การค้นพบวิชชาธรรมกาย : หน้า 104/182

ปล่อ กม ขณะที่ใจหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากจุดกลางดวงนั้น ว่า "มัชฌิมาปฏิปทา" แต่ขณะที่เสียงนั้น ดังแผ่วขึ้นมาในความรู้สึก ก็เห็นจุด เล็ก ๆ เรืองแสง สว่างวาบขึ้นมาจาก กลางดวงนั้น เสมือนจุดศูนย์กลางของ วงกลม ความสว่างของจุดนั้นสว่างกว่า ดวงกลมรอบ ๆ ท่านมองเรื่อยไป พลาง คิดในใจว่า “นี่กระมังทางสายกลาง จุด เล็กที่เราเพิ่งจะเห็นเดี๋ยวนี้อยู่กึ่งกลาง พอดี ลองมองดูซิ จะเกิดอะไรขึ้น" จุดนั่น ค่อย ๆ ขยายขึ้นและโตเท่ากับดวง เดิม ดวงเก่าหายไป ท่านมองไปเรื่อย ก็เห็นดวงใหม่ลอยขึ้นมาแทนที่ เหมือน น้ำพุที่พุ่งขึ้นมาแทนที่กัน ต่างแต่ใส ยิ่งขึ้นกว่าดวงเดิม ในที่สุดก็เห็นกาย ต่าง ๆ ผุดซ้อนกันขึ้นมาจนถึงธรรมกาย เป็นพระปฏิมากรเกตุดอกบัวตูม ใส บริสุทธิ์ยิ่งกว่าพระพุทธรูปบูชาองค์ใด เสียงพระธรรมกายกังวานขึ้นมาใน ความรู้สึกว่า “ถูกต้องแล้ว” ความปีติ สุขก็เกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่านถึงกับรำพึงขึ้นมาเบา ๆ ว่า "เออ... มันยากอย่างนี้นี่เอง ถึงได้ไม่บรรลุกัน ความเห็น ความจำ ความคิด ความรู้ ๆ ต้องรวมเป็นจุดเดียวกัน เมื่อหยุดแล้วจึงดับ เมื่อดับแล้วจึงเกิด” การค้นพบวิชชาธรรมกาย อันเป็นของจริงของแท้ เป็นทางบรรลุธรรมที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงบรรลุ มาแล้ว เป็นสิ่งที่ละเอียดลึกซึ้งมาก พระเดชพระคุณหลวงปู่จึงมาคำนึงว่า “คัมภีโรจายัง" ธรรมเป็นของลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ใครจะไปคิดคาดคะเนเอาได้ พ้นวิสัยของความตรึกนึกคิด ถ้ายังตรึกนึกคิดอยู่ก็เข้าไม่ถึง ที่จะเข้าถึงได้ต้องทำให้รู้ตรึก รู้สึก รู้คิดนั้น หยุดเป็นจุด เดียวกัน แต่พอหยุดก็ดับ แต่พอดับแล้วก็เกิด ถ้าไม่ดับแล้วไม่เกิด นี่เป็นของจริง หัวต่อมี เป็นอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่ถูกส่วนดังนี้แล้ว ก็ไม่มีไม่เป็นเด็ดขาด" *คมภีโร ทททโส ทุรนโพโธ สนฺโต ปณีโต อตกุกาวจโร นิปุโณ ปณฺฑิตเวทนีโย แปลว่า ธรรมะนี้ เป็น ธรรมลึกซึ้ง เห็นได้ยาก รู้ตามได้ยาก สงบ ประณีต จะคาดคะเนเอาไม่ได้ ละเอียด รู้ได้เฉพาะบัณฑิต ๑๐๒ อยู่ในบุญ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