การสนทนาระหว่างท้าวสักกะและพระบรมศาสดา : หน้า 6/107

ตั้งแต่เทพนครสูง มองดูสมบัติทั้งหมดในอาณาเขตปกครองของพระองค์ ๑๐,๐๐๐ โยชน์ เวชยันตปราสาท สูง ๑,๐๐๐ โยชน์ สุธรรมาเทวสภา ๓๐๐ โยชน์ ต้นปาริฉัตรสูง ๑๐๐ โยชน์ บัณฑุกัมพลศิลาอาสน์ ๑๖ โยชน์ เทพอัปสร ๒๕ โกฏิ เทพบริษัทในเทวโลก สวนจิตรลดา และทิพยสถานต่าง ๆ ทรงถูกความกลัว ครอบงำ แล้วทรงตรวจดูว่า มีใครบ้างไหม ไม่ว่าจะ เป็นสมณพราหมณ์หรือมหาพรหมที่จะสามารถทำให้ พระองค์เสวยมหาทิพยสมบัติเหล่านี้อีกต่อไปได้ เมื่อทรงตรวจดูทั่วทั้งเทวโลกและมนุษยโลก ก็ไม่เห็นใครจะช่วยได้ ยกเว้นพระผู้มีพระภาคเจ้า จึงชักชวนเหล่าเทพบุตรเทพธิดาลงไปมนุษยโลกทันที สมัยนั้นพระบรมศาสดาทรงประทับอยู่ที่ถ้ำอินทสาล ได้ทรงสนทนากับท้าวสักกะว่า “มหาบพิตร ตามปกติ พระองค์เป็นผู้มีกิจมาก เพราะเหตุไรจึงเสด็จมา โลกมนุษย์” ท้าวสักกะทูลว่า “ข้าพระองค์หลีกไปเสียนาน ตั้งใจจะเข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่แต่ข้าพระองค์ มัวประมาท งด้วยกรณียกิจบางอย่างของหมู่เทพ ชั้นดาวดึงส์ จึงไม่อาจจะมาเข้าเฝ้าได้ ข้าพระองค์ ยังมีความสงสัยเคลือบแคลงในธรรมอีกมากมาย จึงหวังคำตอบจากพระองค์ในการที่จะช่วยถอน ลูกศรคือความโศกในหทัยของข้าพระองค์” จากนั้นท้าวสักกะได้ทูลถามปัญหาที่ค้างคา ใจมานาน คำตอบของพระบรมศาสดาแต่ละข้อ สามารถแก้ไขข้อข้องใจของท้าวสักกะได้หมด จนเป็น เหตุให้ท้าวสักกะมีดวงตาเห็นธรรม ได้บรรลุเป็น พระโสดาบัน ด้วยบุญที่เกิดจากการบรรลุธรรม ทำให้ พระองค์จุติต่อเบื้องพระพักตร์ของพระบรมศาสดา ทำให้พระองค์เป็นท้าวสักกะผู้มีรัศมีกายที่สว่างไสว รุ่งโรจน์กว่าเดิม และได้ครองเทพนครดังเดิม ซึ่ง การจุติของพระองค์นั้นไม่มีใครทราบเลย มีเพียง