ธรรม” : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 411 / 737

ธรรมะเพื่อประช เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ๔๓๗ สิ่งของ หรือแม้กระทั่งตัวของมันเอง ได้กำหนดให้ ๒๔ ชั่วโมง ต่อหนึ่งวันเท่าเทียมกัน ๒. คุณค่าของเวลาอยู่ที่ว่าใครจะสามารถใช้เวลาให้คุ้มค่า ควรแก่การเกิดมาเป็

ในชีวิตเรามีเวลา 24 ชั่วโมงเท่ากัน แต่คุณค่าของเวลาขึ้นอยู่กับการใช้เวลาให้คุ้มค่าของแต่ละคน เวลาไม่สามารถย้อนกลับได้และส่งผลต่อชีวิตของเรา ความเลื่อนลอยของเวลาเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเผชิญ ทุกคนมีโอกาสดี

ธรรมะ ประชา เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ៤៣៨ ศรัทธามั่นคงในพระรัตนตรัย เมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ ได้ชื่อว่ามีทั้ง เวลาและโอกาสในการทําความดี ความดีและบุญกุศลอะไรที่เรายังไม่เคยทำ ยังไม่ได้ทํา ก็ให้รีบทำให้เ

เมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ เรามีเวลาและโอกาสในการทำความดี ควรใช้โอกาสนี้ให้เต็มที่ ก่อนที่จะหมดไป อย่างเรื่องราวของชายหนึ่งที่รอดจากเรืออับปาง โดยใช้เวลาและโอกาสที่มีเพื่อเข้าใกล้เป้าหมายในชีวิต และนับว่า

ธรรมะเพื่อประช เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ๔๓๕ ผิดว่า บุรุษนี้น่าจะเป็นพระอรหันต์ เพราะเมื่อเอาเสื้อผ้าให้ใส่ เขาไม่ยอมใส่ เพราะแต่งตัวอย่างนี้แล้ว มีคนมาเคารพนับถือจึง สําคัญตัวว่าเป็นพระอรหันต์ตามที่เ

ในบทนี้กล่าวถึงพระพาหิยะผู้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพระอรหันต์ แต่จริงๆแล้วไม่ได้บรรลุธรรม เขาได้รับคำเตือนจากสหธรรมิกที่เกิดในพรหมโลกให้มาพบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งสอนให้เขาเข้าใจถึงการบรรลุธรรมที่แท้จริงใ

ธรรมะ ประชา เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ๔๔๐ ตอนนี้เรากําลังบิณฑบาต ยังไม่ใช่เวลาที่จะแสดงธรรม" เมื่อ พาหิยะได้ฟังเช่นนั้นจึงกราบทูลว่า “เมื่อพระองค์ท่องเที่ยวไปใน สังสารวัฏ ไม่เคยได้อาหารคือค่าข้าวก็หาไ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการใช้เวลาในชีวิตอย่างมีคุณค่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่มีโอกาสทอง โดยอ้างอิงถึงความคิดและการกระทำของท่านพาหิยะที่ไม่ประมาทกับชีวิตและเร่งรีบหาความรู้เพื่อนำไปสู่พระน

ธรรมะเพื่อประช เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ๔๔๑ ทางตั้ง ๑๒๐ โยชน์ ให้สงบระงับลงเสียก่อน วาระที่ ๓ พาหิยะ จึงทูลขออีก พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงประทับยืนในระหว่างถนน นั่นเอง ตรัสแสดงธรรมว่า “พาหิยะ เมื่อเธอเห็

ในบทนี้พูดถึงเรื่องของท่านพาหิยะที่ฟังพระธรรมเพียงไม่กี่คำแต่สามารถบรรลุอรหัตผลได้ทันที พระพุทธองค์สอนว่าการฟังและรู้จริงมีค่ากว่าการท่องจำมากมาย หากผู้ใดฟังแล้วสามารถนำไปสู่การสงบระงับใจได้ก็ดีกว่า ท

ธรรมะ ประชา เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ๔๔๒ นํ้าค้างบนปลายยอดหญ้า ไม่นานก็เหือดแห้งไป วันเวลาช่าง ผ่านไปเร็วเหมือนนกบิน เมื่อผ่านไปแล้วจะเรียกร้องให้กลับคืน มาก็ไม่ได้ แม้มีทรัพย์สมบัติมากมาย ก็ไม่อาจจะ

