ข้อความต้นฉบับในหน้า
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมองสิ่งเหล่านี้ออก ทั้งๆ ที่เมื่อครั้งนั้นยังไม่มีมีก้องจรรรค์นั่นก็องออก ทรงเห็นว่า เราคือผีคลื่นที่ เสื้อผ้า อาหาร ยารักษาโรคที่บรรใช้ถอยพลอยสกปรกตามไปด้วย เนื้อสัตว์ที่กลืนกินลงไป บงับให้คนกลายเป็นป่าช้าเคลื่อนที่ อีกเหมือนกัน ทั้งเนื้อหมู เนื้อปลา เนื้อสัตว์แต่ละชิ้นที่เรากินเข้าไปมันตายแล้ว สิ่งที่ตายแล้วเขาเรียกว่า “ศพ” ที่เก็บศพเขาเรียกว่า “ป่าช้า” เพราะฉะนั้นคนก็ต้องเรียกว่า พ่อป่าช้า แม่ป่าช้าคลื่นที่ มิโช่หรือทุกสิ่งที่ออกจากกายคนสกปรกหมด ไม่ว่าจะเป็นหัว ขี้น ขี้ตา ขี้มูก น้ำลาย เหงื่อไคล อาจจาระ ปัสสาวะ ทุกอย่างที่ออกจากตัวมนุษย์สกปรกทั้งหมดไม่มีอะไรดี ยกเว้นความดีที่ตั้งแต่เกิดจนตายแต่ละคนไม่ว้าวุ่นวันทำให้โลกลสกปรก แล้วทำไมไม่รีบกลั้นกายาวาจาใจตนให้สะอาด เพื่อจะได้เวลไปทำความดีงดับเพื่อนมนุษย์ยิ่ง ๆ ขึ้นไป