ความรักและความสูญเสีย : หน้า 107/118

ธรรมะในชีวิตประจำวัน กัลยาณมิตรเบญจวรรณ มนัสไพบูลย์ สุดเส้นทางรัก บทที่ ๓ “ดอกไม้...สื่อแห่ง ความรัก” อีกแล้วที่ต้องพบกับความผิด หวัง...เศรษฐีทองนั่งชันเข่า เอามือ ก่ายหน้าผากอยู่บนระเบียงบ้าน สี หน้าซีดเซียวและนัยน์ตาอิดโรย แล ดูอ่อนล้าเหลือประมาณ ลมเย็นที่ พัดเฉื่อยฉิวต้องผิวกาย เสมือนหนึ่ง ช่วยปลอบประโลมนั้น ไม่ได้นำ ความแช่มชื่นมาสู่ใจเลย “แตงไทย....ลูกอยู่ที่ไหนนะ” นับแต่บุตรสาว อ้างเอา "ความ รัก” มาเป็นเหตุผลในการหนีจากพ่อแม่ ไป เศรษฐีทองและก้านแก้ว ก็ทุกข์ทร มานใจ จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ร่างกาย ผ่ายผอม บ้านช่องที่เคยมีชีวิตชีวา ด้วย เสียงเพลง เสียงหัวเราะแจ่มใสของบุตร สาว บัดนี้ มีแต่ความเงียบเหงา ว้าเหว่ เข้ามาแทนที่ มวลไม้นานาพันธุ์ที่เคยได้ รับการเอาใจใส่ดูแล เพื่อให้มีความสวย งามเป็นที่เจริญตาเจริญใจแก่บุตรสาวอยู่ เนืองนิตย์ เดี๋ยวนี้ ก็แลดูทรุดโทรม คน สวนไม่มีกำลังใจพอที่จะคิดปรุงแต่งต้น ไม้ดอกไม้ ไว้รอรับความผิดหวัง แล้ว ซ้ำเล่าอีกต่อไป แม้เหล่ามวลวิหคที่ เคยส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว ในขณะบินร่อน อยู่เบื้องบน จะยังคงบินวนอยู่บนฟาก ฟ้าพลางส่งเสียงร้อง ทว่า...ก็แหบไทย เหงาและเศร้าจนเสียดแทงหัวใจบรรดา สมาชิกในเรือนเศรษฐี แตงไทยสาวน้อย ผู้มีความสุข เธอได้จากไปพร้อมกับนำ ความสุขในชีวิตของคนรอบข้างไปด้วย แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้า นกกา หมาแมว ยัง พลอยอับเฉา ไร้ความสดชื่น ตลอดเวลา ๒ ปี แห่งการหาย สาบสูญ เศรษฐีทองมิได้อยู่นิ่งเฉย บ่าว ไพร่ในบ้านได้ถูกเกณฑ์ไปเป็นชุด ๆ เพื่อ สืบเสาะหาตัวบุตรสาวสุดที่รักกลับคืนมา กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก็ไม่มีทีท่าว่า จะพบแต่งไทยกับผู้ชายคนนั้น “ใบบุญ” จากการสืบทราบของบริวารเศรษฐี คง ทราบเพียงเรื่องราวของเขา นายใบบุญ หนุ่มใหญ่รูปงามวัยสามสิบเศษ เจ้า ของกระท่อมน้อยชายทุ่ง ที่อยู่เยื้องกับ บ้านป่าสังข์ ญาติผู้ใหญ่ที่แต่งไทยไปพัก อยู่ด้วย เมื่อครั้งหนีความวุ่นวายเรื่อง การมีคู่ไปจากบ้านพ่อแม่ในครั้งกระ นั้น ป้าสังข์ได้บอกเล่าแก่อุ่นเรือน ซึ่ง เป็นผู้ที่ท่านเศรษฐีไว้วางใจให้ไปสอบ ถามเรื่องราวทั้งมวล...ว่า “พ่อใบบุญเขาเป็นคนดีนะ ขยันละ เป็นที่หนึ่ง โน่นไงบ้านเขา กระท่อมท้าย ทุ่งนั่นแหละ มีทุกอย่างเลย จะเอาอะไรล่ะ กัลยาณมิตร/กันยายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๑๐๔