การพิสูจน์รักและความพลัดพราก : หน้า 114/183

บรรพชีพพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพิสูจน์รักจากของรักของชอบใจทั้งนั้น ร่างกายนี้ย่อมถึงความเป็นไปต่าง ๆ กัน บางครรลองบุคคล อันเป็นที่รักพลังรจากไป บางครรลองสิ่งของอันเป็นที่ชอบใจ ต้องพิสูจน์จากไป ปฏุชนคนอันธพลเหล่าใด มายดำีอร่างกาย นี้ที่ไม่งาม ไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน เป็นทุกข์ หาสะระมีได้ว่าน่าง สรีระนี้เป็น ของเรา คือยังมีความยินดีในกามคุณด้วยอำนาจของตนหาทำให้ ความกำหนดดีเหล่านี้เกิดขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยการเรียนเกิด และตายอยู่บ่อย ๆ เพราะคนไม่ใช่บันฑิตจะยินดีในภัยอันน่ากลัว เช่น ชาติ คือ การเกิดและนรถ เป็นตัน วิธีพิสูจน์ความพลัดพราก ๑. พิจารณาว่า สรรพสัตว์และสรรพสิ่งทั้งปวงในโลกนี้มี ความแก่ ความเจ็บ ความตาย ความสิ้นไปและพิThanไปเป็นธรรมดา เหมือนกันทั้งหมด ๒. พิจารณาว่า ไม่ใช่เราแต่ผู้เดียวเท่านั้นที่แก่ เจ็บ ตาย มี ความเสื่อมสลายไป แม้คนอื่นก็มีความพลัดพรากเหมือนกันกับเรา จึงไม่ควรเศร้าโศกเสียใจ ๓. พิจารณาว่า หากเรามีทุกข์เพราะความพลัดพราก ก็จะ เสียทั้งสุขภาพจิตและสุขภาพกาย การงาน กิจวัตร กิจกรรม ตลอด จนสมณธรรมก็จะสูญเสียไปด้วย ๔. พิจารณาว่า เรอออกบวชก็เพราะพิจารณาเห็นแล้วว่า ความพลัดพรากเป็นทุกข์ จังละจะครองเรือน ออกบวช เว้นจาก ของที่รัก คงที่แล้วจะแสวงหาความพลัดพรากอีกทำไมกัน ดังที่ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ชนทั้งหลายย่อมเศร้าโศกเพราะวัตถุที่ อญ. ปฎิภาว. ฐานสูตร (ไทย.มงร) ๑๓/๑๕/๑๒