สวดธรรมัจกับปั=ว่า : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 141 / 295

Boประช ความโศกสิ้นสุดเมื่อ นสุดเมื่อจิตหลุดพ้น ៣៨៦ การเดินทางไปสู่จุดหมายปลายทาง คือ อายตนนิพพาน เป็นสิ่งที่ต้องอาศัยกำลังบุญมากๆ บุญน้อยไปไม่ถึง ต้องมีกำลัง บุญเต็มเปี่ยมจึงจะไปถึงได้ บุญจะเต็มเปี่ยม

การเดินทางสู่จุดหมายปลายทางคืออายตนนิพพาน ต้องการกำลังบุญอย่างมาก บุญต้องทำบ่อยและต่อเนื่อง จนกระทั่งถึงศตวรรษที่เต็มเปี่ยม สร้างบารมีเพื่อหลุดพ้นจากพญามาร และอวิชชาอย่างสมบูรณ์ ซึ่งเป็นการเดินทางที่ต

ธรรมะเพื่อประช อยู่ที่ไหนก็ได้ถ้าใจ หยุด ๓๕๕ การปฏิบัติธรรมเป็นการฝึกใจให้หยุดนิ่ง มีวัตถุประสงค์ เพื่อให้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน คือ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ และสังฆรัตนะ ซึ่งรัตนะทั้งสามนี้เป็นสรณะที่แท้

การปฏิบัติธรรมเป็นการฝึกใจให้หยุดนิ่ง เพื่อเข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน ได้แก่ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ และสังฆรัตนะ ซึ่งเป็นสรณะที่แท้จริงของชาวโลกเมื่อต้นเหตุการเจริญคือการหยุดใจ เพื่อให้ใจสงบและเปิดทางสู่พระ

ธรรมะเพื่อประชา ธรรมรักษาผู้ประพฤติธรรม ๔๐๔ ช่วงเวลานี้ เป็นเวลาที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง เพราะเราจะได้ ประพฤติปฏิบัติธรรมตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่ง เป็นสัจธรรมนำพาชีวิตให้เข้าถึงความสุข หลุดพ้นจา

การประพฤติปฏิบัติธรรมตามคำสอนของพระพุทธเจ้าเป็นวิธีเดียวที่จะนำพาชีวิตไปสู่ความสุขและหลุดพ้นจากความทุกข์ สนทนาเกี่ยวกับความหมายของธรรมะในพระไตรปิฎก และการแสวงหาความดีงาม เพื่อให้เข้าถึงพระนิพพาน. ธรรม

ธรรมะเพื่อประชา รักษาใจให้เข้าถึงธรรม ๔๑๒ เป้าหมายของทุกชีวิต คือ การไปสู่อายตนนิพพาน การไปสู่อายตนนิพพานนั้น เราจะต้องหมั่นฝึกใจให้หยุดนิ่ง เป็นประจําสม่ำเสมอ ซึ่งถือว่าเป็นกรณียกิจ เป็นกิจที่สำคัญ ท

เป้าหมายของทุกชีวิตคือการไปสู่อายตนนิพพาน ซึ่งต้องฝึกใจให้หยุดนิ่งเป็นประจำ เพื่อให้หลุดพ้นจากกิเลสและบรรลุความบริสุทธิ์ จิตที่ประภัสสรคือการมีความใสสว่างภายใน แต่สำหรับคนส่วนใหญ่จิตใจมักถูกเปลี่ยนแปล

ธรรมะเพื่อประช จิต สะอาด ปราศจากธุลี ๔๒๑ การขจัดกิเลสอาสวะเป็นจุดมุ่งหมายของผู้ที่แสวงหา ทางหลุดพ้น เพราะตราบใดที่กิเลสยังครอบงำจิตใจอยู่ ชีวิตจะ ต้องระทมทุกข์อยู่ตลอดเวลา ทั้งทุกข์ที่เกิดขึ้นเป็นประจ

การขจัดกิเลสอาสวะเป็นโอกาสเพื่อค้นพบสาเหตุแห่งการพ้นทุกข์ ซึ่งการปฏิบัติธรรมเป็นหนทางเดียวที่สามารถทำให้เราหลีกหนีจากความทุกข์ได้ หากดำเนินตามคำสอนของพระพุทธองค์ ผู้ที่ปฏิบัติธรรมอย่างถูกต้องจะสามารถพ

