การบวชเพื่อแม่ : หน้า 43/84

ดังนั้น หลวงพี่ก็อึ้งเลย แต่ก็ยังลีลาไม่ยอม ตอบตกลงกับท่านในทันที จากนั้นหลวงพี่ก็ กลับมาคิดทบทวนจนได้ข้อสรุปว่า ในเมื่อ ลูกอย่างหลวงพี่ให้อะไรกับโยมแม่ไม่ได้ ก็ ควรจะทำ ๒ อย่างนี้ให้ท่าน พอคิดดังนั้น ก็ยกโทรศัพท์โทร.ไปบอกท่านว่า หลวงพี่ จะบวชให้ พอโยมแม่ได้ยินดังนั้นท่าน ดีใจมากเลย พอท่านวางสายจากหลวงพี่ ท่านก็แอบไปร้องไห้ใหญ่เลย ร้องอย่างกับ ลูกตาย เพราะปลื้มที่หลวงพี่ยอมบวชให้ จากนั้นท่านก็เฝ้ารอคอยเร่งวันเร่งคืน ภาวนาให้ถึงวันนั้นเร็ว ๆ และเมื่อหลวงพี่ กลับจากปฏิบัติธรรมที่ภูเรือ ก็เข้าโครงการ บวชแสนรูป ๔๙ วัน ภาคฤดูร้อนทันที พฤติกรรมทั้งหมดของหลวงพี่จากเพื่อนที่ไต้หวัน ดังนั้น พอท่านรู้ ท่านก็เสียใจมาก ร้องไห้ใหญ่เลย เพราะ ในจำนวนลูกทุกคน ท่านเหลือหลวงพี่เป็นความหวัง สุดท้าย ท่านจึงเสียใจจนกินไม่ค่อยได้ นอนไม่ค่อย หลับ เหมือนตกนรกทั้งเป็น และเครียดจนวัน ๆ ก็คิดแต่ว่า ทำไมลูกถึงเป็นอย่างนี้ คิดวนไปวนมา ตลอดเวลา แม้ในขณะที่ท่านตากแดดเหงื่อโทรมกาย คุ้ยขยะเก็บของเก่าไปขาย น้ำตามันก็ไหลออกมา อย่างไม่รู้ตัว บางทีขี่ซาเล้งขนของเก่าไปขาย แก้ม ทั้งสองข้างก็อาบชุ่มไปด้วยน้ำตา แต่ยังโชคดี ช่วงที่ โยมแม่ทุกข์ใจเรื่องหลวงพี่ เป็นช่วงที่ท่านเข้าวัด พระธรรมกายแล้ว และพอท่านทำบุญอะไรก็จะ อธิษฐานตลอดเวลาเลยว่า ขอให้หลวงพี่ได้มาบวช อยู่กับหลวงพ่อ ท่านอธิษฐานอย่างนี้ทุกวัน จนกระทั่ง ประจวบเหมาะกับที่ทางไต้หวันหมดสัญญาว่าจ้าง คือ ครบ 5 ปีแล้ว หลวงพี่จึงบินกลับเมืองไทย ครั้งแรก ที่หลวงพี่เจอโยมแม่ ท่านดีใจจนแทบจะกระโดด แต่ขณะที่ท่านดีใจ หลวงพี่กลับเสียใจ เพราะหลวงพี่กลับมาบ้านในสภาพที่ ไม่เหลืออะไรเลย จากที่เคยตั้งใจว่า จะเป็นที่พึ่งให้ท่าน แต่กลับตกอยู่ใน สภาพอย่างนี้ ซึ่งตอนนั้นโยมแม่ท่าน ไม่ปริปากด่าว่าอะไรหลวงพี่เลย อีกทั้งไม่ทวงถามถึงเรื่องเงินหรือ เรียกร้องกดดันอะไรทั้งสิ้น เพียงแต่พูด ด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ ว่า 'แม่ ลำบากมาทั้งชีวิต ชาตินี้ แม่ขอ ลูกแค่ ๒ อย่างได้ไหม? อย่างที่ ๑ คือ ขอให้ไป ปฏิบัติธรรม ๗ วัน กับโครงการของ วัดพระธรรมกาย ส่วนอย่างที่ ๒ คือ บวชให้แม่ได้ไหม ?’ .....พอได้ยินโยมแม่ขอ “วันที่หลวงพี่บวช..สังเกตเห็นว่า เป็นวันที่โยมแม่ปลื้มมากที่สุดในโลก ในขณะที่กล่าวคำขอขมา โยมแม่ก้มหน้า และพยายามกลั้นน้ำตาเพื่อไม่ให้มันไหล ออกมา แต่พอหลวงพี่ลุกไปเท่านั้น ไม่ว่า ท่านพยายามจะแสดงความเข้มแข็งต่อหน้า หลวงพี่มากขนาดไหน น้ำตาท่านก็ไหล ออกมาอย่างพรั่งพรู จนหลวงพี่รู้สึกว่า