ป.ธ.๔ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 2596 / 3068

3.2.4.1. ศรีมาลาเทวีสิงหนานนิเทศ 211 3.2.4.2. มหาบริวนารสูตร ฉบับมหายาน 215 3.2.4.3. อังคุลิมาลสูตร 230 3.2.5. ธรรมกายเป็นกายแห่งการตรัสรู้ธรรม 236 3.2.5.1. สุวรรณประภาโสตตมสูตร 236 3.2.5.2.

บทนี้สำรวจถึงความหมายและความสำคัญของธรรมกายในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะจากหลากหลายพระสูตร ได้แก่ ศรีมาลาเทวีสิงหนานนิเทศ, มหาบริวนารสูตร, และอังคุลิมาลสูตร นอกจากนี้ยังมีการพูดถึงบทบาทของสมาธิวาในคันธาระแล

4.1.2.2. ธรรมายในคัมภีร์มูลลักษณ์ฐาน 355 4.1.3. ธรรมายในคัมภีร์อื่น ๆ ในเอเชียอาคเนย์ 356 4.1.4. บทสรุปเกี่ยวกับธรรมายในเอเชียอาคเนย์ 359 4.2. หลักฐานเกี่ยวกับสมาธิวนา 361 4.2.1. พุทธนูสติในเอเชีย

เนื้อหานี้สำรวจธรรมในคัมภีร์มูลลักษณ์ฐานและคัมภีร์อื่น ๆ ในเอเชียอาคเนย์ รวมถึงการปฏิบัติสมาธิวนา เช่น พุทธนูสติในพระไตรปิฎกและอรรถกถาบาลี มีการพูดถึงวิธีการปฏิบัติ ฐานที่ตั้งของใจ และผลจากการปฏิบัติ

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ 5.2.2.2. นิพพานเป็นแก่นสาร เที่ยงแท้ เป็นสุข ไม่มีแก่ และไม่มีตาย 494 5.2.2.3. พระพุทธเจ้าในนิพพานยังคอย ช่วยเหลือสัตว์โลกอยู่เสมอ 495 5.2.2.4. หลัก

บทความนี้นำเสนอหลักฐานและการอ้างอิงในคัมภีร์พุทธโบราณ โดยชี้แจงว่า นิพพานเป็นแก่นสารที่เที่ยงแท้และสุข เป็นสภาพที่ไม่มีแก่และไม่มีตาย ยิ่งไปกว่านั้น พระพุทธเจ้ายังคอยช่วยเหลือสัตว์โลกตลอดเวลา ในการปฏิ

ก. กิจเบื้องต้นก่อนเจริญสมาธิภาวนา 509 ข. คำแนะนำในการเจริญสมาธิภาวนาเบื้องต้น 509 5.3.2.2. ลำดับในการเข้าถึงธรรมและบรรลุมรรคผล 509 ก. ดวงธรรมภายในกาย 509 ข. กายภายใน 510 5.3.2.3. บทสรุปเกี่ยวกับ

เนื้อหาเกี่ยวกับกิจกรรมเบื้องต้นก่อนการเจริญสมาธิภาวนา รวมถึงคำแนะนำในการเข้าถึงธรรมและบรรลุมรรคผล มีการพูดถึงศูนย์กลางกาย ฐานที่ 7 และประสบการณ์ทางจิตในการเข้าถึงธรรมตามหลักคำสอนของพุทธ รวมถึงบทสรุปจ

ผู้ฟังที่ส่งให้นำไปได้ฉันจะรายงานแจ้งเทตลอดในธรรมในขณะนั้นตามอุบิษยและบารมีของแต่ละบุคคล แม้นพระวันจะมีร่องรอยบ่อยครั้งว่าการเขียนนำจะมีมาแต่ครั้งพุทธกาลแล้วก็ตาม หากการสืบทอดคำสอนด้วยการทรงจำและเผยแพ

