ชีวิตและความสัมพันธ์ในสังคม : หน้า 73/120

ต่อจากฉบับที่แล้ว “ดูสดชื่นดีแล้วนี่ เธอรู้ไหม เมื่อสองเดือนก่อนต้องไปนอนโรง พยาบาลรักษาโรคประสาท “เป็นอะไรล่ะ” นารีถาม “ก็ช่วงเงินฝืด กิจการขาดทุนน่ะซี บริษัททรัสต์ก็ถูกปิดกิจการไปแล้ว พูดแล้ว เหยียบเสียนะ” อุษากำชับ “อ้อ...นั่นยายเล็ก...วลีวัลย์ มาแล้ว” นารีเอ่ยขึ้น “เขาได้เป็นรองศาสตราจารย์แล้ว นะ โก้จังเลย” อุษาอธิบาย “เขาอายุอ่อนที่สุดในรุ่นเรานะ เพิ่งสี่สิบสามเท่านั้นเอง” วีณาเสริมอย่าง ชื่นชม “เขาได้รับรางวัลงานวิจัยดีเด่น ประจำปีนี้ด้วย” “ก็มัวทำวิจัยอยู่น่ะซี สามีถึงเที่ยว ไปมั่วอีหนูเยอะแยะ” อุษาสาธยายอย่าง มั่นใจว่าข้อมูลถูกต้อง “คุณหมอนิรันดร์นะหรือ?” นารี ถาม พลางวิพากษ์วิจารณ์ “ผู้ชายก็เป็นอย่างนี้แหละนะ หนี ไม่พ้นเรื่องสุรานารี แล้วยังมีพาชีกีฬา บัตรอีกด้วยหรือเปล่า?” “เอ...ไม่รู้ แต่เรื่องผู้หญิงนี่ ฉัน ว่าจะโทษผู้ชายฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกนะ ก็ ผู้ชายไม่ใช่พระอิฐพระปูนอะไรนี่นา คุณหมอนิรันดร์ก็รูปหล่อ แถมยังเป็นหมอ ชื่อดัง พวกอีหนูที่มั่วอยู่ก็ไม่ใช่ใครอื่น หรอก ก็พวกสาว ๆ ที่โรงพยาบาลเดียวกับ หมอน่ะแหละ” อุษาบรรยายอย่างรวดเร็ว เพื่อให้จบก่อนที่วลีวัลย์จะเข้ามาร่วมวง แต่บังเอิญเพื่อนสนิทของเธออีกกลุ่มหนึ่ง ดึงตัวไปเสียก่อน “อุษานี่เก่งจริง ๆ นะ ช่างรู้เรื่อง ใคร ๆ ไปหมดทุกคน” วีณากล่าวเป็นเชิง กัลยาณมิตร / มิถุนายน ๒๕๓๐ ชมเชย “เอ๊ะ นี่ไม่รู้เป็นคำติหรือชมกันแน่” | อุษาพูดอย่างอารมณ์ดี ทำให้ทุกคน ในกลุ่มอดหัวเราะไม่ได้ “ฉันเกลียดพวกพยาบาลจริง ๆ ด้วย” วีณากล่าวเป็นเชิงเตือนสติเพื่อน เวลาใคร เอ่ย “พวก” ฉันฟังแล้วไม่ค่อยสบาย ใจ พยาบาลดี ๆ ก็มีถมไป ใครจะดีจะเลว มันอยู่ที่ตัวบุคคลแต่ละคนมากกว่า” “จริงฉันเห็นด้วยกับเธอ แต่พวก ชอบแย่งผัวชาวบ้าน” วิมลซึ่งนั่งฟังอยู่ พยาบาลส่วนมากมีแนวโน้มชอบแย่งผัว นานแล้วเอ่ยขึ้นบ้าง เพราะคำว่า “พวก พยาบาลสาว ๆ” กระทบใจเธออย่างแรง เนื่องจากสามีของเธอกำลังมีสัมพันธ์สวาท กับเหล่าพยาบาลสาวที่เป็นลูกศิษย์ “พวกเธอรู้ไหมว่า พวกพยาบาล เขามีคติประจำใจว่ายังไง เขาถือคติว่า ควรหาสามีที่ครองเรือนแล้ว ไม่ต้องเสีย เวลาเลือก เพราะภรรยาของเขาเป็นคน เลือกไว้ให้แล้ว ของที่มีคนคัดเลือกไว้ แล้วย่อมจะเป็นของดี การที่จะไปเลือก หนุ่มโสดนั้น เป็นการเสี่ยงมาก เพราะ ไม่รู้ว่าจะดีจริงหรือไม่ พูดถึงพวกพยา บาลแล้ว ฉันเกลียดจริง ๆ” วิมล “คงจะเป็นเพราะพวกนี้รู้มาก รู้จุด อ่อนของผู้ชาย ก็เลยจับผู้ชายเสียอยู่หมัด” นารีเสริม “อย่าลืมนะ วลีวัลย์เพื่อนของเราก็ เป็นพยาบาล เธอไม่ได้แย่งสามีคนอื่น คนอื่น” วิมลยังไม่เลิกรา “อ้าวโน่น สุนทรีพายายพิมพามา แล้ว” อุษาบอกเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ มีเสียงเพื่อนคนหนึ่ง ร้องทักทายผู้ ที่มาใหม่อย่างล้อเลียนว่า “สวัสดีค่ะ ท่านผู้จัดการธนาคารหญิง” “นี่ขอร้องหน่อยได้ไหมจ๊ะ เมื่อไร จะเลิกล้อเลียนเรานะ” พิมพายกมือตีแขน เพื่อนเก่าเบา ๆ แหวนเพชรเม็ดใหญ่ที่นิ้ว นางมือซ้ายของเธอ จึงกระทบแสงไฟวูบ วาบ ทำให้ทุกคนต้องติดตามมองเลยไปที่ ต่างหูเพชรของเธอที่ห้อยตุ้งติ้ง กระทบ แสงไฟเป็นประกายวาววับ เพื่อนบางคน ก็มองพิมพาด้วย ความชื่นชมในตำแหน่งหน้าที่ และ ความมีฐานะดีของเธอ แต่บางคนก็มอง ด้วยความห่วงใยในความปลอดภัยของ เธอ เพราะการแต่งกายด้วยเครื่องประดับ ๗๙