ธรรมะเพื่อประช จิต สะอาด ปราศจากธุลี ๔๒๓ วิหาร ใกล้กรุงราชคฤห์ พระสารีบุตรกับพระโมคคัลลานะ ท่านไปพำนักอยู่ที่กโปตกันทราวิหาร วันนั้นเป็นคืนเดือนหงาย พระสารีบุตรท่านเพิ่งปลงผมใหม่ๆ ก็นั่งทำสมาธิอยู่กลา

เรื่องราวกล่าวถึงพระสารีบุตรที่นั่งทำสมาธิกลางแจ้งและ遭遇กับยักษ์สองตน หนึ่งในนั้นคือยักษ์มิจฉาทิฏฐิที่อยากทำร้ายเขา แต่ยักษ์สัมมาทิฏฐิได้ห้ามไว้ แม้จะถูกตีศีรษะ พระสารีบุตรก็ยังอดทนและแสดงถึงอานุภาพของ

ธรรมะเพื่อประช ปล่อยวางในสรรพสิ่ง ៤២៩ วันคืนล่วงไปๆ สรรพสิ่งและสรรพสัตว์ทั้งหลาย ล้วนมี การเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้า รถราบ้านช่อง คนสัตว์สิ่งของ สิ่งเหล่านี้ล้วนมีการเปลี่ยนแปลง

เนื้อหาพูดถึงแนวคิดในการปล่อยวางจากสิ่งต่างๆ ที่ไม่เที่ยง จึงควรเพิ่มเติมความบริสุทธิ์ให้แก่ตนด้วยการฝึกฝนใจให้หยุดนิ่งทุกวัน โดยอ้างอิงคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าทุกสิ่งมีการเปลี่ยนแปลงและไม่ควรติ

ธรรมะ ประชา เวลาและโอกาสที่พลาดไม่ได้ ๔๓๖ เราทุกคนโชคดีที่ได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนา ได้ปฏิบัติ ตามคำสอนของพระบรมศาสดา และมีโอกาสได้เข้าถึง พระรัตนตรัย ใครก็ตามที่เข้าถึงพระรัตนตรัย ย่อมได้ชื่อว่าเป็น ชา

เราทุกคนโชคดีที่ได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนาและพระรัตนตรัย การเข้าถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ และสังฆรัตนะ เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเป็นชาวพุทธที่แท้จริง พระพุทธองค์สอนให้ทำความดีและละชั่ว เพื่อให้ใจสงบและผ่องใส

ธรรมะเพื่อประชll ปล่อยวาง ห ม ด ก ห ม ด ทุกข์ ๔๔๖ สรรพสัตว์ทั้งหลาย ที่ยังต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ใน วัฏสงสาร ต่างก็แสวงหาความสุขที่แท้จริง แต่ส่วนมากมักจะ พบแต่ความสุขที่เป็นอามิส คือ ความสุขที่ยังมี

บทความนี้เสนอเกี่ยวกับความสุขที่แท้จริงและแนวทางการปล่อยวางทุกข์ ในขณะที่สรรพสัตว์แสวงหาความสุข แต่พบกับความทุกข์ที่มีทั้งสุขและทุกข์ปนเปกัน การแสวงหาสิ่งภายนอกแม้จะช่วยบรรเทาความทุกข์ชั่วคราว แต่ก็ทำ

ธรระพี ประช ตัด อาลัยไปนิพพาน ๔๕๕ เวลาธรรมกายเป็นเวลาที่ทรงคุณค่ายิ่ง ที่เราจะมา ปฏิบัติธรรมร่วมกัน หยุดใจไว้ในที่เดียวกัน คือ ที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ แม้จะอยู่คนละสถานที่ แต่เราก็สามารถรวมใจเป็น หนึ

เวลาแห่งธรรมกายเป็นเวลาที่มีคุณค่าสำหรับการปฏิบัติธรรมร่วมกัน โดยการหยุดใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เราสามารถรวมใจเป็นหนึ่งเดียวและนำมาซึ่งความสุขและความบริสุทธิ์ การสร้างสันติสุขไม่น่าเป็นไปไม่ได้ โดยท