บทความนี้สำรวจประวัติการเผยแผ่พระพุทธศาสนาหลังวันปรินิพพาน โดยเน้นไปที่ความท้าทายที่พระภิกษุเผชิญ ทั้งการอพยพเผชิญสงคราม วัฒนธรรมที่แตกต่าง และความยากลำบากในการเผยแผ่คำสอน ผ่านบทเรียนทางประวัติศาสตร์

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในอาณาบริเวณต่าง ๆ ยังดำเนินต่อเนื่องมา ถึงปัจจุบัน วิทยาการในการเขียนที่ลากมาเป็นเครื่องมือสำคัญในการสืบทอด และเผยแพร่ถ่ายทอดผลกระ

การเผยแผ่พระพุทธศาสนายังคงดำเนินต่อเนื่อง การเขียนเป็นเครื่องมือสำคัญในการเก็บรักษาคำสอนเก่าแก่และเผยแพร่ความรู้ วรรณกรรมพระพุทธศาสนามีหลายรูปแบบเพื่อเชื่อมโยงคำสอนในอดีตกับปัจจุบัน การเขียนสามารถทำให

ผสมผสาน เป็นต้น เพื่อให้ตรงกับอัธยาศัยของผู้รับสารแต่ละกลุ่ม บางก็ยัง รักษาวัตถุประสงค์เดิมในการเผยแผ่ได้ และจะมีรูปแบบที่หลากหลายแต่งง คมุ่งหมายเพื่อความเข้าใจธรรมอย่างถูกต้องของมหาชน เพื่อประโยชน์ใน

พระพุทธศาสนาได้เข้าไปยังเอเชียอาคเนย์หลายระลอก โดยมีการรักษาวัตถุประสงค์เดิมในการเผยแผ่แต่ถูกปรับเปลี่ยนตามลักษณะของผู้รับสาร การถกเถียงภายในชุมชนพุทธพบว่ามีการต่อสู้และดูหมิ่นกัน ซึ่งสะท้อนถึงความหลา

รับมาจากอินเดีย ได้หลอมรวมกันเข้าสู่ความเชื่อเดิมและวัฒนธรรมท้องถิ่นกลายเป็นรูปแบบการดำรงชีวิต ทัศนคติ วิธีธรรม วิธีปฏิบัติ และความเชื่อที่มีลักษณะเฉพาะของท้องถิ่นนั้นๆ อย่างไรดีติ พระพุทธศาสนาในภูมิภ

บทความนี้กล่าวถึงการรวมตัวของวิชชาธรรมกายที่ได้เข้ามาในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์โดยการหลอมรวมเข้ากับความเชื่อและวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพระมงคลเทพมุณีได้เริ่มต้นการสอนเกี่ยวกับธรรมกาย ซึ่งทำ

หลักฐานธรรมในภาคีมาธิเบรทพุทธ โบราณ 1 ฉบับวิชาการ เนื่องจากความหมายของ "ธรรมกาย" ในแนมุมดังกล่าว รวมทั้ง "พุทธลักษณะ" ของธรรมกายมิได้เป็นที่คุ้นเคยของชาวพุทธเถรวาทในปัจจุบัน และดูเหมือนจะเป็นที่คุ้นเ

เนื้อหาในเอกสารนี้กล่าวถึงความเชื่อมโยงระหว่างธรรมกายและพุทธลักษณะในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะในวิชชาธรรมกายที่พระมงคลเทพมุนีได้ค้นพบและเผยแพร่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2460 เป็นต้นมา การเผยแพร่วิชชาธรรมกายได้สร้างแ

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ 1.3. สิ่งที่คาดว่าจะได้รับ คณะวิจัยคาดหวังว่า การศึกษาร่องรอยธรรมภายในต้นฉบับคัมภีร์ดังกล่าวจะทำให้ได้ข้อสรุปหรืออย่างน้อยร่องรอยที่เป็นประโยชน์และน่าสน

การศึกษาหลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณมุ่งหวังให้ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับคำสอนเรื่องธรรมของพระพุทธศาสนา โดยเน้นตรวจสอบการมีอยู่ของคำสอนในยุคเดิมและข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการค้นพบวิชาชาธรรมที่สูญหาย และการ

