ป.ธ.๘ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 3039 / 3065

บรรพชิตมหาจำพิจารณา สำนักงานพระแท้ เพื่อน (ผู้ประพฤติ) พรหมจรรย์ทั้งหลาย (สุมรุมาจร) หมายถึง พระภิญญูรูปรับเป็นผู้ประพฤติธรรมอันเสมอด้วยพรหม ไม่ยินดีในกาม เป็นผู้มีกรรมร่วมกัน เรียนอุเทซร่วมกัน และมี

เนื้อหานี้พูดถึงกลุ่มผู้ที่ประพฤติพรหมจรรย์ รวมถึงความหมายของพรหมจรรย์ในสองแง่มุม ได้แก่ คำสอนในพระพุทธศาสนา และการรักษาศีล อธิบายถึงโอัตตัปปะที่เกี่ยวข้องกับความเกรงกลัวบาป และความสำคัญของวิญญูชนที่เ

灾นั้น เราต้องตั้งใจทำความเพียรไม่ย่อหย่อน สติต้องตั้งมั่นไม่ฟั่นเฟือน กายต้องระวังไม่กระสับกระส่าย จิตต้องเป็นสมาธิแน่วแน่ เมื่อจะลึกได้ดังนี้ตั้งใจบำเพ็ญสมาธิให้ดียิ่งขึ้นไป วัตถุประสงค์ของการติเตีย

การตั้งใจทำความเพียรและการมีสมาธิเป็นสิ่งสำคัญในชีวิต การติเตียนมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เราทบทวนตัวเอง ปรับปรุงศีลให้บริสุทธิ์ และเกิดความสำรวมในการกระทำ การทำความเข้าใจพระวินัยและการเปิดใจรับฟังคำติเตี

บรรพชิตผังพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหมดนี้ สุขเภ เม ปิยะห์ มาเป๋ นนวภาว โว วิจาร โว

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานพระแท้ ความพอดีหมายถึง การแยกจากกัน ไม่ได้อยู่ร่วมกัน หรือการเปรเป็นอย่างอื่น ไม่คงอยู่ในสภาพเดิมของคน สัตว์ และ สิ่งของอันเป็นที่รักที่ชอบใจ หรือแม้แต่สภาพร่างกายของตนเอง

บทความนี้กล่าวถึงความพอดี ซึ่งหมายถึงการแยกจากกันและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นความรักและความสัมพันธ์หรือสิ่งที่เราผูกพัน สิ่งที่เรามีและเป็นย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติ ความเข้าใจใน

บรรพชีพพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราต้องมัดพลังจากของรักของชอบในสิ่งนั้น ข้อ 3 ของรักของชอบหมายถึง ๑) คน ๒) สัตว์ และ ๓) สิ่งของ ทั้ง ๓ สิ่งนี้รวมเรียกว่า วัตถุ ภูมิ เพราะเป็นสิ่งที่สัมผัสต้องได้ ที่เรียกว

เนื้อหานี้พูดถึงการยึดมั่นถือมั่นในความรักและสิ่งของที่เราชอบในชีวิต ซึ่งเป็นต้นเหตุของความทุกข์เมื่อสิ่งเหล่านั้นมีการเปลี่ยนแปลงหรือพลัดพรากไป การเข้าใจถึงกิเลสที่มีอยู่ในใจ ตั้งแต่เกิดมาเป็นสิ่งจำเ

บรรพชีพพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพิสูจน์รักจากของรักของชอบใจทั้งนั้น ร่างกายนี้ย่อมถึงความเป็นไปต่าง ๆ กัน บางครรลองบุคคล อันเป็นที่รักพลังรจากไป บางครรลองสิ่งของอันเป็นที่ชอบใจ ต้องพิสูจน์จากไป ป

