ทุกข์จากสรีระและการอยู่ร่วมกันตามพระธรรมคำสอน : หน้า 46/140

ความดีสากล : ๖๖ ประการที่ ๑ ทุกข์จากสรีระ พระองค์ทรงสั่งไว้ว่า “ให้พวกเธอดูแลตัวเองให้ดี เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหวีด เดี๋ยวกระหาย เดี๋ยวปวดหน heavy ปวดเบา นี่เป็นทุกข์ในสรีระจากร่างกายของเราเอง ไม่มีใครช่วยเราได้ ต้องหมันสังเกตตัวเอง ควบคุมตัวเองให้ดี จะบรรเทาทุกข์ได้พอควร” จากพุทธดำรัสนี้เป็นการเตือนให้รู้ว่า มนุษย์ทุกคนมีทุกข์จากร่างกายตนเอง หากดูแลร่างกายไม่ถูกหลักวิชา สุขภาพจะเสื่อมโทรม ทุกข์จากสรีระ จะเพิ่มขึ้น ประการที่ ๒ ทุกข์จากการอยู่ร่วมกัน พระองค์ทรงสั่งไว้ว่า “จงสำรวมหายใจให้ดี ระมัดระวังการใช้ร่างกายให้ดีและพึงระวังว่าให้ดี” จากพุทธดำรัสแสดงให้รู้ว่า มนุษย์ย่อมคบเพื่อนเดียวไม่ได้ต้องพึ่งอาศัยซึ่งกันและกัน หากไม่สำรวมหายวาจา ไม่นะมัดระวังตน ทำสิ่งใดเอาแต่ใจตนเองไม่ค่อยนึกถึงวัตถุประสงค์แท้จริงของสิ่งที่ทำ ทำให้เกิดการกระทบกระทั่งกัน บรรพบุรุษของเรา ปู่ยาตายวด จึงผูกกลอนสอนใจไว้ว่า “อยู่คนเดียวให้ระวังความคิด อยู่กับมิเตอร์ให้ระวังคำขาน” เป็นการเตือนว่า “มนุษย์หากไม่ระวังจะมีทุกข์จากการอยู่ร่วมกันในสังคม”