การคิดและการสังเกต : หน้า 95/107

วันหนึ่งขณะที่รถแล่นผ่านต้นไม้ ผ่านฝูงไก่ที่กำลังคุ้ยเขี่ยหากินอยู่ข้างทาง ผมได้ยินหลวงพ่อพูด ขึ้นว่า วัน ๆ ไก่มันทำอะไรบ้าง ๆ ท่านเงียบไปสักครู่ แล้วท่านก็พูดต่อว่า แล้วคนเราวัน ๆ เขาคิดอะไรกันบ้าง หลวงพ่อ มองดูแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรใหม่ วน ๆ ซ้ำแบบเดิมเหมือนชีวิตไก่ หลวงพ่อพูดค้างไว้เพียงแค่นี้ หากเรื่องนี้ปล่อยผ่าน มันก็จบ ไม่มีอะไร แต่ถ้าจะเริ่มฝึกคิด บางทีอาจทำให้เรารู้ว่า หลวงพ่อกำลังจะสอนอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้ง กว่าชีวิตไก่ ที่คุ้ยเขี่ยหากินไปวัน ๆ ต่อมาขณะที่หลวงพ่อกำลังลงจากรถเพื่อจะเดินเข้าไปยังห้องปฏิบัติธรรม ได้ยินเสียงจักจั่นดัง ระงมก้องไปทั่ว เสียงแหลมที่ดังแข่งกันของจักจั่น เข่งกันของจักจั่น ถ้าได้ยินช่วงสั้น ๆ จะรู้สึกเพลินใจ เหมือนกำลังได้อยู่ ท่ามกลางป่าใหญ่ แต่ถ้าเสียงแหลมบาดหูดังต่อเนื่องนานหลายชั่วโมงเช่นนี้ก็ทำให้รู้สึกรำคาญได้ไม่น้อยทีเดียว และก็เหมือนหลวงพ่อท่านจะทราบ ทันทีที่ท่านเดินออกมาจากห้องปฏิบัติธรรม ท่านได้พูด ขึ้นว่า แม้เสียงจักจั่นจะหนวกหู แต่ก็ให้ความรู้สึกที่วิเวกแก่เรา พอเข้าใจได้ไม่ยาก ว่าท่านต้องการจะสอนอะไรแก่เรา อีกครั้งท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่นภายในวัด ในรัง ฝูงนกกระยางกำลังโผบินเกาะยอดไม้ แม่นกกระยางตัวหนึ่งได้คาบอาหารมาป้อนลูกน้อย ขณะที่มองดูเพลินๆ อยู่นั้น หลวงพ่อก็พูดขึ้นว่า แปลกดี แม่นกรู้ได้อย่างไรว่าจะต้องห่าง แค่ไหน ปากยาวๆ ถึงจะป้อนอาหารลูกน้อยได้ในระยะที่พอดี ผมนึกภาพตามที่หลวงพ่อพูด ปากแหลมยาวของแม่นกกระยางค่อยๆ บรรจงป้อนอาหาร เข้าปากลูกนกตัวที่อ้าปากรอ แม่นยำ พอดิบพอดี ไม่มีขาดเกิน หากแม่นกป้อนแรงไปอะไรจะเกิดขึ้น ปากแหลมก็คงจะทิ่มทะลุคอลูกน้อยแน่ ๆ และหากป้อนเบาไป อาหารก็คงจะหล่น ไม่เข้าปากลูกนก คราวนี้หลวงพ่อท่านกำลังจะบอกอะไรบางอย่างให้เราทราบหรือเปล่า เป็นเรื่องที่น่าคิด 103