจอาชีพของคนอินเดียในสมัยพุทธกาลซึ่งจำแนกตามวรรณะ ได้แก่ วรรณะกษัตริย์ วรรณะแพร่พราหมณ์ วรรณะแพทย์ และวรรณะศูทร โดยมีการสรุปถึงบทบาทและหน้าที่ของชนชั้นต่างๆ นอกจากนี้ยังพูดถึงครูทั้ง 6 ที่

3.4 การบังเกิดขึ้นของพระพุทธศาสนากับการเปลี่ยนแปลงความเชื่อและ วัฒนธรรมในสังคมอินเดีย การบังเกิดขึ้นของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ ซึ่งเปลี่ยนแปลง ประวัติศาสตร์ ความเชื่อ และวัฒนธรรมขอ

การบังเกิดขึ้นของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ ความเชื่อ และวัฒนธรรมของชาวอินเดียอย่างมีนัยสำคัญ จากการที่สังคมก่อนยุคพุทธกาลอยู่ภายใต้อิทธิพลของศาสนาพราหมณ์การแบ่งคนเป็น 4 วรรณะมีอิท

จากจีนสู่เกาหลี และจากเกาหลีสู่ญี่ปุ่น เป็นต้น ส่วนประเทศทิเบตนั้นบางตำรากล่าวว่า ได้รับ พระพุทธศาสนาตั้งแต่สมัยพุทธกาล ซึ่งจะได้ขยายความในรายละเอียดดังต่อไปนี้ 1. ประเทศจีน สาธารณรัฐประชาชนจีน (Peopl

บทความนี้พูดถึงการแพร่กระจายของพระพุทธศาสนาในภูมิภาคเอเชีย โดยเริ่มจากการเข้ามาของพระพุทธศาสนาในประเทศจีนตั้งแต่สมัยพุทธกาล โดยพระจักรพรรดิฮั่นมิ่งได้ส่งขุนนางเพื่อเสาะหาพระภิกษุจากอินเดียเข้ามาเผยแผ่