เนื้อหากล่าวถึงความสำคัญของการใช้เวลาและโอกาสในการทำความดี โดยยกกรณีท่านพาหิยทารุจีริยะ เป็นอุทาหรณ์ให้รู้ว่า หัวใจของการทำความดีคือการไม่ประมาทและเร่งทำความดีให้เต็มที่ ดำเนินชีวิตอย่างรู้คุณค่า ตั้ง

ธรรมะเพื่อประช เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ๔๔๓ เวลาและโอกาสไปจากเรา เวลา พญามาร และความตาย เป็นสิ่งที่เราจะประมาทไม่ได้เลย ฉะนั้น พวกเราจงใช้เวลาและโอกาสที่มีอยู่นี้ สร้าง บารมีให้เต็มที่ ให้เกิดบุญบารม

บทความนี้เน้นให้เห็นถึงความสำคัญของการใช้เวลาและโอกาสในการสร้างบารมี โดยชี้ให้เห็นว่าชีวิตนั้นมีทั้งเวลา พญามาร และความตายที่ไม่สามารถประมาทได้ ซึ่งทุกคนควรใช้เวลาและโอกาสที่มีอย่างคุ้มค่า ก่อให้เกิดบ

ธรรมะเพื่อประชll ปล่อยวาง ห ม ด ก ห ม ด ทุกข์ ๔๔๖ สรรพสัตว์ทั้งหลาย ที่ยังต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ใน วัฏสงสาร ต่างก็แสวงหาความสุขที่แท้จริง แต่ส่วนมากมักจะ พบแต่ความสุขที่เป็นอามิส คือ ความสุขที่ยังมี

บทความนี้เสนอเกี่ยวกับความสุขที่แท้จริงและแนวทางการปล่อยวางทุกข์ ในขณะที่สรรพสัตว์แสวงหาความสุข แต่พบกับความทุกข์ที่มีทั้งสุขและทุกข์ปนเปกัน การแสวงหาสิ่งภายนอกแม้จะช่วยบรรเทาความทุกข์ชั่วคราว แต่ก็ทำ

ธรรมะเพื่อประช ปล่อยวาง ห ม ด ก ห ม ด ทุกข์ ๔๔๗ ที่จะทำให้เราหลุดพ้นจากกิเลสอาสวะไปสู่อายตนนิพพาน พระบรมโพธิสัตว์เจ้าทั้งหลาย ท่านจะต้องบ้าเพ็ญเนกขัมมบารมี เพื่อย่นย่อหนทางการบรรลุอนุตตรสัมมาสัมโพธิญา

การบำเพ็ญเนกขัมมบารมีเป็นทางหนึ่งที่พุทธองค์ได้สอนให้ผู้ปฏิบัติต้องฝึกฝนเพื่อละวางกิเลสให้ได้ เพราะเมื่อเราตัดใจจากสิ่งที่รักได้ เราจะสามารถปล่อยวางอารมณ์เก่าและไม่ติดสิ่งภายนอก อีกทั้งจะยิ่งช่วยให้เร

ธรรมะเพื่อประชll ปล่อยวาง ห ม ด ก ห ม ด ทุกข์ ៤៤៨ พระองค์ก่อนๆ มาหลายพระองค์ ครั้นมาถึงในสมัยของพระ พุทธเจ้าของเรา ท่านมาบังเกิดในตระกูลพราหมณ์มหาศาลใน กรุงราชคฤห์ เมื่อเจริญเติบโตเป็นสาว ทำให้ท่านมีร

บทความนี้กล่าวถึงการปล่อยวางและลดทุกข์ในชีวิต โดยเฉพาะเมื่อเกิดจากความงามและทรัพย์สมบัติต่างๆ ผ่านเรื่องราวของนางสุภาที่ได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า จากนั้นได้ตระหนักถึงโทษของกามและสังสารวัฏจึงตัดสินใจบวช

