การสร้างบารมีร่วมกัน : หน้า 8/107

ด้วยกัน ถ้าบุญน้อยหรือถ้าไม่เคยสร้างบารมีร่วมกัน มาคงไม่มีใจทุ่มเทชนิดเอาชีวิตเป็นเดิมพันถึงเพียงนี้ เพราะมีผู้คนมากมาย ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่ได้คิด จะร่วมอุดมการณ์กับมหาปูชนียาจารย์เฉกเช่นพวก เรา ตอนนี้เรามีหน้าที่เดียว คือ สร้างบารมีอย่าง สุดฤทธิ์ เพื่อพิชิตธงชัยคือการได้กลับไปดุสิตบุรี ตามนักสร้างบารมีท่านอื่น ที่ได้เดินทางกลับดุสิตบุรี ทิพยสถานอย่างองอาจสง่างาม วิธีการก็คือ อย่าประมาท คุณครูไม่ใหญ่ ว่าอย่างไรว่าตามกัน หมั่นสั่งสมบุญทุกบุญ อย่าทำ ตามกำลัง แต่ต้องทุ่มเทสุดกำลัง ไม่ใช่แค่ร่วมบุญ แต่ต้องทุ่มสุดตัว สุดหัวใจ เป็นเหมือนเจ้าของบุญ ไม่เสร็จไม่เลิกรา แม้เหนื่อยเหน็ดแต่จะไม่เหนื่อย หน่าย จะไม่สร้างบารมีตามลำพัง แต่จะยึด “ทีม” เป็นหลัก ไม่ยอมน้อยหน้าคือเอาเปรียบคนอื่น หรือ ชอบสร้างบารมีตามอารมณ์ ไม่ล้ำหน้าคือไม่หวัง อยากเด่นอยากดัง อยากเอาบุญเป็นที่ตั้ง มุ่งที่จะไป พร้อมหน้า เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสันติภาพ ให้บังเกิดขึ้นแก่โลก งานสร้างบารมีต้องทำกันไปเป็นทีม ให้มี หลวงพ่อ มีธรรมะ มีภารกิจ และมีคำว่าทีมอยู่ใน ใจเสมอ และหมั่นอธิษฐานจิตตอก าทุกวันบ่อย ๆ ให้จิตหน่วงไปในดุสิตบุรี เมื่อวันสุดท้ายของการ สร้างบารมีในโลกมนุษย์มาถึง เราจะบังเกิดใหม่ด้วย ทิพยกาย มีเทวรถและทิพยบริวารมาคอยต้อนรับ พาเรากลับสู่ดุสิตบุรี เสวยทิพยสมบัติอันโอฬาร จนกว่าจะลงมาสร้างบารมีกันอีกรอบ และจะร่วมเรียง เคียงบ่าเคียงไหล่กันไปอย่างนี้จนกว่าจะถึงที่สุดแห่ง ธรรม... ปล. แม้รู้จักหนทางกลับดุสิตบุรี แต่อย่ารีบด่วนกลับตอนนี้