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ทิษณิกาย มัชฌิมนิกาย เป็นต้น หรือหากมาเดี๋ยวก็พับน้อยมาก เฉพาะในเวลาเปรียบเทียบกับคัมภีร์ “อาคม” (ดูนิยม “อาคม” ข้างล่าง) เท่านั้น นิกายหลัก นิในพระพุท

บทความนี้นำเสนอการวิเคราะห์หลักฐานทางธรรมในคัมภีร์พุทธโบราณ โดยเน้นไปที่การเปรียบเทียบระหว่างนิกายนิกายหลัก ได้แก่ หินยานและมหายาน มีการอภิปรายถึงความเข้าใจผิดเกี่ยวกับขอบเขตระหว่างสองนิกายนี้ และประเ

2003: 507) อย่างไรก็ตามตาม เพื่อความไม่สับสนแก่อ่านที่ไม่คุ้นเคย งานวิจัยนี้ จะยังใช้คำนี้ตามความเข้าใจแบบเดิมในการอ้างถึงกลุ่มชาวพุทธที่เรียก ตนเองว่างมหายาน หรือคัมภีร์ที่มีลักษณะของมหายานดังที่กล่า

งานวิจัยนี้เน้นไปที่การใช้คำว่าโยคาวจรเพื่ออธิบายความหมายที่กว้างขึ้นในแวดวงการศึกษาพุทธศาสนาในเอเชียอาคเนย์ ทั้งยังพูดถึงวิชาธรรมภายซึ่งหมายถึงความรู้แจ้งที่เกิดจากการปฏิบัติธรรม โดยมีศูนย์กลางอยู่ที

หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ พระธรรมกาย" ตามที่สอนโดยพระมงคลเทพมุนี (สด จนทสโร) ด้วย และในความหมายกว้างจะรวมถึงคำสอนทั้งหมดของพระมงคลเทพมุนี (สด จนทสโร) ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเจ

เนื้อหานี้สำรวจหลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณจากคำสอนของพระมงคลเทพมุนี (สด จนทสโร) ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเจริญสมาธิภาวนาและข้อมูลทางโบราณคดี เช่น อากมะและหมวดหมู่พระสูตรต่างๆ พร้อมกับการพูดถึงพื

เอเชียอาคเนย์ พื้นที่ที่ครอบคลุมมีผืนแผ่นดินอันประกอบด้วยประเทศ พม่า ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม และมาเลเซียตะวันออก กับประเทศหมู่เกาะได้แก่ ประเทศบรูไน มาเลเซียตะวันออก ติมอร์ต่อวันออก อินโดนีเซีย ฟิลิป

งานวิจัยนี้ศึกษาเกี่ยวกับเอเชียอาคเนย์ และเน้นความสัมพันธ์ของคำสอนในพระพุทธศาสนาที่มีพระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง อาทิเช่น ประเทศพม่า ไทย ลาว และกัมพูชา โดยมีการสำรวจคำสอนในคัมภีร์พระพุทธศาสนาและการเปรี

หลักฐานธรรมกายในคลองภัณฑ์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ พบขึ้นมาใหม่หลังจากสุขภาพไปในช่วง 500 ปีหลังพุทธปรินิพพาน ข) ขอบเขตของงานวิจัย ตามวัตถุประสงค์ที่กล่าวไว้ข้างต้น ในระยะที่ 1 ที่กำลังรายงานผลการวิจัย

การศึกษาฉบับนี้ได้สำรวจคัมภีร์พระธัมมภายาดีและการปฏิบัติธรรมแบบพุทธานุสติในพระไตรปิฏกเพื่อทำความเข้าใจในหลักคำสอนและวิธีการปฏิบัติของธรรมกายในเอเชียอาคเนย์ โดยการวิจัยนี้แบ่งออกเป็นสองภูมิภาคหลักและมี

