การรักษาความดีและการไม่เย่อหยิ่ง : หน้า 87/182

๒๗ อย่าเย่อหยิ่งเป็น “กิ้งก่าท้าววิเทหราช” คนที่มีฝีมือดี แต่กลับยโสโอหัง ย่อมไม่มีทางรักษาความดีที่มีมาแต่เดิมไว้ได้ ผลสุดท้ายก็ไม่มีใครอยากร่วมงานด้วย ผู้ใหญ่ก็ไม่ให้การสนับสนุน ก็จะต้องเฉาตาย ไม่มีความเจริญก้าวหน้า เพราะได้ขุดหลุมฝังตัวเอง ไว้แต่แรกโดยไม่รู้ตัว ๒๗. อย่าเย่อหยิ่งเป็น "กิ้งก่าท้าววิเทหราช ๆ เมื่อนายเมตตาปรานีเป็นที่ไว้วางใจเช่นนั้นแล้ว ความเจริญก็ย่อมจะบังเกิดแก่เราหลาย ประการ ฯลฯ แต่ถึงอย่างนั้นก็ดี เราไม่ควรจะเย่อหยิ่ง “กิ้งก่าท้าววิเทหราช” เราควรจะยำเกรง ระมัดระวังตัว อย่าให้ความชั่วมาคลุกคละปะปนกับความดีของเราที่มีอยู่แล้วให้มัวหมองไป เพราะ ความดีย่อมหายาก ต้องสะสมอบรมไว้ให้เป็นสมบัติของเรามาก ๆ จึงจะสำเร็จมรรคผลพาตนให้ สู่ศุขได้ ความชั่วนั้นกระทำง่าย และเป็นสิ่งทำลายความดีที่เรามีไว้นั้นให้พลันสูญหาย ถึงแม้ว่าจะ มีสักครั้งเดียวที่เจตนาทำ ก็อาจลบล้างความดีที่มีอยู่หลายครั้งพังทะลายหายสูญได้ ไม่ใช่เช่น ของแลกเปลี่ยนกันตัวต่อตัวเลย เพราะฉะนั้น เราควรระวังอย่าให้มีให้เป็นได้จึงจะดี แม้ถ้าจะมี เป็นขึ้นบ้างโดยไม่มีเจตนาแล้ว ก็ไม่สู้กระไรนัก โทษคงไม่หนัก ฤาเสมอเพียงภาคทัณฑ์ มีเรื่องเล่าในอดีตว่า มีเจ้ากิ้งก่าตัวหนึ่งเกาะอยู่บนต้นไม้ ทุกครั้งที่ท้าววิเทหราชเสด็จผ่านไป มันจะลงมาจากต้นไม้มาค่านับพระองค์ ท้าววิเทหราชชื่นชมมันมาก จึงให้นำเอาลูกกระพรวนทองค่า ไปผูกคอให้เป็นรางวัล ตั้งแต่นั้นมา เวลาที่พระองค์เสด็จผ่านไป มันไม่เคยลงมาคำนับอีกเลย ได้แต่เกาะกิ่งไม้ชูคอว่าข้าได้ทอง ท้าววิเทหราชจึงสั่งให้นำเอาลูกกระพรวนทองค่าออกจากคอเสีย ข้อนี้เป็นการเตือนสติว่า เมื่อเราได้ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่จนกระทั่งผู้บังคับบัญชาหรือนายเรา เกิดความเมตตาปรานีไว้วางใจแล้ว ขอให้เราพยายามรักษาความดีนั้นไว้ให้ได้ อย่าเหลิงหลงลืมตัว ตลอดระยะเวลาที่หลวงพ่อทำงานสร้างวัดก็ดี ทั้งเมื่อก่อนสร้างวัดตอนที่ยังทำงานส่วนตัวอยู่ ก็ดี ได้พบบุคคลประเภทหนึ่งคือ ในตอนแรกได้ตั้งใจทำงานทุกอย่างเป็นอย่างดี ติดตามงาน หนักเอาเบาสู้ และฉลาดในการทํางาน รวมความแล้วคือช่างรู้ใจเราไปเสียหมด แต่ภายหลังจากที่ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ ๘๕