ธรรมะเพื่อประช ป ล่ อ ย ว า ง ห ม ด ก ห ม ด ทุกข์ ៤៤៩ แลเห็นพระเถรีผู้กำาลังเดินผ่านไปยัง วกับวันวิหารอันน่ารื่นรมย์ ได้ถูกกามราคะครอบงำ คือ มีจิตปฏิพัทธ์ในพระเถรีขึ้นมา ได้ ออกไปยืนขวางทางแล้วกล่าวคำ

บทความนี้พูดถึงการเผชิญหน้าระหว่างพระเถรีผู้มีจิตบริสุทธิ์และชายหนุ่มที่ถูกกามราคะครอบงำ ชายหนุ่มเชิญชวนพระเถรีทิ้งผ้ากาสายะไปหาความสุขในทางโลก ขณะที่พระเถรียืนยันในคุณค่าของความบริสุทธิ์และการหลุดพ้น

ธรรมะเพื่อประชll ปล่อยวาง ห ม ด ก ห ม ด ทุกข์ ៤៥០ ร่างไม่มีใครเชยชม ก็จะชราร่วงโรยไปเสียเปล่าๆ” พระเถรีฟังแล้วสลดสังเวชยิ่งนัก เกิดจิตเมตตากล่าว เตือนสติชายหนุ่มว่า “เรือนร่างนี้มีอันแตกสลายไปเป็นธรรม

ในเนื้อหานี้ พระเถรีได้สอนชายหนุ่มเกี่ยวกับความไม่เที่ยงของร่างกายและการปล่อยวางทุกข์ โดยเตือนให้เข้าใจว่าร่างกายจะต้องแตกสลายและมีเพียงความรักในสิ่งที่ไม่มั่นคงจะนำไปสู่ความทุกข์ พระเถรีได้เน้นถึงควา

ธรรมะเพื่อประช ปล่อยวาง ห ม ด ก ห ม ด ทุกข์ ๔๕๑ แขวนไว้ด้วยด้าย ตอกตะปูติดไว้ เมื่อรูปนั้นถูกรื้อออก ปลด ด้ายและถอนตะปูออก รูปนั้นกระจัดกระจายออกเป็นชิ้นๆ ไม่ พึงได้สภาพที่ชื่อว่ารูป แม้ร่างกายนี้ก็เป

บทความนี้กล่าวถึงการปล่อยวางในชีวิตเพื่อให้หลุดพ้นจากทุกข์ โดยยกตัวอย่างพระเถรีที่ไม่หวงแหนแม้กระทั่งดวงตาของตน แต่ให้ความสำคัญกับการสร้างบุญกุศล การฝึกฝนจิตใจ และการไม่ปล่อยให้ความรู้สึกมาครอบงำชีวิต

ธรระพี ประช ตัด อาลัยไปนิพพาน ๔๕๕ เวลาธรรมกายเป็นเวลาที่ทรงคุณค่ายิ่ง ที่เราจะมา ปฏิบัติธรรมร่วมกัน หยุดใจไว้ในที่เดียวกัน คือ ที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ แม้จะอยู่คนละสถานที่ แต่เราก็สามารถรวมใจเป็น หนึ

เวลาแห่งธรรมกายเป็นเวลาที่มีคุณค่าสำหรับการปฏิบัติธรรมร่วมกัน โดยการหยุดใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เราสามารถรวมใจเป็นหนึ่งเดียวและนำมาซึ่งความสุขและความบริสุทธิ์ การสร้างสันติสุขไม่น่าเป็นไปไม่ได้ โดยท

ธรรมะเพื่อประชll ตัด อาลัยไปนิพพาน ៤៥៦ พระธรรมกาย เราจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ได้ที่พึ่งที่บุคคลได้โดยยาก ในสมัยพุทธกาล มีพระเถระรูปหนึ่งชื่อ “พระกุมาร กัสสปะ” เป็นพระมหาเถระผู้ทรงคุณธรรมยิ่ง ประวัติชีวิตขอ

พระกุมารกัสสปะเป็นตัวอย่างของการมีศรัทธาในธรรมะและการปล่อยวาง โดยพบว่าความรักและการผูกพันกับคนที่เรารักนั้นดี แต่เมื่อถึงเวลาปฏิบัติธรรม ควรปล่อยวางอุปสรรคเหล่านี้เพื่อไปสู่การนิพพานอย่างแท้จริง... รู

