การเรียนรู้จากการบวช : หน้า 44/84

“พอหลวงพี่หลับตาทีไร ภาพของโยมแม่ที่กำลังเก็บขยะขาย ด้วยความยากลำบาก แล้วเอาเงิน มาท่าบุญ มันก็ผุดขึ้นมา ผุดมาแบบ ไม่หยุด จนหลวงพี่ได้ค่าตอบว่า ท่านล่าบากหาเงินมาท่าบุญ เพราะอยากได้บุญมากที่สุด แล้วทําไมลูกอย่างเรา ไม่ทำให้ท่านได้บุญไปให้เยอะที่สุดล่ะ” ร้อนรนเหมือนอยู่ทางโลก คือ เมื่อปล่อยใจว่าง ๆ โล่ง ๆ ตัวก็เบา ใจก็เบา แล้วหลวงพี่ก็ค่อย นึกถึงดวงแก้ว บางทีก็นึกสลับไปสลับมากับ องค์พระ บางทีก็กลายเป็นแสงสว่าง มีความ สุขเหลือเกิน อีกทั้งการมาบวชที่นี่ ได้ทำให้ หลวงพี่เข้าใจวัดพระธรรมกาย และก็ได้คำตอบ ที่เคยคาใจว่า ทำไมโยมแม่ถึงได้ชอบมาทำบุญ ที่วัดพระธรรมกาย ทั้ง ๆ ที่ท่านก็ไม่ค่อยจะมี กิน หนำซ้ำเงินแต่ละบาทแต่ละสตางค์ของท่าน ก็ได้มาอย่างยากลำบากเหลือเกิน แทนที่ท่าน จะเก็บไว้เป็นทุนชีวิต แต่กลับเอามาทุ่มทำบุญ บที่นี่ ซึ่งตอนนี้หลวงพี่ได้คำตอบชัดเจนแล้ว ภาพแห่งความยากลำบากที่ต้องแบ่งเงินมาเลี้ยงดู เพราะท่านคิดว่า ในเมื่อชาตินี้ท่านเกิดมาจน ลูกจนตัวเองอดมื้อกินมื้อ รวมถึงภาพที่หลวงพี่ เคยทำผิดพลาด ทำให้ท่านเสียใจมาในอดีต มัน และแสนลำบาก ท่านต้องเอาบุญนี้ไปเปลี่ยนผัง ชีวิตของท่าน เพื่อไม่ให้ท่านมาเจอความยากจน ถูกลบออกจากใจของโยมแม่อย่างหมดจดในวันนั้น ข้นแค้นอย่างนี้อีก ซึ่งก็นับว่าเป็นโยมแม่ที่มี แล้วแทนด้วยคำพูดจากโยมแม่ว่า... แม่ปลื้มและ วิสัยทัศน์มาก คือ ท่านมีเงินน้อย แต่สามารถ ดีใจที่สุด...ไม่คิดไม่ฝันว่า ชีวิตแม่จะมีวันนี้ "การบวชทําให้หลวงพี่ได้เรียนรู้อะไรมากมาย คือ ท่าบุญไม่กี่บาท แต่ได้บุญบวชพระเป็นแสน อย่างที่ไม่คาดคิด ได้เข้าใจเรื่องบุญบาปและ ๆ เอาเงินที่น้อย ๆ มาสร้างประโยชน์ที่เยอะ ๆ ได้ รูปทั้งแผ่นดิน หรือด้วยเงินไม่กี่บาทของท่าน สามารถสร้างเจดีย์ที่อยู่นานเป็นพัน ๆ ปีได้ กฎแห่งกรรม ได้ฝึกความมีวินัย เคารพ อดทน และที่สำคัญยังทำให้หลวงพี่พบความสุขที่แท้จริง และท่านบอกว่า ที่สำคัญที่สุด วัดนี้เป็นวัดที่ ที่หาไม่ได้จากที่ไหน เพราะการนั่งสมาธิทำให้ใจ สามารถให้ชีวิตใหม่กับลูกชายของท่านได้ หลวงพี่สงบมากอย่างที่ไม่เคยเป็น ไม่กระวนกระวาย “ต่อมาพอใกล้จบโครงการ เป็นช่วงที่หลวงพี่ 49 ๔๙