การเผชิญกับความตาย : หน้า 108/182

ๆ ในวินาทีก่อนที่ยาสลบจะหมดฤทธิ์ ดิฉันก็นึกถึงหลวงปู่ แล้วก็ “สัมมา อะระหัง" ไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าหมดสติไปตอนไหน มารู้ตัวอีกที ในห้องพักฟื้น ความรู้สึกในตอนนั้นก็ยังคง “สัมมา อะระหัง" อยู่ แล้วก็ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มีความรู้สึกแค่ว่า มันเจ็บตรงหน้าท้อง ระบมไปหมด แต่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แล้วก็เห็นดวงผุดขึ้นมาอีกครั้ง และในดวงก็มี องค์พระ เห็นแล้วปีติจนน้ำตาไหล คิดในใจว่าเราสอบผ่านแล้ว อย่างน้อย วันหนึ่งถ้าหากเราตายไปจริง ๆ เราน่าจะเอาตัวรอดได้ จากนั้นก็มองดวง ๆ มององค์พระไปเรื่อย ๆ ในขณะที่ข้าง ๆ ห้องมีแต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ในตอนนั้นเราก็ปวดเหมือนกัน แต่เราอยู่กับ “สัมมา อะระหัง” จนทำให้ ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร วันนี้ก็เลยได้รู้ว่า พอถึงวิกฤตของชีวิตจริง ๆ เราต้องมีที่พึ่ง ที่พึ่ง ก็อยู่ที่ตัวเราเท่านั้น เป็นที่พึ่งภายในที่เราได้ปฏิบัติ ไม่มีสิ่งอื่นใดที่จะมา ช่วยเหลือเราในยามที่จะต้องเผชิญกับความตาย ดังนั้น การหาที่พึ่งภายในด้วยการท่อง “สัมมา อะระหัง” จะทำให้ เราได้เข้าใจว่า ความตายนั้นไม่ได้น่ากลัวอะไร เพราะเรามีที่พึ่ง “สัมมา อะระหัง” เปลี่ยนชีวิต พลิกนิสัยลูก คุณหัทยาภักดิ์ เหลาคม จ.สุรินทร์ อาชีพเกษตรกร ฉันมีลูกที่ดื้อมาก ๆ ไม่ยอมเชื่อฟัง พอเพื่อนที่เป็นผู้นำบุญจากวัด พระธรรมกายทราบว่า ลูกของฉันไม่เชื่อฟัง ก็เลยมาแนะนำาให้ฉันลองท่อง “สัมมา อะระหัง” ในตอนแรกฉันก็ฟังเฉย ๆ ไม่ใส่ใจ วันต่อมาเพื่อนนัด มากินข้าวเที่ยง และแนะนำให้ลองท่อง “สัมมา อะระหัง” อีก เธอบอกว่า ท่องได้เท่าไรก็ท่องไป ในวันแรกฉันท่องได้ถึง ๒๐๐ ครั้ง พอ พอวันที่ ท่องได้ประมาณ ๕๐๐ ครั้ง ในขณะที่ท่องไปมีความรู้สึกว่าสดชื่น โล่ง ๒ สบาย แล้วในช่วงประมาณ ๒-๓ อาทิตย์ต่อมา ก็ท่องได้ประมาณ ๑,๐๐๐ ครั้ง ต่อวัน ต่อจากนั้นฉันก็เริ่มท่องทุกวัน พอเริ่มท่องก็มีความรู้สึกว่าตัวเบา หายปวดหัว แต่ก่อนเป็นคนที่ ใจร้อนมาก หงุดหงิด ขี้โมโห ใครพูดอะไรไม่เข้าหูก็จะระเบิดอารมณ์ใส่ คนนั้นไปเลย แต่พอเริ่มท่องไปประมาณ ๑ เดือน ฉันมีความรู้สึกว่า ฉันเปลี่ยนเป็นคนใหม่ เริ่มคิดได้ ๑๐๖ อยู่ในบุญ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