บทความนี้กล่าวถึงการพิจารณาความรักและความพลัดพราก โดยอธิบายถึงความจริงของชีวิตที่มีการเปลี่ยนแปลง ทั้งแก่ เจ็บ ตาย และสอนให้เราเข้าใจว่าความเศร้าโศกจากความพลัดพรากนั้นทำให้เราเสียสุขภาพทั้งกายและใจ กา

บรรพชีพพิจารณา เนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหมด ข้อ อ ลำดับการพิจารณาความพลัดพราก 1. พิจารณาความเปลี่ยนแปลงพลัดพรากไปของคน สัตว์ และสิ่งของ ซึ่งเปลี่ยน พินาศ หรือ ตาย ไปก็เพราะ

บรรพชีพพิจารณามุ่งเน้นที่การพิจารณาความพลัดพรากจากสิ่งที่เรารักและชอบใจ การพิจารณาแบ่งออกเป็น 3 ลำดับเพื่อลดความทุกข์เมื่อเผชิญกับความสูญเสีย การทำความเข้าใจเกี่ยวกับกรรมและความเปลี่ยนแปลงช่วยทำให้ใจข

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า เมื่อเห็นดังนี้ จะได้คลายจากความยึดมั่นถือมั่นในคน สัตว์ และสิ่งของทั้งปวงได้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นกับตัวเรา จะได้สามารถตั้งสติ ทำใจ ปรับใจได้ทัน รัก

เมื่อคนเราเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด การรู้จักปล่อยวางจากความยึดมั่นในบุคคล สัตว์ และสิ่งของ ช่วยให้สามารถตั้งสติและปรับใจได้อย่างมีสติ การไม่ติดยึดไม่เฉพาะในสิ่งที่รักแต่รวมถึงสิ่งที่ไม่รัก เป็นวิ

บรรพชิตพิธีพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราจะต้องพลังพลังจากของรักของชอบใจทั้งนั้น ข้อความด้านล่าง: อานิสงส์ของการพิจารณาความพลังพลังจากกัน การพิจารณาความพลังพลังจากกัน พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตรัสถึงอานิสงส์ไว้ใ

การพิจารณาความพลังพลังจากกันตามที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัส เป็นการสอนให้ทุกคนตระหนักถึงความรักความพอใจซึ่งเป็นสาเหตุของการกระทำผิด การฝึกฝนให้ตระหนักถึงการพลังจากของรักของชอบใจ จะช่วยลดความทุกข์ใจเม

บรรพชิตพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของของตน เป็นทายาทของกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย เราจำทำกรรมใด ดีหรือชั่วก็ตาม เราจำต้องเป็นผู้รับผลของกรรมั้น กุมม

บรรพชิตได้พิจารณาว่าแต่ละคนมีกรรมเป็นของตนเองและรับผลของกรรมที่ตนทำ ไม่ว่าจะเป็นกรรมดีหรือกรรมชั่ว กรรมเป็นสิ่งที่กำหนดชีวิตและพึ่งพาอาศัยกัน กรรมนั้นมีความสำคัญในการกำหนดเผ่าพันธุ์และที่อยู่ของบุคคล

บรรพชีวิมาหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า กรรม แปลว่า การกระทำ ซึ่งการกระทำนี้จะเกิดขึ้นโดยเจตนาการ มีทั้งเจตนาที่ดีหรือไม่ดีเป็นตัวกระตุ้นให้เราคิด พูด และทำตามเจตนานั้น ๆ โดยแสดงออกมาเป็นพฤติกรรมทางกา

เนื้อหาเกี่ยวกับกรรมและเจตนา ได้แก่ การกระทำที่เกิดจากเจตนา ไม่ว่าดีหรือไม่ดี ซึ่งผลของกรรมเกิดจากการตัดสินใจของตนเอง กรรมทั้งหมดเป็นของตัวเรา และเรายังเป็นทายาทของกรรมที่ทำไป ทำให้ผลกรรมเกิดจากความตั

บรรพชิตฟังพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า เรามีกรรมเป็นของตัว เราทำดีฉันได้ดี ทำชั่วฉันได้ชั่ว ผลจากการกระทำนันคือ ตัวของเรา อย่างไม่ต้องสงสัย หากทำกรรมฝ่ายดี ย่อมได้รับผลเป็นความสุข ความเจริญ และความสำเร็จในชีวิ

บรรพชิตเห็นว่ากรรมเป็นพื้นฐานสำคัญในการดำรงชีวิตของมนุษย์ ทุกคนมีกรรมเป็นของตัวเอง จากการกระทำของตนเอง ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ผลกรรมที่เกิดขึ้นคือความแตกต่างทางชีวิตและคุณภาพชีวิตของแต่ละคน ซึ่งความแ

นั่นด้วยกันหมดทั้งสิ้น เมื่อพระอริยสาวกิจาณาให้มากดังนี้แล้ว ย่อมทำกิจเลเสที่บอนเนื่องอยู่ให้หมดสิ้นไปได้ในที่สุด ดังนั้น บรรพิจิตควรพิจารณาว่าพอาณัติปัจจุบันของเรา คือผลแห่งกรรมที่ตัวเราเองได้ทำไว้ใน

บทความนี้พูดถึงความสำคัญของกรรมที่เราสร้างขึ้นในอดีต และการดำเนินชีวิตตามแนวทางที่ถูกต้องเพื่อสร้างอนาคตที่ดี ภิกษุควรตั้งใจพัฒนาคุณสมบัติที่ดีและหลีกเลี่ยงกรรมชั่ว เพื่อให้ชีวิตมีความเจริญรุ่งเรือง ก

พุทธวจนนี้ พระพุทธองค์ทรงเตือนภิกษุ ไม่ให้ประมาทในการทำศุลธรรมให้เจริญ อะไรที่เป็นบุญกุศลควรสังสมไว้ให้มากและอย่าเผลอสติปล่อยใจให้อุทกเข้าสู่เทรก ให้มันประคองรักษาใจไว้กับตัวตลอด ๒๕ ชั่วโมง โดยแบ่งเวล

พระพุทธองค์มุ่งเน้นการให้ภิกษุไม่ประมาทในการเจริญศุลธรรม โดยเน้นการจัดสรรเวลาใน ๒๕ ชั่วโมงเป็น ๖ ส่วนทั้งกลางวันและกลางคืน โดยแบ่งเวลาให้เดินจงกรมและนั่งสมาธิใน ๕ ส่วน และหลับอย่างมีสติใน ๑ ส่วน เพื่อ

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า ปัจจิมวัย ถึงช่วงนี้ต้องไม่ประมาทแล้ว เร่งเจริญภาวนาให้สุดกำลัง ท่านนอน ยืน เดิน เพราะเวลาลื้อน้อยลง ทุกที ร่างกายก็เสื่อมถอยร่วงโรยลงทุกขณะ หากไม่รีบำเพ็ญสมาธิธร

การเจริญภาวนาในปัจจิมวัยสำคัญมาก เนื่องจากร่างกายเสื่อมโทรม สติและการทำสมาธิช่วยให้เกิดการตระหนักในชีวิต ควรแบ่งเวลาในการเจริญภาวนาในทุกอริยาบถ ทั้งปฐมวัย มัชฌิมวัย และปัจฉิมวัย เพื่อให้จิตนิ่งและมีสม

"ภิฏุทั้งหลายภิฏุผู้ประกอบด้วยธรรม ๓ ย่อมเป็นผู้อาจเพื่อนบรรลุคุณธรรมที่ยังไม่บรรลุดีเพื่อทำคุณธรรมที่บรรลุแล้วให้เจริญดีดีธรรม ๓ คืออะไร ภิฏุตั้งสมาธิมินิติอย่างดีในตอนเช้า ตั้งสมาธิมิตอย่างดีในตอนก