ธรระพี ประช ทำลายข่าย คือ ทิฐิมานะ(๑) ๔๖๓ การเข้าถึงพระธรรมกาย คือ เป้าหมายของการเกิดมา เป็นมนุษย์ การปฏิบัติธรรมก็เพื่อให้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายในตัว ซึ่งเป็นกรณียกิจ คือ กิจที่พึงกระทำอย่างยิ่ง และต้

การเข้าถึงพระธรรมกายถือเป็นเป้าหมายสูงสุดของมนุษย์ การปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอจะช่วยให้ใจบริสุทธิ์และมีพลังในการทำลายอุปสรรค ภายในพระบาลีมีการกล่าวถึงความเสื่อมจากทิฐิมานะที่เกิดจากการยึดมั่นในสิ่งที่

ธรระพี ประช ทำลายข่าย คือ ทิฐิมานะ(๒) ๔๗๑ ความเพียรเป็นกุญแจดอกสำคัญ ที่จะทำให้เราล่วงพ้น จากความทุกข์ได้ ถ้าปราศจากความเพียรแล้ว ยากที่จะหลุด พ้นจากห้วงทุกข์ในสังสารวัฏนี้ไปได้ ฉะนั้น ความเพียรในการ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของความเพียรในการปฏิบัติธรรม ซึ่งเป็นกุญแจที่ช่วยให้มนุษย์หลุดพ้นจากทุกข์ในสังสารวัฏ หากปราศจากความเพียร เราจะไม่สามารถพัฒนาจิตใจไปสู่การเข้าถึงพระรัตนตรัยได้ การมีบัณฑิตหรือ

ธรระพี ประช พากเพียรเถิดให้เกิดบุญบารมี ៤៩១ แต่พออยู่นานๆ ไป ลูกแต่ละคนมัวยุ่งกับการทำธุรกิจการงาน ไม่มีเวลาดูแลแม่อย่างเต็มที่ บางครั้งก็พูดจากระทบกระเทียบว่า ทำไมแม่ไม่ไปอยู่บ้านหลังอื่นบ้าง เพราะทร

เรื่องราวที่บรรยายถึงความรู้สึกขัดแย้งของแม่ที่พยายามจะดูแลตนเองจากลูกๆ ที่ไม่สามารถแบ่งเวลาในการดูแลแม่ได้อย่างเต็มที่ แม่รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดที่ว่าควรไปอยู่บ้านอื่น และเมื่อพบว่าไม่มีลูกคนไหนที่จะพ

ธรรมะเพื่อประช ปล่อยวาง อย่าง พระอริยะ ៤៩៧ การเดินทางในสังสารวัฏเป็นการเดินทางที่ยาวไกล ยากที่ใครๆ จะหาเบื้องต้น ท่ามกลางและเบื้องปลายได้ ไม่รู้ว่า เดินทางมาถึงจุดไหนแล้ว ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้วหร

การเดินทางในสังสารวัฏเป็นการที่ยาวไกลและไม่รู้ว่าจะถึงจุดหมายเมื่อใด หากไม่มีหลักของชีวิตก็จะต้องวนเวียนอยู่ในความทุกข์ แต่ผู้ที่เข้าถึงพระธรรมกายจะพบกับความสุขและปลอดภัย เมื่อตื่นรู้สัจธรรมตามคำสั่งส

Boประช สำคัญที่ดวงจิต ๕๐๖ มนุษย์เรามีองค์ประกอบด้วยกัน ๒ ส่วน คือ กายและใจ สองส่วนนี้ มีทั้งความเหมือนและความต่าง กายนั้นเป็นรูปธรรม มีสภาพไม่เที่ยง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป โดยที่ไม่มีใครสามารถ ยับยั้

ในมนุษย์ ประกอบด้วยกายและใจ กายเป็นรูปธรรมที่มีความไม่เที่ยง ส่วนใจเป็นนามธรรมและสามารถฝึกฝนได้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสอนว่า ผู้มีปัญญาสามารถควบคุมจิตใจให้มีความตรงและมั่นคงได้ ซึ่งสามารถช่วยให้บุคคลพัฒน

