ป.ธ.๔-๗ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 3036 / 3046

บรรพชิตผังพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหมดนี้ สุขเภ เม ปิยะห์ มาเป๋ นนวภาว โว วิจาร โว

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานพระแท้ ความพอดีหมายถึง การแยกจากกัน ไม่ได้อยู่ร่วมกัน หรือการเปรเป็นอย่างอื่น ไม่คงอยู่ในสภาพเดิมของคน สัตว์ และ สิ่งของอันเป็นที่รักที่ชอบใจ หรือแม้แต่สภาพร่างกายของตนเอง

บรรพชีพพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราต้องมัดพลังจากของรักของชอบในสิ่งนั้น ข้อ 3 ของรักของชอบหมายถึง ๑) คน ๒) สัตว์ และ ๓) สิ่งของ ทั้ง ๓ สิ่งนี้รวมเรียกว่า วัตถุ ภูมิ เพราะเป็นสิ่งที่สัมผัสต้องได้ ที่เรียกว

บรรพชีพพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพิสูจน์รักจากของรักของชอบใจทั้งนั้น ร่างกายนี้ย่อมถึงความเป็นไปต่าง ๆ กัน บางครรลองบุคคล อันเป็นที่รักพลังรจากไป บางครรลองสิ่งของอันเป็นที่ชอบใจ ต้องพิสูจน์จากไป ป

บรรพชีพพิจารณา เนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหมด ข้อ อ ลำดับการพิจารณาความพลัดพราก 1. พิจารณาความเปลี่ยนแปลงพลัดพรากไปของคน สัตว์ และสิ่งของ ซึ่งเปลี่ยน พินาศ หรือ ตาย ไปก็เพราะ

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า เมื่อเห็นดังนี้ จะได้คลายจากความยึดมั่นถือมั่นในคน สัตว์ และสิ่งของทั้งปวงได้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นกับตัวเรา จะได้สามารถตั้งสติ ทำใจ ปรับใจได้ทัน รัก

บรรพชิตพิธีพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพลังพลังจากของรักของชอบใจทั้งนั้น ข้อความด้านล่าง: อานิสงส์ของการพิจารณาความพลังพลังจากกัน การพิจารณาความพลังพลังจากกัน พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตรัสถึงอานิสงส์ไว้ใ

บรรพชิตพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของของตน เป็นทายาทของกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย เราจำทำกรรมใด ดีหรือชั่วก็ตาม เราจำต้องเป็นผู้รับผลของกรรมั้น กุมม

บรรพชีวิมาหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า กรรม แปลว่า การกระทำ ซึ่งการกระทำนี้จะเกิดขึ้นโดยเจตนาการ มีทั้งเจตนาที่ดีหรือไม่ดีเป็นตัวกระตุ้นให้เราคิด พูด และทำตามเจตนานั้น ๆ โดยแสดงออกมาเป็นพฤติกรรมทางกา

บรรพชิตฟังพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เรามีกรรมเป็นของตัว เราทำดีฉันได้ดี ทำชั่วฉันได้ชั่ว ผลจากการกระทำนันคือ ตัวของเรา อย่างไม่ต้องสงสัย หากทำกรรมฝ่ายดี ย่อมได้รับผลเป็นความสุข ความเจริญ และความสำเร็จในชีวิ

นั่นด้วยกันหมดทั้งสิ้น เมื่อพระอริยสาวกิจาณาให้มากดังนี้แล้ว ย่อมทำกิจเลเสที่บอนเนื่องอยู่ให้หมดสิ้นไปได้ในที่สุด ดังนั้น บรรพิจิตควรพิจารณาว่าพอาณัติปัจจุบันของเรา คือผลแห่งกรรมที่ตัวเราเองได้ทำไว้ใน

พุทธวจนนี้ พระพุทธองค์ทรงเตือนภิกษุ ไม่ให้ประมาทในการทำศุลธรรมให้เจริญ อะไรที่เป็นบุญกุศลควรสังสมไว้ให้มากและอย่าเผลอสติปล่อยใจให้อุทกเข้าสู่เทรก ให้มันประคองรักษาใจไว้กับตัวตลอด ๒๕ ชั่วโมง โดยแบ่งเวล

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า ปัจจิมวัย ถึงช่วงนี้ต้องไม่ประมาทแล้ว เร่งเจริญภาวนาให้สุดกำลัง ท่านนอน ยืน เดิน เพราะเวลาลื้อน้อยลง ทุกที ร่างกายก็เสื่อมถอยร่วงโรยลงทุกขณะ หากไม่รีบำเพ็ญสมาธิธร

"ภิฏุทั้งหลายภิฏุผู้ประกอบด้วยธรรม ๓ ย่อมเป็นผู้อาจเพื่อนบรรลุคุณธรรมที่ยังไม่บรรลุดีเพื่อทำคุณธรรมที่บรรลุแล้วให้เจริญดีดีธรรม ๓ คืออะไร ภิฏุตั้งสมาธิมินิติอย่างดีในตอนเช้า ตั้งสมาธิมิตอย่างดีในตอนก

ยินดี คือ ความสุขและความปลาบปลื้มใจในคุณธรรมน เป็นความสุขที่ประกอบด้วยปัญญา ไม่ใช่ความยินดีด้วยอำนาจของ ตัณหา สุขาญาคาร แปลว่า เรือนว่างเปล่า หมายถึง เสนาะที่ สงบไม่มีกลิ่นพล่าน เหมาะแก่การหลีกเร้นเ

บรรพชิตพิจารณาเนื่อง ๆ ว่าญาณทัสสนะวิเศษอันสามารถกำจัดเลสเป็นอริยะ คือ อุตติมานุสสรรธรรม อันเราได้บรรลุแล้วมีอยู่หรือหนอ ที่เป็นเหตุให้เราผู้อื่นเพื่อนไพรหมดจรยถามแล้ว จักไม่เป็นผู็เฆ่นในกาลภายหลัง อด

บรรพชิตพึงพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า คุณวิตของเรานั้นอยู่หรือไม่ สิ่งที่จะเป็นผู้ไม่อยู่เนื่อง ในเวลาเพื่อนบรรพชิตตามในกาลกายหลัง ข้อ ๑๐ อุตตริมนุสสธรรม ได้แก่ มาน อภิญญา วิชชา มรรค ผลเป็นต้น ภิกษุควรพิจา

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานของพระเถร สรุปอานิสงส์ของการพิจารณาเนือง ๆ ๑. เพิ่มพูนสมญา สัญญา บริหารสติศรีและบริหารด้วยความสนใจ เสี่ยงเมเจมตน ละความขัดเคืองใจและความถือตัวลงได้ ๒. ไม่หลงตัวเพราะเขาราบใ

บรรพชีวินมหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า บทส่งท้าย ในอธินิหนบาปขุณธรรม ๑๑ ข้อนั้น ๖ ข้อดัง ต่อไปนี้ ๑. เราเป็นผู้มีเพศต่างจากคูมัสสิก ๒. ชีวิตของเราเนื่องด้วยผู้อื่น ๓. มายาทอย่างอื่นเราควรทำไมมีอยู่

เมื่อสามัญสำนึกในความเป็นธรรมชาติก็ ข้อข้างต้นมีความสำเสมอดีแล้ว จะเป็นฐานให้การปฏิบัติในข้ออีก ๆ ยิ่งขึ้นไปด้วย คีลังกาหลายก็ได้การคุ้มครองรักษาไว้เป็นอย่างดี แม ตนเองระลึกถึงก็จะมิแต๊บปราโมทย์ ไม่อา