ข้อความนี้กล่าวถึงธรรม ๓ ของภิฏุที่ช่วยในการบรรลุคุณธรรม โดยแสดงให้เห็นถึงการทำสมาธิในสามช่วงเวลา ได้แก่ เช้า กลางวัน และเย็น เพื่อพัฒนาคุณธรรมที่ยังไม่บรรลุ และเสริมสร้างคุณธรรมที่บรรลุแล้วให้พัฒนาอย

บรรพชิตพิจารณาเนื่อง ๆ ว่าญาณทัสสนะวิเศษอันสามารถกำจัดเลสเป็นอริยะ คือ อุตติมานุสสรรธรรม อันเราได้บรรลุแล้วมีอยู่หรือหนอ ที่เป็นเหตุให้เราผู้อื่นเพื่อนไพรหมดจรยถามแล้ว จักไม่เป็นผู็เฆ่นในกาลภายหลัง อด

บทความนี้พูดถึงการพิจารณาญาณทัสสนะวิเศษที่สามารถกำจัดเลสได้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับอุตติมานุสสรรธรรมที่ได้บรรลุแล้ว และมีความสำคัญต่อผู้อื่นในทางธรรม โดยมีการเน้นถึงผลกระทบและคำถามที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน

บรรพชิตพึงพิจารณาเนื่อง ๆ ว่า คุณวิตของเรานั้นอยู่หรือไม่ สิ่งที่จะเป็นผู้ไม่อยู่เนื่อง ในเวลาเพื่อนบรรพชิตตามในกาลกายหลัง ข้อ ๑๐ อุตตริมนุสสธรรม ได้แก่ มาน อภิญญา วิชชา มรรค ผลเป็นต้น ภิกษุควรพิจา

เนื้อหานี้กล่าวถึงการพิจารณาคุณวิตภายในตนเองของบรรพชิต โดยเน้นถึงความสำคัญของอุตตริมนุสสธรรม เช่น มาน อภิญญา และวิชชา ที่บรรพชิตควรมีอยู่ในตัว นิยมผลการพิจารณาคุณวิตที่แสดงถึงความสำเร็จในการเข้าสู่พระ

บรรพชิตมหาพิจารณา สำนักงานของพระเถร สรุปอานิสงส์ของการพิจารณาเนือง ๆ ๑. เพิ่มพูนสมญา สัญญา บริหารสติศรีและบริหารด้วยความสนใจ เสี่ยงเมเจมตน ละความขัดเคืองใจและความถือตัวลงได้ ๒. ไม่หลงตัวเพราะเขาราบใ

การพิจารณาสามารถเพิ่มพูนสมญาและความบริสุทธิ์ในศีล สมาธิ และปัญญา ทำให้เกิดความเพลิดเพลินภายในใจและสติสัมปชัญญะในตัวบุคคล อานิสงส์ของการพิจารณาที่เกิดขึ้นช่วยให้เกิดศรัทธาและความเคารพในความเป็นนักบวช ไ

บรรพชีวินมหาพิจารณา สำนักงานของพระเจ้า บทส่งท้าย ในอธินิหนบาปขุณธรรม ๑๑ ข้อนั้น ๖ ข้อดัง ต่อไปนี้ ๑. เราเป็นผู้มีเพศต่างจากคูมัสสิก ๒. ชีวิตของเราเนื่องด้วยผู้อื่น ๓. มายาทอย่างอื่นเราควรทำไมมีอยู่

บทส่งท้ายนี้กล่าวถึงอธินิหนบาปขุณธรรม ๑๑ ข้อที่มุ่งเน้นถึงการเป็นผู้มีศีลธรรม และการพิจารณาคุณค่าของชีวิต ในฐานะสมณะที่มุ่งมั่นในการปฏิบัติตามหลักศีลธรรม เช่น ความไม่โลภและการศึกษา เพื่อผลักดันให้เกิด