ความภูมิใจของโยมแม่ : หน้า 45/84

éo ๆ จะกล้าเล่าให้ใครฟัง เพราะวัน ๆ ท่านต้องไป คุ้ยกองขยะที่สกปรก ๆ เก็บขยะที่เขาทิ้งแล้ว เอามาขาย แต่มาวันนี้ โยมแม่ของหลวงพี่ท่าน ไม่อายใคร ท่านมีความภูมิใจมากที่สุดในโลก มีความสุขที่สุดในโลก เพราะมีลูกชายบวชให้ จนท่านสามารถเดินยืดอกและองอาจ แม้ท่าน ต้องตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อหรือไม่ และช่วงที่กำลัง ลังเลอยู่นั้นเอง พอหลวงพี่หลับตาทีไร ภาพของ โยมแม่ที่กำลังเก็บขยะขายด้วยความยากลำบาก แล้วเอาเงินมาทําบุญ มันก็ผุดขึ้นมา ผุดมาแบบ ไม่หยุด จนหลวงพี่ได้คำตอบว่า ท่านลำบากหา เงินมาทำบุญ เพราะอยากได้บุญมากที่สุด แล้ว ทำไมลูกอย่างเราไม่ทำให้ท่านได้บุญไปให้เยอะ จะเป็นเพียงคนเก็บขยะ แต่ท่านก็สมปรารถนา ที่สุดล่ะ พอคิดอย่างนั้น ก็ตัดสินใจบวชต่อ กว่าแม่ของหลาย ๆ คนบนโลกใบนี้ เพราะ อีกทั้งพอโทร.ไปหาโยมแม่ เพื่อเอาบุญไปฝาก ท่านพูดอวดใคร ๆ ได้ว่า "ลูกชายฉันบวชให้... ท่านทีไร ท่านก็จะปล่อยโฮร้องไห้ในโทรศัพท์ ลูกชายฉันบวชให้... ฉันมีพระลูกชายที่อยู่ช่วย เพราะปลื้มจากการบวชของหลวงพี่ทุกที ด้วย งานหลวงพ่อที่วัดพระธรรมกาย เหตุนี้เอง หากหลวงพี่ตัดสินใจลาสิกขาออกไป "สุดท้ายนี้..หลวงพี่อยากจะฝากบอกลูก ตอนนี้ ก็จะเป็นการทำร้ายจิตใจของโยมแม่มาก ผู้ชายทั้งโลกว่า โปรดให้โอกาสกับลูกผู้หญิงคนหนึ่ง เกินไป และที่สำคัญหลวงพี่ยังไม่อยากทำให้ ที่เราเรียกท่านว่าแม่โดยการบวชเถิด เพราะแม่ ความปลื้มของโยมแม่หยุดชะงัก เป็นผู้หญิงที่ให้เราได้ทั้งชีวิต จงทำให้ท่านปลื้มใจ “เมื่อนึกดูแล้ว...ตลอดชีวิตโยมแม่ช่างลำบาก และได้เกาะชายผ้าเหลืองลูกขึ้นสวรรค์ เพราะเรา เสียเหลือเกิน ในชีวิตไม่เคยมีความภาคภูมิใจ ก็ไม่รู้ว่า ท่านจะเหลือเวลาอยู่บนโลกใบนี้กับเราไป และความสมหวังอะไรเลย และแม้ท่านจะทำ อาชีพสุจริต แต่ลึก ๆ ในใจของท่านก็ไม่ค่อย อีกนานสักเท่าไร...” 50