(GRETIL)20ในส่วนของพุทธวรรณกรรมสันสกฤต (Sanskrit Buddhist Literature) วอพในพระสูตรใดบ้าง แล้วศึกษาข้อมูลเชิงลึก เช่น แนวคิด ทฤษฎี และข้ออธิบายที่เกี่ยวข้องกับบางพระสูตรเท่าที่หาได้ รวมทั้งเทียบเคียงเน

เนื้อหาเกี่ยวกับการศึกษาและวิเคราะห์พุทธวรรณกรรมสันสกฤต รวมถึงการเปรียบเทียบเนื้อหาคัมภีร์เก่าแก่ที่พบในประเทศอัฟกานิสถานกับคัมภีร์ภาษาสันสกฤต การศึกษาของ ดร.ชัยสิทธิ์ สุวรรณวรางกูส เกี่ยวกับธรรมภายใน

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ ๑ ฉบับวิชาการ งานวิจัย้อย่เหล่านี้ มีขอบเขต จุดสนใจ ระยะเวลาการทำงาน และ ระเบียบวิธีวิจัยที่เป็นเอกเทศของตนเอง บางชิ้นเป็นผลของการศึกษา ต่อเนื่องมาเป็นเวลาหลายปี ในขณ

งานวิจัยนี้สำรวจและวิเคราะห์หลักฐานธรรมจากคัมภีร์พุทธโบราณ ซึ่งมีการศึกษาแบ่งเป็นหลายชิ้นงาน โดยมีวิธีการทำงานที่หลากหลาย รวมถึงการศึกษาเอกสารปฐมภูมิและทุติยภูมิ เพื่อหาความเชื่อมโยงของคำสอนในยุคและท้

5.4.7. “ดูดุรัษฏา” หอสมุดแห่งชาติตรี ประเทศไทย กรุงเทพมหานคร (คัมภีร์โลน 8 หน้า 1298/1 อักษรของไทย ภาษาเขมร) 5.5. คัมภีร์โลนอักษรเขมร 5.5.1. “มูลพระกัมมัฏฐาน” องค์กรการศึกษาและอนุรักษ์โลนเขมร พนมเปญ

บทความนี้สำรวจคัมภีร์โลนที่มีอยู่ในประเทศไทย รวมถึงที่เก็บรักษาในหอสมุดแห่งชาติและวัดต่างๆ เช่น วัดคีรีสราสรอง และวัดเกียน-เสลี่ยง เนื้อหาเน้นไปที่อักษรเขมรและการอนุรักษ์ภาษาสำหรับอนาคต องค์กรการศึกษา

6.1.2. คัมภีร์คาถาธรรมในชุดของ โบราณติ ซีเนียร์ (Senior collection) อายุรวาพุทธศตวรรษที่ 7 คัมภีร์ในสองชุดนี้ ศึกษาจากที่ที่พิมพ์ในชุด Gandharan Buddhist Texts (GBT) และสิ่งพิมพ์ที่เกี่ยวข้อง 6.1.3. ค

คัมภีร์คาถาธรรมในชุดโบราณติและมาร์ติน สโคเย่น มีต้นกำเนิดอายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 6-12 แบ่งออกเป็นหลายชุด รวมถึงคัมภีร์จากญี่ปุ่นและเขตบาโจว์ ปากิสถาน โดยศึกษาจากงานพิมพ์และภาพถ่ายดิจิตอลที่เกี่ยวข้อง

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ 6.2.2 คัมภีร์รัสสกลกฐจากเมืองกิลิกิ (Gilgit Manuscripts) อายุราวกลางพุทธศตวรรษที่ 10-13 ศึกษาจากที่บรรจุอักษรเป็นเทวนาครี และสิ่งพิมพ์ที่เกี่ยวข้อง (มีก

เนื้อหาเกี่ยวกับคัมภีร์พุทธโบราณ เช่น คัมภีร์รัสสกลกฐซึ่งมีอายุประมาณกลางพุทธศตวรรษที่ 10-13 และคัมภีร์ราชาเบดเทรีย คัมภีร์ที่พบในเมืองโฮตานและนิยะ ตรวจสอบความรู้ด้านการศึกษาและการตีความเพื่อนำเสนอมุม