ธรรมะเพื่อประช สำคัญที่ดวงจิต ៥០៩ ในขณะนั้นมีภิกษุอยู่รูปหนึ่งได้ฟังคำสรรเสริญนั้น เมื่อได้เรียนกัมมัฏฐานในสำนักของพระบรมศาสดาแล้ว ได้ทูล ลาไปยังสถานที่นั้น เมื่อไปถึงวิหารคิดว่า เขาลือกันว่าอุบาสิกาน

ในบทนี้พูดถึงประสบการณ์ของภิกษุที่เดินทางไปยังวิหาร และคำสรรเสริญถึงอุบาสิกาที่สามารถรู้ถึงความต้องการของท่านได้ โดยแสดงให้เห็นถึงพลังของจิตใจในการสื่อสารและการช่วยเหลือกันผู้คน แม้อุบาสิกาจะอยู่ที่บ้

Boประช ผู้มีจิตเกษม ๕๑๖ ผู้ที่ถูกคุมขัง เมื่อได้รับอิสรภาพหลุดพ้นจากเครื่อง พันธนาการแล้ว ย่อมมีอิสรเสรี มีความสุขกายสบายใจฉันใด ผู้ที่ทำพระนิพพานให้แจ้ง หลุดพ้นจากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้ง หลายแล้ว ย่อ

บทความนี้กล่าวถึงความสุขและอิสรภาพของผู้ที่หลุดพ้นจากการคุมขังและการกิเลส โดยเปรียบเทียบกับการมีจิตเกษมที่เกิดจากการทำสมาธิและภาวนา จิตที่คลายจากความรัดกุม และได้รับความสุขจากการไม่ยึดติดในโลกธรรมตามท

ธรระพี ประช ฉลาดคิด จิตจึงหลุดพ้น ๕๒๕ สิ่งทั้งมวลล้วนมาจากความนึกคิดในจิตใจ ทำให้เกิด จินตภาพที่กว้างไกลไร้ขอบเขต ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความ สําเร็จทั้งปวง เมื่อใส่ความพยายามเข้าไปในความปรารถนา อันแรง

เนื้อหาเกี่ยวกับศักยภาพของความคิดและจิตใจที่มีผลต่อชีวิต โดยยกตัวอย่างว่าความคิดดีนำไปสู่การกระทำดีและส่งผลต่อความสำเร็จและความสุข พร้อมทั้งเตือนว่าความคิดที่แตกต่างกันนั้นจะผลิตผลที่แตกต่างกันเช่นกัน

ธรรมะเพื่อประช ความสุข ในพระรัตนตรัย ๕๓๓ พระรัตนตรัยเป็นสรณะอันเกษมที่ประเสริฐที่สุด เรา เกิดมาเพื่อแสวงหาพระรัตนตรัย เพื่อทำที่พึ่งที่ระลึกให้เกิดขึ้น กับตัวของเรา เราจะสามารถดำเนินชีวิตอยู่บนโลกนี้ไ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของพระรัตนตรัยในฐานะที่พึ่งที่ดีที่สุด โดยเน้นการฝึกฝนจิตใจให้สงบและสามารถให้อภัยทั้งต่อตนเองและผู้อื่น เพื่อเข้าถึงความบริสุทธิ์ภายในจิตใจ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเคยตรัสว่าผู้ที

ธรรมะเพื่อประช ความสุข ในพระรัตนตรัย ๕๓๕ ให้ชาวโลกได้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน เพราะพระรัตนตรัยนี้ เป็นศูนย์รวมแห่งความสุขที่สมบูรณ์ เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุด และเป็นเป้าหมายของทุกๆ ชีวิตที่เกิดขึ้นบ

การเข้าถึงพระรัตนตรัยภายในเป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตที่ทำให้คนสมปรารถนา หากทุกคนสามารถปฏิบัติธรรมจนเข้าถึงความจริงนี้ได้ ชีวิตจะไม่มีการแสวงหาต่อไปอีก เหมือนพราหมณ์ที่ศึกษาแต่ไม่พบความสุขต้องแสวงหาความ