การดูแลผู้ป่วยในครอบครัว : หน้า 53/97

ทั่วไปจะกลืนน้ำลายยาก ทำให้เสลดติดคอจึงต้องดูดเอาน้ำส่วน เกินออก หายใจหอบ เหนื่อย ทุรนทุราย ร่างกายผ่ายผอม ดูแล้ว น่าเศร้าใจ เนื่องจากลูกๆ ไม่อยากให้พ่ออยู่ในสภาพอย่างนั้น ลูกสาว คนที่เป็นพยาบาลจึงพาพ่อมาดูแลที่บ้าน ลูกๆทุกคนสลับเปลี่ยน ดูแลพ่ออย่างดี ร่างกายพ่อไม่ผอมทรุดโทรม แต่ต้องบังคับให้กิน อาหารเพราะไม่อยากกิน หัวใจแข็งแรง จึงไม่ต้องใส่สายดูดเสมหะ ลูกๆรู้ว่าพ่อทรมานมากเพราะเม็ดเหงื่อขนาดใหญ่พรั่งพรูเต็มใบ หน้า แต่อดทนไม่เคยแสดงออกให้เห็นว่าเจ็บปวด พ่อเป็นคนป่วย ที่อารมณ์ดีแต่พูดไม่ได้ 2 สัปดาห์สุดท้าย แม่ปั้นข้าวจี่ ซึ่งเป็นข้าว เหนียวย่างไฟใส่เกลือนิดหน่อย ป้อนให้ พ่อกัดมือแม่หัวเราะ เพราะไม่เคยป้อนข้าวกันมาก่อน หลังจากนั้นอีก 2-3 วัน พ่อจาก ไปอย่างสงบในพ.ศ. 2532 อายุ 71 ปี ลูกๆเห็นพ่อหายใจ 3 เฮือกใหญ่ได้อย่างชัดเจน ญาติๆมาเต็มบ้าน ทำท่าจะร้องไห้ แต่ลูกห้ามไว้ว่า คุณพ่อ ไปดีแล้ว หายเจ็บ หายปวด หายทรมานอย่าร้องไห้เดี๋ยวคุณพ่อ จะกังวล ทุกคนจึงเบิกบานดี 52 case study