วิชชาธรรมกายและการเผยแพร่ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ : หน้า 43/604

รับมาจากอินเดีย ได้หลอมรวมกันเข้าสู่ความเชื่อเดิมและวัฒนธรรมท้องถิ่นกลายเป็นรูปแบบการดำรงชีวิต ทัศนคติ วิธีธรรม วิธีปฏิบัติ และความเชื่อที่มีลักษณะเฉพาะของท้องถิ่นนั้นๆ อย่างไรดีติ พระพุทธศาสนาในภูมิภาคนี้มัคถูกเรียกรมว่า “เอกวาท” (Crosby 2003) ตามกระแสที่รับเข้ามาหลายระลอกและในหลายรูปแบบ วิชชาธรรมกาย ปลายปีพุทธศักราช 2460 ในแนวชาวพุทธราวในประเทศไทย พระมงคลเทพมุณี (สด จนทสโร) หรือหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษาจีรุ่ง ได้เริ่มต้นสอนหลักธรรมปฏิบัติที่เรียกว่า “วิชชาธรรมกาย” ที่มีความโดดเด่นในเชิงของการเชิดชู “ธรรมกาย” ในฐานะที่เป็นกายแห่งการตรัสรู้ธรรมที่อยู่ภายในมนุษย์ทุกคนซึ่งจะเข้าถึงได้ด้วยการปฏิบัติอย่างถูกวิธี การเจริญวิปัสสนาเพื่อกำจัดกิเลสอาสวะให้หมดสิ้นต้องเริ่มต้นจากการเข้าถึงธรรมกาย คือกายแห่งพระที่บริบูรณ์ด้วยความรู้แจ้ง งานพร้อมด้วยลักษณะมหานบูรเพื่ออาศัยธรรมกายที่บริบูรณ์ด้วยธรรมจักูและญาณพิเศษในการรู้แจ้งอิสรสส สีตามความเป็นจริง 15 ประพจน์ตั้งข้อสังเกตว่า แม้จะนับถือพระพุทธศาสนาก็ตาม วิธีชีวิตของคนในเอเชียอาคเนย์ยังติดอยู่กับรูปแบบปฏิบัติธรรมของพราหมณ์หรือความเชื่อท้องถิ่น พร้อมกันกับที่พวกเขาทำบุญในพระพุทธศาสนาและคำสอนในพระพุทธศาสนามีบทบาทสำคัญในแง่ของศีลธรรมในครอบครัวและสังคม (Assavavirulhakarn 2010) บทที่ 1 หนา 11