การคิดถึงความไม่จีรังของชีวิต
…ำลังหุงหาอาหารอยู่นั้น ธนิยะ
ได้เดินไปที่เกวียนกลางขบวนอันได้คุม
ตัวลูกชายของทีมเสนะไว้ พอดีกับเด็ก
หนุ่มตื่นลืมตาขึ้น เห็นตนมานอนอยู่
ในเกวียนก็แปลกใจ ธนิยะจึงกล่าวว่า
“ดูก่อนมาณพ! ฉันต้องขออภัย
ที่นำเธอม…
ที่วนเวียนเป็นรุ่น ๆ อยู่ทุก ๆ วัน เหมือนดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วก็ตกไป แล้วก็ขึ้นมาอีก แล้วตกไปอีก ถ้า อดีตเป็นของเหลวไหล ปัจจุบัน ซึ่งกำลังกลายเป็นอดีตก็จะถึงความ เป็นของไม่จีรังยั่งยืนไปด้วย แม้ อนาคตซึ่