บรรพชิตมหาพิจารณา : หน้า 107/183

灾นั้น เราต้องตั้งใจทำความเพียรไม่ย่อหย่อน สติต้องตั้งมั่นไม่ฟั่นเฟือน กายต้องระวังไม่กระสับกระส่าย จิตต้องเป็นสมาธิแน่วแน่ เมื่อจะลึกได้ดังนี้ตั้งใจบำเพ็ญสมาธิให้ดียิ่งขึ้นไป วัตถุประสงค์ของการติเตียน ๑. เพื่อให้เราไม่ทำบาปอื่น ๆ เพิ่มอีก เพราะกลัวการติเตียนจากผู้อื่นว่าเราเป็นคนพาล ๒. เพื่อปรับปรุงศีลของเราให้บริสุทธิ์ยิ่ง ๆ ขึ้นไป ไม่ใช่การคิดซ้ำเติมตนเองให้เศร้าหมองจมอยู่กับความผิดนั้น ๓. เพื่อให้เกิดความสำรวมระวังต่อไป ข้อปฏิบัติ ๑. ต้องหม่นศึกษาพระวินัยให้แตกฉาน หากมีข้อสงสัยให้สอบถามจากท่านผู้รู้ท่านสามารถให้ความกระจ่างในเรื่องนั้นได้ เมื่อทำได้ดังนี้จะรู้ได้ว่า ผู้รู้มาตีเตียนเราในเรื่องใด ได้บ้าง ๒. ควรพิจารณาดูว่า ถ้ามีผู้มาตรวจสอบศีลข้อนี้ของเราจะมีตรงไหนที่ท่านอาจติเตียนเราได้บ้าง ๓. หากมีผู้มาดักเตือนควรทำตนให้ง่าย อนุโมทนาขอบคุณท่านก่อน หากข้อบกพร่องเป็นความผิดพลาดจริง ก็ควรพยายามแก้ไขตนให้สมนองกับที่ท่านมาเตือน หากข้อบกพร่องไม่จริงก็ควรหาโอกาสกราบเรียนให้ทราบด้วยความเคารพนบนอบ