การให้ทานและความสุขในธรรมะ
ธรรมะ ประช
เดิน ต า ม ท า ง ข อ ง บัณฑิต(๕)
๒๕๔
กล่าวโน้มน้าวใจว่า “ผู้ใดเมื่อแขกนั่งแล้ว บริโภคโภชนะแต่ผู้เดียว
ผู้นั้นเท่ากับกลืนกินเบ็ดอันมีสายยาวพร้อมทั้งเหยื่อ เพราะเหตุนั้น
ท่านจงขึ้นสู่หนทางของ
…มสำคัญของการแบ่งปันอาหาร พร้อมกับความสำราญใจที่เกิดขึ้นจากการทำเช่นนั้น ทำให้เห็นถึงพลังแห่งจิตใจและความสัมพันธ์ในสังคมซึ่งช่วยเสริมสร้างความสุขที่แท้จริงในชีวิต ไม่ใช่เพียงการบริโภคด้วยตนเองอย่างเดียว, dmc.tv.