บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 135/183

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า ปัจจิมวัย ถึงช่วงนี้ต้องไม่ประมาทแล้ว เร่งเจริญภาวนาให้สุดกำลัง ท่านนอน ยืน เดิน เพราะเวลาลื้อน้อยลง ทุกที ร่างกายก็เสื่อมถอยร่วงโรยลงทุกขณะ หากไม่รีบำเพ็ญสมาธิธรรมอีกอาจถูกมรณะภัยพรากชีวิตไปเมื่อใดก็ได้ อย่างไรก็ดีตาม ทุกคนมีชีวิตอยู่เพียงแค่ช่วงขณะสมหวังใจก้าวออกเท่านั้น ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะต้องตายเมื่อปัจจิมวัย ทุกคน บางคนอาจตายเมื่อปฐมวัยหรือมัชฌิมวัยก็ได้ ดังนั้น ผู้ที่ตั้งอยู่ในความไม่ประมาท คือ ผู้มุ่งมั่นบำเพ็ญสมาธิธรรมในทุกอริยาบถ และในทุกช่วงวัย ทั้งปฐมวัย มัชฌิมวัย และปัจฉิมวัย บรรพชิตที่ดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาทอย่างนี้ชื่อว่า ประคับประคองตน ทำตนให้เป็นที่รักของตน หากไม่ทำตามที่กล่าวแล้ว ชื่อว่า ไม่รักษาตนเอง เป็นการทำตนให้นอกร้อนในปัจจุบัน และเดือดร้อนในภายหลังด้วย เพราะตราบใดที่ยังจัดกิลาสได้ไม่หมดก็ต้องเกิดใหม่อยู่ร่ำไป ต้องประสบทุกข์มากมายไม่จบสิ้น การแบ่งเวลาสเจริญภาวนา การแบ่งเวลานสงสารเจริญภาวนาเป็นสิ่งสำคัญประการหนึ่ง ที่จะทำให้สมาธิก้าวหน้า จุดประสงค์ก็เพื่อเพิ่มเวลาให้ทำใจให้หยุดนิ่ง ทำให้จิตคงเคยกับการทำใจหยุดนิ่งเป็นประจำสำเนา ยิ่งประคองรักษาไว้อยู่ตลอดทั้งวันระหว่างการทำกิจจกิจจะแล้ว เวลา นั่งสมาธิในครั้งต่อไปจะทำให้จรรวมลงเป็นสมาธิได้ง่ายขึ้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแน่ ให้กิฎฐุมันเจริญภาวนาในกาลทั้ง ๓ ดังนี้ ๑๓๔ www.dattajeewo.com