วัตถุประสงค์ของวารสารอยู่ในบุญ : หน้า 83/84

ยใน อย ป ouh um S ที่ปรึกษา พระครูวิเทศปัญญาภรณ์ (สมบุญ สมมาปุญฺโญ) พระมหา ดร.สมชาย ฐานวุฑโฒ พระวิษณุ ปญฺญาทีโป พระอารักษ์ ญาณารกฺโข พระสมุห์อำนวยศักดิ์ มุนิสาโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต กองบรรณาธิการ พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระสนิทวงศ์ วุฑฺฒิวํโส, พระมหาธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล, พระมหาเอก จนฺทูปโม, พระธนรินทร์ สิริธโร, พระวรัช คุณงฺกโร, พระสิปปภาส พรหมสโร, พระบริบูรณ์ ธมฺมวิชโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วรวรรณ ถนอมพงษ์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, สุธิดา จินดากิจนุกูล, รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี, ระพีพรรณ ใจภักดี, เมธินี จอกทอง อรพรรณ วีระกูล, รัตนพล ธนเสฐภักดี, กำพล แก้วประเสริฐกุล, บุษบา ธาราสมบัติ, กนกพร เทศนา, พรชนก คู่รัตนา, รัตนา อรัมสัจจากูล, ประวีร์ ธรรมรักษ์, ผ่องศรี ทานาแซง, เทวี สุขศิริ บรรณาธิการสารสนเทศ วรรณภา พลกลาง ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่งและบรรณาธิการภาพ ฝ่ายศิลปกรรม ลือพงศ์ ลีลพนัง, กองพุทธศิลป์ วัลลภ นิลถนอม, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์, ภัทรา ศรีวสุธา, ศุภวิชฐ์ เหล่าเลิศพงษ์, สุพัตรา ปัญญาแสง, พีระ แสงงาม, สิริพันธุ์ สมาหารพันธุ์, สุภชา ศรีโสภิต ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘-๖๗๗๑-๒๒๖๘ ตฤณพรรษ ตำนานวัน, สุพัตรา แก่นจันทร์ ฝ่ายสมาชิก อรุณี พลกลาง ๐๘-๑๓๐๖-๕๓๙๓ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด จัดทําโดย มูลนิธิธรรมกาย วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ๑.เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจใน ธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้า ถึงธรรมะภายใน ๒.เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุก เพศ ทุกวัย ทุกอาชีพและทุกระดับการศึกษา ต.เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธ ศาสนา ให้ง่ายแก่การนำไปใช้ให้เป็น ประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔.เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนใน สังคมเป็นคนดีที่โลกต้องการ ๕.เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุ พระพุทธศาสนาให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป อะไร คือ ความสูญเสีย...ที่น่ากลัวที่สุด การเจอปัญหา อุปสรรค และการกระทบกระทั่งบนเส้นทาง การสร้างบารมีเป็นเรื่องธรรมดา เพราะเพื่อนนักสร้างบารมีก็ยัง ไม่มีใครหมดกิเลส และต่างมีข้อบกพร่องด้วยกันทั้งนั้น เพราะหาก ไม่มีข้อบกพร่องหรือบรรลุเป็นพระอรหันต์หมดกิเลสแล้ว จะมา เข้าวัดเพื่อขัดเกลากิเลส สร้างบารมีกันไปทำไม ดังนั้น เราต้องอยู่บนเส้นทางนี้ด้วยความเข้าใจ ให้อภัยและคิด ปรับปรุงข้อบกพร่องของตัวเองตลอดเวลา เพราะเรามีเวลาอยู่บน โลกนี้อย่างจํากัด อย่ามัวเอาเวลาไปนั่งคิดถึงเหตุผลที่จะทําให้เรา ยุติการสร้างบารมี เลิกไปวัด หรือหยุดงานบุญที่ทำ และที่สำคัญ ไม่มีใครสามารถตัดรอนการสร้างบารมีของเราได้มากเท่ากับการที่ เราตัดรอนการสร้างบารมีของตัวเราเอง ด้วยการน้อยใจ ด้วยความ ไม่อดทน หรือทิฐิมานะที่เกิดจากใจของเราเอง หากเราได้มองโลกไปตามความเป็นจริง เราจะพบว่าเป็นเรื่อง ธรรมดาที่เราต้องเจออุปสรรค และด้วยวิบากกรรมเก่า บางคนถึง กับต้องเสียสูญเสียอะไรไปหลายอย่าง เช่น เสียชื่อเสียง เสียเพื่อน เสียใจ เสียของรัก..... แต่จงจำไว้ว่า จะสูญเสียอะไรก็เสียไป แต่ อย่าทำให้ตัวเองสูญเสียโอกาสในการสร้างบารมี เพราะการสูญเสีย สิ่งนี้ เป็นการสูญเสียที่น่ากลัวที่สุด เนื่องจากชีวิตจะตกอยู่ในภาวะ วิกฤต คือเราจะไม่ได้บุญอะไรเพิ่มเติมเลย ทั้ง ๆ ที่เราเกิดมา เป็นมนุษย์ก็เพื่อการสั่งสมบุญ และในเมื่อเราต้องใช้บุญทุกวัน หากไม่สร้างเพิ่ม พอบุญหย่อน ชีวิตก็จะตกระกำลำบาก แบบข้าม ภพข้ามชาติ ด้วยเหตุนี้...ไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไร จงสู้ และให้หมั่นถาม ตัวเองบ่อย ๆ ว่า เราสร้างบารมีในหน้าที่ของเราเต็มที่หรือยัง เพราะการทำอย่างเต็มที่ แท้จริงแล้วก็ไม่ได้ทำเพื่อใครอื่นเลย แต่เป็นการทำให้ตัวเรามีบุญในปริมาณมากพอที่จะทำให้เรามีชีวิต ที่ราบรื่น มีความสุขในปัจจุบัน และเพียงพอที่จะรองรับการบรรลุ มรรคผลนิพพานของตัวเราเองในชาติสุดท้าย.... 108