ความดีสากล : หน้า 27/140

ความจริงเรื่องข้อตำขของชีวิต ๑. มนุษย์ยังชีพอยู่ได้ด้วยปัจจัย มนุษย์ยังชีพอยู่ได้ด้วยปัจจัย ๔ คือ เสื้อผ้า - อาหาร - ที่อยู่อาศัย - ยารักษาโรค แต่ปัจจัยเหล่านี้มีความน่าใจอยากได้แฝงอยู่ ถ้บริโภคใช้สอยไม่คำนึงถึงวัตถุประสงค์จริง ก็จะอยากได้เกินจำเป็น ตนเองยอมวุ่นวายแสวงหา จึงเสียเวลา เสียสุขภาพ เสียทรัพย์ เสียทรัย สังคมก็ขาดแคลน เกิดการเอารัดเอาเปรียบ สิ่งแวดล้อมก็ถูกทำลาย ๒. มนุษย์อายุสั้นนัก มนุษย์อายุสั้นนัก ยิ่งเสียเวลาสงหาปัจจัย ๔ ส่วนเกิน ยิ่งเสียโอกาสฝึกตัว ก็ลสึงมีแต่จะเพิ่ม นิยามแต่จะเสีย นับว่าสายชาติิดเกิด ๓. มนุษย์มักหลงผิด มนุษย์มักหลงผิด สําคัญเรื่องเล่นว่าเป็นจริง เรื่องจริงว่าเป็นเล่น เอาชีวิตเป็นเดิมพนันทำชั่ว ทำเรื่องไร้สาระเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญ-สนุก เพิ่มพูนแต่บาป แต่ทำทีแบบเหยาะเหยาะ สร้างบุญกุศลแบบเสียไม่ได้ ทำให้ชีวิตมีแต่ต่ำ แล้วโทษว่าสุขไม่ช่วย ๔. นิยมั่ดดี-กิเลสก็หมกมุ่นไว้ นิยมั่ดดี-กิเลสก็หมกมุ่นไว้ แม้นตนเองตายแล้วก็ยังไม่สูญ ย่อมตามไปรังควานตลอดชาติ ความรู้ที่เคยมี ความดีที่เคยทำไว้แบบเหยาะเหยาะ จะถูกกลฌดบงบให้หวลลำบากง่าย จงพร้อมจะทำกรรมชั่วอีกตามนิยมั่ดดี ที่สั่งสมไว้ขามชาติโ พร.สนองความสุข