พระธรรมบทที่ถูกถอดแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 168
…จะนัน; ควรเผสังโฆษนั่นด้วยไฟอัปอาญเสียแล้ว
ทำให้เป็นของไม่ควรเกิดขึ้นอีก" ดังนี้แล้ว ทรงหลงพระรัศมีปรากฏ
ประหนึ่งว่า ประทับนั่ง ณ ที่พระหน้าองพระนั่งนั้น ตรัสพระกถานี้ว่า
"ภูญาณดีแล้วในความไม่ประมาท หรือ…
บทพระธรรมนี้แสดงถึงความสำคัญของการไม่ประมาทและการเห็นภัยในความประมาท โดยการเผาสังโฆษในใจเพื่อไม่ให้มีการเกิดขึ้นอีก เหตุการณ์นี้นำไปสู่การพัฒนาจิตที่ไม่หลงใหลในสิ่งที่ไม่แท้จริง เช่น อวิชชาและความโลภ