ความดีสากล : ๒๖ : หน้า 26/140

ความดีสากล : ๒๖ หมายแล้วทั้งชีวิต ไม่ได้ใช้เก็บไว้ อย่างนั้น ตายแล้วทั้งทรัพย์สมบัติไว้มากมายจะเห่อนไอไปทำไมกัน แต่ถ้าหากทำงานแล้วแสดงทรัพย์สมบัติมาได้มาก เพราะเรามีความรู้ความสามารถ ควรแบ่งสันปันส่วนสินทรัพย์เหล่านั้น ไปทำบุญทำทาน แบ่งไปทำบุญกับพระในบ้านคือพ่อแม่ก่อน ทำบุญกับพระภิษุสงฆ์ตามวัดต่าง ๆ ทำบุญแบบสังคมสงเคราะห์ตามโรงเรียน โรงพยาบาล คนอยากไร้ คนด้อยโอกาส ก็ได้ปล่อยปล่อยสัตว์ให้เป็นอิสระรอดพันจากการถูกฆ่า บุญเหล่านี้เรียกว่า "เสบียงบุญ" ตามติดตัวไปไม่ต้องมานั่งแบกสมบัติ ถ้ารำรวยแล้ว ต้องนำทรัพย์ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อตนเอง ต่อครอบครัว ต่อชาติมรดาบพารี ต่อพระพุทธศาสนา ต่อสังคมและประเทศชาติ จิตใจอย่ามงจะเป็นสุขที่เกิดมาเป็นผู้ให้ ลดความตระหนี่นี้เนียวลงไปได้ แต่ถ้ามีแต่ความทรัพย์สมบัติไม่ว่าจะนอนเดินรินก็จะกลายเป็นโรคจิตชนิดหนึ่ง ที่เรียกว่า "โรคตะหนี่" เป็นนิสัยไม่ดีติดต่อไปข้ามภาพข้ามชาติ ประกาศที่ ๔ มนุษย์มิคสลับไม่ดี มีกิเลสที่หมักหมมไว้ มนุษย์บางคนมีกิเลสชั่วที่หมักหมมไว้ติดตามตัวไปมาก เมื่อเกิดในชาติใหม่ ความรู้ที่ผ่านมา ความดีที่ผ่านมา จะถูกลืม พร้อมจะทำกรรมชั่วในชาติใหม่ได้ง่าย ตามนิสัยชั่วที่ติดตัวไปตั้งแต่ชาตินี้