ธรรมะเพื่อประชll ตัด อาลัยไปนิพพาน ៤៥៨ มลทินของภิกษุณี ท่ามกลางพุทธบริษัท และต่อมาไม่นานนาง คลอดบุตรชาย เป็นผู้มีบุญมีอานุภาพมาก วันหนึ่งพระเจ้าปเสน ทิโกศลได้เสด็จผ่านสำนักภิกษุณี ทรงได้ยินเสียงของทาร

เรื่องราวของกุมารกัสสปะเริ่มจากการเกิดในครอบครัวที่มีมลทิน แต่เติบโตในพระราชวังจนกระทั่งเกิดสงสัยเกี่ยวกับบิดามารดา เปลี่ยนแปลงเป็นการบวชเป็นพระภิกษุและพัฒนาเพื่อบรรลุอรหัตผล สะท้อนถึงการเดินทางสู่ธรร

ธรรมะเพื่อประช ตัด อาลัยไปนิพพาน ៤៥៩ ก็เกิดขึ้น คือ นับตั้งแต่พระกุมารได้แยกจากนางไปถึง ๑๒ ปีนั้น นางได้แต่ร้องไห้ด้วยความคิดถึงบุตร มีความทุกข์เพราะความ พลัดพราก ใบหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา วันหนึ่ง ขณะที่

เนื้อหานี้บรรยายถึงการเผชิญหน้าระหว่างมารดาและบุตรที่พรากจากกัน โดยในขณะที่แม่มีความทุกข์ใจเมื่อเห็นลูก พระกุมารกัสสปะได้ใช้ถ้อยคำที่แข็งกร้าว เพื่อให้มารดาคลายความผูกพันที่มีต่อเขา เมื่อมารดาได้ยินก็

ธรรมะเพื่อประชา ตัด อาลัยไปนิพพาน ๔๖๐ ธรรมอย่างจริงจัง ปล่อยวางเรื่องของพระลูกชาย ไม่ช้าใจก็ หยุดนิ่ง พอหยุดถูกส่วนก็เข้าถึงธรรมไปตามลำดับ และในที่สุด ก็ได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในวันนั้นเอง ความทุกข

บทความนี้เสนอความสำคัญของการปล่อยวางและการปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าถึงความสุขที่แท้จริง ท่านได้อธิบายถึงการไม่ยึดมั่นในสิ่งที่ไม่สำคัญและการฝึกความสงบในใจเพื่อพ้นจากทุกข์ การปล่อยความทุกข์โศกและมุ่งสร้างคว

ธรรมะ ประช ทำลายข่าย คือ ทิฐิมานะ(๑) ๔๖๔ สําคัญตนว่าดีกว่าผู้อื่น เก่งกว่าผู้อื่น เมื่อถูกแนะนำตักเตือน จะไม่ยอมรับฟัง นี่เป็นสิ่งที่อันตรายมาก ดังเรื่องที่เกิดขึ้นในสมัยพุทธกาล คือ คนรับใช้ใกล้ชิด ขอ

บทความนี้พูดถึงธรรมะเกี่ยวกับทิฐิมานะและการเห็นคุณค่าตนเองหรือความคิดที่ว่าดีกว่าผู้อื่น ซึ่งเป็นอันตราย โดยยกตัวอย่างเรื่องราวในสมัยพุทธกาล เกี่ยวกับสหชาติของเจ้าชายสิทธัตถะและเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้พ

ธรรมะ ประชา ทำลายข่าย คือ ทิฐิมานะ(๑) ๔๖๖ และกราบทูลเรื่องราวทั้งหมด ทำให้พระเจ้าสุทโธทนะและ พระประยูรญาติต่างโศกเศร้าเสียใจมาก ต่อมา เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัม พุทธเจ้าแล้ว พระพุทธ

เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ได้เสด็จกลับกรุงกบิลพัสดุ์ โดยมีพระเจ้าสุทโธทนะและพระประยูรญาติที่เคร่งเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากนั้น นายฉันนะเกิดศรัทธาและบวชเป็นพ